Vakcentrale C-47 vindt dat de regering het volk aan zijn lot heeft overgelaten. Voor de zoveelste keer binnen 2 tot 3 weken is de benzineprijs de lucht ingegaan. Deze hebben momenteel record hoogtes bereikt, met prijzen voor unleaded die van rond de SRD 43 voor een liter. Deze situatie zal volgens de vakcentrale ongetwijfeld escaleren als de regering slechts zit en toekijkt hoe alles verergert. Er wordt niet ingekomen met directe begeleidende en compenserende maatregelen. C-47 zal in ieder geval verder met de lidbonden in overleg gaan over hoe om te gaan met deze situatie.

In de afgelopen maand is de benzineprijs met SRD 10 en SRD 12 de lucht ingegaan. Het is duidelijk dat benzine in het dagelijks leven van eenieder een cruciale rol speelt omdat deze een centrale rol vervult in transport maar ook productie van allerhande goederen en diensten. Als de prijs van zo’n product omhoog gaat, heeft het daarom een enorme impact op de koopkracht van de verschillende gezinshuishoudingen. Deze verhogingen worden direct gevoeld aan de pomp, maar daarnaast werkt hij door in alle prijzen.

Ondanks al deze enorme negatieve ontwikkelingen waar de totale samenleving last van heeft, wordt van de kant van de regering in alle talen gezwegen over de oorzaak van deze verhoging waarbij de samenleving niet alleen niet voorbereid wordt maar ook niet begeleid wordt in dit hele proces, laat staan dat sprake is van compenserende maatregelen zodat de samenleving toch het hoofd boven water kan houden.

Wat de oorzaak ook moge zijn als cruciale besluiten worden genomen die diepgaande effecten hebben op het dagelijks leven dan betaamt het volgens het C-47 Bulletin dat elke fatsoenlijke regering, dit proces samen met de bevolking door dit dal te gaan o.a. door zoveel als mogelijk de problemen te verlichten. De bevolking, in het bijzonder de werkende klasse is in deze totaal aan haar lot overgelaten.

Momenteel voeren C-47 vakbonden onderhandelingen binnen de verschillende bedrijven en instellingen, om te komen tot de verbetering van de primaire en secundaire arbeidsvoorwaarden. Leidraad voor de vakbondsbesturen is hierbij de ontwikkeling van de kosten van levensonderhoud, en natuurlijk ook de situatie binnen de bedrijven en instellingen zelf, die ook niet los staan van de heersende economische situatie.

Met deze laisser-faire houding waarbij er ook nauwelijks controle is op de prijzen worden loonovereenkomsten dan ook totaal illusoir gemaakt. De vakbonden hebben geen keus dan als eerste honk in hun drang tot overleving, hun werkgever aan te spreken, maar de regering heeft in deze een cruciale rol te vervullen die momenteel totaal wordt verzaakt.