In de pres release no.21/116 van 29 april 2021 wordt door het IMF aangegeven dat en ik citeer: “Het programma heeft als doel de basis te leggen voor een sterk, weerbaar en inclusief economisch herstel door het beschermen van de armen, het verlagen van de inflatie, het herstellen van de schuldhoudbaarheid en investeringen in de toekomst”. Het behoeft geen discussie om aan te geven dat dit doel na twee jaren niet is gehaald.

Door het verhogen van de governmenttake, 5 keren devalueren, het verhogen van de inkomsten-, loon- en omzetbelasting, het loslaten van de wisselkoers en afbouwen van subsidie in de jaren 2020 en 2021, is de inflatie behoorlijk toegenomen, de koopkracht gedaald en de armoede gestegen.

Deze maatregelen hebben de kleine en middelgrote bedrijven met de grond gelijk gemaakt en gezorgd dat de werkloosheid is toegenomen. Het zijn trouwens dit soort van maatregelen die ontwikkelingslanden weerhouden een sterke economie op te bouwen. De middenklasse die een behoorlijk aandeel heeft in de effectieve vraag van de economie is kapotgeslagen. De lokale productie ten prooi geraakt van deze kostenverhogende maatregelen. Het bedrijfsleven heeft inmiddels de concurrentiestrijd tegen goedkopere buitenlandse importproducten verloren door onder anderen de maatregel door te voeren voor het niet verlengen van vrijstellingen voor input voor het bedrijfsleven wat dus ook nog meer inflatie verder heeft gestuwd".

In 2022 was het al meer dan evident dat het IMF programma had gefaald. Het wegtrekken van zorgpersoneel, onderwijzers en ander geschoold en gespecialiseerd kader is bewijs dat de situatie ondraaglijk is geworden voor duizenden burgers. Maar ook de sterke achteruitgang in het onderwijs door weinig tot geen nieuwe investeringen, het instorten van de gezondheidszorg door gebrek aan financiën en vooral wanbeleid, het uitblijven van private investeringen, het uitblijven van overheidsinvesteringen en het verhogen van tarieven van nutsvoorzieningen en overheidsdiensten en meer eisen haar tol. Het verarmingsproces van het volk wordt voortgezet.

Vorig jaar mag aangemerkt worden als het jaar waarbij de gestelde targets van het IMF niet werden gehaald. Het uitblijven van het 2e tranche van de IMF lening getuigt hiervan. De Open Markt Operaties hebben goed gefaald, maar worden toch gecontinueerd. Het bankwezen en een kleine groepje zijn inmiddels met SRD 3 miljard verrijkt. Noch de inflatiedoelstelling, noch de doelen met betrekking tot de rente-transmissie mechanisme zijn gehaald.

De introductie van de BTW op 1 januari 2023 heeft de heersende hoge inflatie verder verergerd. De ontwikkeling van de inflatie dit jaar lijkt erger te zijn dan die van 2022. De gemiddelde jaarinflatie zal hoogstwaarschijnlijk veel hoger liggen dan de geprojecteerde 37% van het IMF.

Met de commercialisering van de elektriciteitstarieven, de afschaffing van subsidie op elektriciteit, verhoging van de govermenttake op brandstof, commercialisering  van brandstof en verhoging van het watertarief, zullen de reeds oncontroleerbare prijzen verder stijgen.

Het sociaal programma van de regering lijkt niet te werken. Er kan maar geen systeem worden ontwikkeld om de meest kwetsbare groepen van de samenleving te beschermen. De koopkracht van de veel beloofde sociale ondersteuning van SRD1800,-, waarop velen al maanden wachten, schijnt nu al geërodeerd te zijn. De koopkrachtondersteuning van de ambtenaren duurt maar voor 6 maanden. Indien het niet gecontinueerd wordt zal de situatie na december 2023 verergeren. IMF weet uit ervaring dat nergens in een ontwikkelingsland het systeem van subjectsubsidie heeft gewerkt. Ook in Suriname zal het niet werken.

De schuldherschikking van de Oppenheimer leningen, is meer een verschuiving van de schuldenlast en het verpanden van de natuurlijke hulpbronnen. Er is geen sprake van afname van de staatsschuld. Integendeel stijgt deze, ondanks de regering nauwelijks aflossingen pleegt en rente betaald.

Het model dat gehanteerd wordt door IMF heeft nergens in de wereld gewerkt en zal hier ook niet werken. Het werkelijke resultaat van het beleid van deze regering en het IMF programma is niets anders dan de verarming van het volk, het afbreken van de midden klasse, het afmaken van de lokale producenten, het verzwakken van de concurrentiepositie van het land, het belonen van het bankwezen, het onderbrengen van onder natuurlijke hulpbronnen onder supervisie van het westen, het laten instorten van het onderwijs en gezondheidszorg, het verergeren van de werkloosheid enz.
De regering lijkt met het gevoerd beleid IMF enorm veel te behagen. Beide complementeren voor het goed gevoerd beleid. Immers het uiteindelijk resultaat van het IMF programma hier verschilt nauwelijks van het resultaat elders in de wereld.

Het ergste van dit alles is dat er voor geen enkel maatschappelijk probleem een structurele oplossing is gekomen. Integendeel zijn alle problemen verschoven naar de toekomst. Er komt dit jaar geen enkele verlichting. Dat weet het volk inmiddels ook al. Of volgend jaar een uitzondering wordt, dat valt te betwijfelen.

Daniella Sumter
Gewezen DNA-lid