Taxiën door de politiek: Pencak silat komt er bekaaid vanaf

Terwijl de zon achter de palmen van de Cultuurtuin verdwijnt, waait een aangenaam briesje door de overdekte ruimte. Naast het voetbalveld van Puwa Nani aan de Kamponglaan wordt hier voluit getraind. Zo’n zestien mannen en vrouwen maken gedisciplineerd hun spieren los. Trainer Andy Soeropaiman bepaalt het tempo en zorgt voor variatie in de lichaamsbewegingen: van intensief roffelend voetenwerk en schijnbewegingen met het bovenlichaam tot een snelle, voorwaartse trapbeweging op schouderhoogte en een voltreffer met de wreef op het stootkussen. Starnieuws laat in de verkiezingsrubriek Taxiën door de politiek de kiezer aan het woord.
Zo ziet de oosterse vechtsport Pencak Silat eruit. Leden van de Surinaamse vereniging Pamor Badai trainen hier twee keer per week. Pamor Badai streeft ernaar jaarlijks mee te doen aan internationale toernooien om jongeren te stimuleren hun vaardigheden te meten. Dat blijft niet zonder resultaat: Jordi Autar van Pamor Badai behaalde in België als junior een gouden medaille in 2013 en later als senior één zilveren en twee bronzen plakken. In 2016 veroverde Autar brons op het WK in Indonesië. Na de introductie van Pencak Silat tijdens de Olympische Spelen van vorig jaar hopen ze bij Pamor Badai dat een paar clubgenoten op de mat staan bij de volgende editie.

Maarten van Betuw steekt zijn nek door het zwarte jasje van zijn pencak-pak en trekt het koord om zijn broek strak aan. Of er tijdens de verkiezingen aandacht is voor sport? Hij merkt er weinig van: “De overheid zou op veel grotere schaal sportbeoefening moeten stimuleren. Ja, er gaat ongetwijfeld geld naar voetbal, maar andere sporten komen er bekaaid vanaf. Topsporters moeten hier alles zelf financieren. Van een geldprijs tijdens de hardloopwedstrijd op 1 mei kunnen atleten niet bepaald rondkomen. En lang niet iedereen heeft geld voor stages of trainingskampen in het buitenland.”

Van Betuw is voorzitter van Pamor Badai en vanwege zijn Nederlandse nationaliteit niet stemgerechtigd op 25 mei. “Terwijl ik vanuit hier wel mag meedoen aan de verkiezingen in Nederland. Op welke partij in Suriname ik zou stemmen? Geen idee, daar zou ik de partijprogramma’s voor moeten bestuderen.”

Een vader van een van de sporters mengt zich in het gesprek. Volgens hem is het van groot belang voor de Surinaamse sport welke partij straks het ministerie van Regionale Ontwikkeling en Sport in handen krijgt. “Ik mag het misschien niet zeggen, maar de laatste jaren krijg ik de indruk dat bepaalde districten bevoordeeld worden als het gaat om sportontwikkeling.

“Op welke partij ik ga stemmen? Dat ga ik u niet vertellen. Het zijn algemene, vrije en geheime verkiezingen, toch? Ik hoop wel dat de komende regering meer aandacht aan sport gaat besteden. Maar weet u, misschien ligt het ook aan onze vereniging zelf. Je moet net als in andere landen over de juiste contacten beschikken in de politiek om subsidies los te krijgen. Daar ontbreekt het ons aan.

“Dat we hier een van oorsprong Indonesische sport beoefenen, wil niet zeggen dat we straks allemaal op Pertjajah Luhur stemmen. De tijden zijn veranderd. Al heb ik meneer Bronto van Pertjajah laatst wel horen zeggen dat er meer geld voor sport moet worden uitgetrokken. Dat is dan tenminste iets. Maar voor hetzelfde geld is het weer een van die loze beloftes in verkiezingstijd. Dat is precies de reden dat ze mij niet gaan zien tijdens de massameetings. Santokhi had in 2020 ook grootse plannen voor sportontwikkeling. Hebben we daar iets van gemerkt?”

Halverwege de training poseert Andy Soeropaiman met zichtbaar plezier voor de foto. Alle aandacht voor Pamor Badai en Pencak Silat is meegenomen, vindt hij: “Wie weet komt het nog van pas. Als je kijkt naar wat onze vereniging van Sportzaken krijgt: hesjes, fluitjes en pylonnen; daarmee houdt het op. Terwijl dat eigenlijk bestemd is voor voetbal; wij hebben heel andere materialen nodig. Stootkussens of matten bijvoorbeeld.”