Archieffoto starnieuws
Het plan om met voetballers uit de diaspora het Surinaamse voetbal op een hoger niveau te brengen, is het enige goede initiatief vanuit het bestuur van de Surinaamse Voetbal Bond, waar ik trots op ben. Gezien de vele voetballers met Surinaamse roots in Nederland, zou Suriname mits dit initiatief goed wordt uitgewerkt, een rol van betekenis kunnen gaan spelen op wereldniveau. Echter zien we dat het initiatief verkeerd wordt uitgewerkt. De bonzen aan de Letitia Vriesdelaan zien de inzet van diaspora voetballers als een kans om onmiddellijk succes te behalen en de kassa te laten rinkelen. Door deze denkfout is het diaspora-plan al heel vroeg onder druk komen te staan onder de eerste professionele bondscoach uit de diaspora. Het akkefietje tussen deze keuzeheer en de Bobo's heeft een smet geworpen op het aanvankelijk geweldig initiatief. Nu, enkele jaren verder, zijn de effecten van dat debacle nog steeds voelbaar.

Het fiasco met de vrouwen uit de diaspora heeft alleen maar bijgedragen aan het eerder genoemd debacle en bevestigd dat kortzichtigheid aan de zijde van het bestuur ten grondslag ligt aan het stroeve verloop van het diaspora-plan. De aanpak bij de vrouwen was mogelijk nog slechter, waardoor de dames die andere omstandigheden gewend zijn in Europa, er meteen de brui aan hebben gegeven. Hoewel de actie van de vrouwen begrijpelijk is, is het toch jammer dat de lokale vrouwen niet mee kunnen liften met hun professionele collega's. Dat de Bobo's niet de intentie hadden om het vrouwenvoetbal structureel te ontwikkelen, is duidelijk gebleken uit de manier waarop met de ontstane situatie is omgegaan. Was het bestuur na de zoveelste blunder door het stof gegaan, dan hadden de vrouwen wellicht een ander standpunt ingenomen, waardoor de samenwerking voortgezet kon worden. Echter heeft de arrogantie het gewonnen van de rede, met als gevolg dat de vrouwelijke kant van het initiatief in de kiem werd gesmoord.

Daarnaast is het maken van gemengde selecties bij jeugdtoernooien, verkeerd aangepakt. Er werden spelers uit de diaspora en lokale spelers, zo evenwichtig mogelijk samengevoegd onder leiding van amateurtrainers. Er moeten geen lokale spelers erbij, omdat er een lokaal tintje erbij moet. Slechts spelers die een toegevoegde waarde hebben, moeten geselecteerd worden, ook al zijn het er niet veel. Mijn inziens zou er een professionele coach voor de ploeg moeten staan, geassisteerd door een lokale coach. Ook hier is dus gebleken dat er vanuit het bestuur een duidelijke visie ontbreekt over hoe optimaal te profiteren van de diaspora en tegelijkertijd het plaatselijke voetbal op een hoger niveau te brengen. Er moeten in samenwerking met coaches in diaspora, voetbalscholen hier te lande worden opgezet om jeugdspelers vanaf het prille begin op de juiste manier voetbalvaardigheden en -inzichten, bij te brengen. Dit meerjaren ontwikkelingsplan zou op termijn zeker voordelig zijn voor alle partijen. Jonge voetballers die hier hun opleiding genieten zouden dan over enkele jaren, wel degelijk het niveau hebben om mee te dingen naar een plek in de nationale selectie. Voorts zouden ze ook kunnen aanhaken bij buitenlandse clubs, in tegenstelling tot de huidige situatie, waarbij spelers worden uitgenodigd voor een stage, maar al gauw duidelijk wordt dat er hiaten zijn in hun ontwikkeling.

Ondanks het bovenstaande zou ik niet willen stellen dat het diaspora-beleid gefaald heeft. Eerder kan gesteld worden dat het een andere aanpak behoeft, want het halen van professionals in diaspora heeft goed uitgepakt in andere landen. Op de jongste eindronde in Qatar heeft Marokko een puike prestatie geleverd door gebruik te maken van spelers die voornamelijk in Europa zijn geboren en opgeleid. Dan moet het dus aan de Surinaamse aanpak liggen, waardoor het hier maar niet goed van de grond kan komen. Het wordt tijd dat de Bobo's een stap terug doen en slechts een faciliterende rol gaan vervullen om het maximale te halen uit het diaspora-beleid.


Mireille Hoepel