Soms lees je een persbericht en vraag je je af of het om satire gaat, omdat sommige zaken simpelweg niet serieus te nemen zijn. Neem het bericht van het Directoraat Volkscommunicatie: vicepresident Gregory Rusland heeft op de terugweg van Davos een ‘kennismakingsbezoek’ gebracht aan ambassadeur Ricardo Panka in Den Haag. Kennismaking met Panka...😱

Dat is zo’n moment waarop je onwillekeurig je hoofd schudt en denkt: gekker kan het eigenlijk niet. Je wil bijna een loopje nemen met de media. Want als dit een kennismaking was, wat waren al die eerdere jaren dan? Een langdurige proefperiode? Een misverstand? Of is dit een nieuwe vorm van politieke hergeboorte, waarbij oude bekenden bij elke reis opnieuw worden voorgesteld? Of is het Nyun Pasi, waar de frambo niet voldoende licht meer verspreidt.

Het woord kennismakingsbezoek is geen toevallige slip van het toetsenbord; het staat er zelfs twee keer. Dat maakt het symptomatisch. Het verraadt een politieke cultuur waarin vorm belangrijker is dan inhoud en waarin communicatie lofzang wordt. Iedereen weet immers: Gregory Rusland en Ricardo Panka kennen elkaar al jaren, in verschillende hoedanigheden. Dit was geen kennismaking. Dit was hooguit een beleefdheidsbezoek.

Vicepresident Gregory Rusland en ambassadeur Ricardo Panka. (Foto: Directoraat Volkscommunicatie)

Terwijl de vicepresident officieel blijft ‘kennismaken’ met oude bekenden, rommelt het binnen zijn eigen partij. Daar klinken stemmen die geen behoefte hebben aan diplomatieke frasen of internationale panels, maar aan actie. Neem Poetini Atompai in de Ware Tijd. Pas toegetreden tot de politiek, via de NPS-lijst prominent gekozen, afkomstig uit de politie. Hij is lid van de coalitie, maar benadrukt vooral dat hij volksvertegenwoordiger is - zoals dat hoort. Hij zegt hardop wat velen fluisteren: het is geen verkiezingstijd meer, het volk pinaart en de regering moet ophouden met praten en beginnen met presteren. Geen zoete woorden, geen uitstel, geen omwegen.

Dat is niet comfortabel. Zeker niet voor een coalitie die liever rust uitstraalt dan zelfreflectie. Maar Atompai maakt duidelijk dat hij zijn mond niet houdt omdat hij aan de regeringszijde zit. Zijn loyaliteit ligt niet bij zetels, maar bij beloften. Intussen baant hij zich zichtbaar een weg en vergroot hij zijn profiel - ook binnen de NPS.

Ook NPS-ondervoorzitter en fractieleider Jerrel Pawiroredjo behoort tot dat zeldzame politieke ras dat principiële zaken niet inslikt om de lieve vrede te bewaren. Al sinds zijn tijd als studentenleider stelt hij maatschappelijke misstanden aan de kaak. Niet omdat het hem populair maakt, maar omdat hij vindt dat zwijgen erger is. Pawiroredjo is geen ja-knikker en zal dat ook niet worden, of dat nu comfortabel is voor de coalitie of niet.

Misschien is dát de echte kennismaking die nodig is. Niet met ambassadeurs die al lang bekend zijn. Niet met internationale fora waar iedereen het met elkaar eens lijkt zolang er geen consequenties zijn. Maar met de kritische stemmen binnen de eigen gelederen. Met partijgenoten die niet buigen zodra het lastig wordt. Met mensen die herinneren aan waarom politiek ooit begon: om maatschappelijke problemen op te lossen en verlichting te brengen voor het volk.

Echte politiek begint namelijk niet bij kennismaken. Die begint bij erkennen dat kritiek geen aanval is, maar een kans.
Misschien is het daarom tijd voor een nieuw persbericht.
Geen kennismaking met een ambassadeur.
Maar een kennismaking met de harde realiteit.

Nita Ramcharan