In een land waar duizenden gezinnen elke maand moeten kiezen tussen het betalen van elektriciteit of het kopen van eten, is het bijna onvoorstelbaar dat de hoogste ambtenaren van de republiek vergoedingen ontvangen die mijlenver verwijderd zijn van de dagelijkse realiteit van de gemiddelde Surinamer. Armoede is geen abstract begrip meer; het is een allesoverheersende aanwezigheid in het leven van velen, een constante druk die elke keuze doordringt. Juist daarom verdient het erkenning wanneer een volksvertegenwoordiger het lef toont om deze scheefgroei eindelijk ter discussie te stellen.

Een moedige stap in een tijd van urgentie
Volksvertegenwoordiger Poetini Atompai heeft vier wijzigingswetten ingediend die de onredelijk hoge geldelijke voorzieningen van de drie staatsmachten moeten herzien. Dat deed hij samen met NPS-fractieleider Jerrel Pawiroredjo. Het is een daad die niet alleen politiek gedurfd is, maar ook moreel juist. Terwijl de salarissen van DNA-leden oplopen tot SRD 130.000 per maand, verdienen leerkrachten soms nog geen SRD 20.000 — een onhoudbare en moreel onverteerbare kloof.

Atompai benoemde deze ongelijkheid al eerder en stelde dat wat verkeerd is, ook zo moet worden genoemd — ongeacht wie aan de macht is. En precies dát is wat Suriname vandaag nodig heeft: politieke leiders die niet meebuigen met de winden van de macht, maar blijven staan voor rechtvaardigheid.

Terugdraaien van privileges: een kwestie van integriteit
Niet alleen wil Atompai de huidige wetgeving corrigeren; hij kondigde ook aan een wet in te dienen om eerdere salarisverhogingen van DNA-leden terug te draaien — verhogingen die tijdens de vorige regering werden ingevoerd en door velen als maatschappelijk onrechtvaardig worden ervaren.

Dat is geen populisme. Dat is verantwoordelijkheid. In een sociaal-economische crisis waarin gezinnen onder de armoedegrens wegzakken, is het simpelweg niet te verantwoorden dat politici zichzelf verrijken terwijl het land kreunt onder economische druk.

De kloof tussen burgers en politiek wordt niet gedicht met woorden, maar met daden. En precies dát doet Atompai: hij zet de eerste stap richting herstel van vertrouwen.

Solidariteit begint aan de top
Daar komt bij dat Atompai al SRD 50.000 per maand van zijn eigen parlementariërssalaris reserveert voor sociale projecten — een initiatief waarbij vijf andere NPS-leden zich hebben aangesloten. Samen zetten zij SRD 120.000 per maand opzij voor de gemeenschap.

In een land waar solidariteit vaak alleen wordt geëist van de armen zelf, is het verfrissend om te zien dat iemand aan de top deze verantwoordelijkheid niet alleen uitdraagt, maar ook actief toepast. Als politici willen dat het volk vertrouwen heeft in hervormingen, dan moet dat voorbeeld van boven komen. Hier gebeurt dat.

De sociale realiteit vraagt om meer van dit soort leiderschap
Suriname bevindt zich in een diepe sociale crisis. De armoede is breed, structureel en groeiende. Gezinnen draaien op overlevingsmodus. De druk op de middenklasse is ondraaglijk geworden, terwijl de bovenlaag van staatsfuncties jarenlang werd afgeschermd van deze realiteit.

Dat Atompai nu concrete stappen zet om deze scheefgroei recht te trekken, is niet alleen verstandig beleid — het is broodnodig. De salarissen van hoge ambtenaren moeten niet het resultaat zijn van willekeur en politieke zelfbediening, maar van redelijkheid, proportionaliteit en maatschappelijke verantwoordelijkheid. Dat is precies de richting die deze vier wijzigingswetten aanduiden.

Een oproep aan de rest van het politieke landschap
De grote vraag is nu: wie durft zich bij hem aan te sluiten?
De oppositie zwijgt tot nu toe over zijn voorstellen, maar eerder spraken partijen zich wél fel uit tegen de onrechtvaardige verhogingen van geldelijke voorzieningen.

De coalitie kan zich niet langer verschuilen achter stilte of politieke berekening. Dit is het moment waarop de politieke klasse collectief kan tonen dat zij het lot van het volk boven eigen privileges plaatst.

Slot: Moed moet beloond worden — niet privileges
Het verdient gezegd: Poetini Atompai toont moed, integriteit en verantwoordelijkheidszin op een moment dat het land deze kwaliteiten harder nodig heeft dan ooit. Hij zet een stap die niet populair is binnen elitekringen, maar wél noodzakelijk voor een eerlijker Suriname.

Het is tijd dat de rest van het parlement deze richting niet alleen ondersteunt, maar versterkt.

Want het land kan pas herstellen als de leiders beginnen met zelfreflectie — en met het herstellen van de balans tussen macht en maatschappelijke realiteit.

Jef Crab/mondiaal humanist