Na de plunderingen op 17 februari jl. hoefden we niet lang te wachten op de volgende (aankomende) catastrofe voor ons land, namelijk de snel stijgende wisselkoers van de SRD die onze economie in de wurggreep houdt. Het door de president ingestelde platform Koersstabilisatie heeft zelfs in afgelopen maanden de snelle stijging van de koers niet kunnen beteugelen en economisten staan aan de zijlijn schijnbaar in het luchtledige te roepen.

De Centrale Bank van Suriname (CBvS) heeft als primaire taak/verantwoordelijkheid “het bevorderen van de stabiliteit in de waarde van de geldeenheid van Suriname”. Ik zou verwachten dat de CBvS juist nu haar onafhankelijke rol analyses/adviezen naar buiten uitdraagt om daarmee de overheid te ondersteunen en het vertrouwen bij de bevolking weer wat op te bouwen. De CBvS schiet hier mijns inziens tekort. Ik denk te mogen stellen dat het instituut momenteel achter de donkere wolken van Suriname verdwenen lijkt te zijn.

In de afgelopen weken hebben we kunnen zien waar falend bankvertrouwen toe kan leiden (in de USA en zelfs in Zwitserland). Onrust over geld is voor elke bevolking reden tot paniek en gezien het recente verleden van Suriname, vol van straatprotesten en geknoei binnen het politieke fundament, geldt dit eens temeer. Het volk wordt angstiger en staat machteloos en weerloos. Het zou de regering inmiddels duidelijk moeten zijn dat het ontbreken van communicatie en leiderschap voedingsbodem is voor (escalatie van) protest. De cirkel is daarmee rond, u kunt feitelijk nu weer starten bij regel 1 van dit artikel.

Mag ik, in alle bescheidenheid, een keer ronduit benoemen waar mijns inziens al veel ellende ontstaat? Het is alom bekend dat onze economische vooruitgang mede wordt belemmerd door de welig tierende corruptie binnen overheidsinstanties/instituten. Er is nauwelijks controle op deze schaamteloze ondermijnende praktijken. Elke man, vrouw en zelfs een kind in Suriname weet: Tyuku's openen vele deuren (‘What’s in for me?’) op kleine en grote schaal.
Het gaat nog verder: het is bekend dat tijdens alle regeringsperioden enorme sommen publiek geld verdwijnen. Gelden die het land/het volk toebehoren! Op het moment dat dit aan het licht komt, wordt er even bombarie gemaakt, het dossier komt in handen van het Openbaar Ministerie en lijkt daarna in de doofpot te belanden. Dit ontgaat ongetwijfeld potentiële investeerders, maar ook internationale instanties als het IMF niet.

Helaas kan ik niet anders constateren dan dat hedendaags Suriname, de schoonheid van het land daargelaten, is wat het is: er is een corrupt overheidsapparaat, een corrupt bedrijfsleven en een ingewortelde corrupte mindset bij een groot deel van het volk. Deze naam en faam hangt als een onwelriekende lucht om ons land en belemmert mijns inziens in hoge mate de zaken in landsbelang op de rails te krijgen.

Presidenten komen (en gaan) met de beste intenties (leuzen als ‘de kruistocht tegen corruptie en vriendjespolitiek voeren’, ‘w’o set en’, ‘wet en recht’), maar helaas blijft het bij mooie woorden. De regering, DNA, de rechterlijke macht én de media hullen zich in stilzwijgen. Is het onwil of onmacht om hierin maatregelen te nemen? Waarom wordt hier niet adequaat ingegrepen en checks en balances op orde gebracht?

Terug naar de huidige koersontwikkeling: in een onlangs gehouden bijzondere vergadering van DNA stond ‘de koersontwikkeling en effecten op de samenleving’ op de agenda. De verwachtingen van zowel de volksvertegenwoordigers als het volk waren hoog gespannen bij deze moedige poging om zaken te verhelderen. Dit, totdat de president een pakket van (verouderde) maatregelen presenteerde waar geen touw aan vast te knopen was. Het letterlijk en figuurlijk ingebakken DNA-beeld was het vertrouwde klaaglied vol verwijten over en weer.

De voorzittersrol zou in deze uiterst belangrijke bijeenkomst moeten zijn om kop en staart te geven aan het debat, maar daarvan was geen sprake. Het ‘debat’ kenmerkte zich alweer tot vingerwijzen op de persoon i.p.v. constructief debatteren over het geformuleerde agendapunt/de vraagstelling. De uitkomst van deze presentatie was dat alle partijen ontevreden het huis van de volksvertegenwoordiging verlieten. Maar ook het volk en de vele Surinamers in buitenland bleven met wrang gevoel achter.

Of het nu de koers is, de corruptie of welke willekeurige crisis binnen Suriname dan ook… er rest het ontevreden, onbeschermd, onveilig, ongerust gevoel van overgeleverd te zijn aan de ondeskundige aanpak en benadering vanuit de President. Maar ook de regering, volksvertegenwoordiging en overheid, die geen van allen in staat (b)lijken grip op zaken te krijgen en het land op de juiste (valuta)koers te brengen.

De cruciale vraag blijft: hoe nu zinvol verder...?

T. Sansaar