Diaspora wordt vaak gezien als een gevolg van migratie en geschiedenis. Voor India is zij inmiddels uitgegroeid tot een strategische realiteit. Volgens cijfers van het Indiase Ministry of External Affairs (MEA) telt de Indiase diaspora wereldwijd ruim 32 miljoen mensen, waaronder niet-residentiële Indiërs (NRI’s) en personen van Indiase herkomst (PIO’s). Daarmee vormt India de grootste diaspora ter wereld.

Ook Suriname maakt deel uit van dit mondiale netwerk. Niet als randverschijnsel, maar als een historisch verankerde gemeenschap die haar oorsprong vindt in de contractarbeid van de late 19e en vroege 20ste eeuw. Ongeveer 34.000 contractarbeiders uit India vestigden zich destijds in Suriname - een geschiedenis die Suriname deelt met landen als Guyana, Trinidad, Mauritius en Fiji.

Tijdens mijn recente verblijf in India werd duidelijk dat diaspora daar niet primair wordt benaderd als nostalgie, maar als visie. Zij wordt gezien als cultureel kapitaal, als economische en sociale kracht en als een vorm van stille diplomatie. Die benadering nodigt uit tot reflectie - niet alleen op wat Suriname van India kan leren, maar ook op wat India via Suriname terugkrijgt.

Gedeelde geschiedenis met actuele betekenis
Hoewel de oorsprong van de diaspora ligt in een koloniaal verleden, is haar betekenis vandaag de dag fundamenteel anders. Diaspora is geen statisch erfgoed, maar een levende relatie. Suriname laat zien hoe een gemeenschap van Indiase herkomst zich volledig kan wortelen in een multi-etnische samenleving, zonder haar culturele identiteit te verliezen. Juist daarin schuilt een waardevolle les voor India. In een wereld waarin migratie, integratie en identiteit steeds vaker onderwerp zijn van spanning, biedt de Surinaamse ervaring een voorbeeld van culturele continuïteit binnen diversiteit.


Wat Suriname kan winnen
Voor Suriname ligt er meerwaarde in een bewuste, maar nuchtere diaspora-benadering. India toont hoe diaspora kan bijdragen aan:
- kennis- en onderwijsuitwisseling;
- economische en technologische samenwerking;
- culturele diplomatie zonder politieke druk;
- duurzame netwerken die regeringswisselingen overstijgen.
Dit vraagt geen groots beleid of ideologische positionering, maar gerichte samenwerking en institutioneel bewustzijn. Diaspora kan een brug zijn - ook voor kleine landen met een open economie en een rijke culturele geschiedenis.

Wat India terugkrijgt
De relatie is echter geen eenrichtingsverkeer. Via landen als Suriname behoudt India:
- de historische geloofwaardigheid van zijn diaspora-verhaal;
- toegang tot regio’s waar zachte diplomatie effectiever is dan geopolitieke invloed;
- levende voorbeelden van hoe Indiase cultuur zich duurzaam ontwikkelt buiten het subcontinent;
- partners die pluralisme, stabiliteit en rechtsstatelijkheid belichamen.
Suriname is in dat opzicht geen leerling, maar gesprekspartner.

Diaspora als wederkerige brug
Wanneer diaspora uitsluitend wordt gezien als bron van investeringen of loyaliteit, verliest zij haar diepte. Haar werkelijke kracht ligt in wederkerigheid: in het vermogen om landen te verbinden op basis van gedeelde geschiedenis, vertrouwen en lange termijnrelaties.
Voor zowel Suriname als India ligt hier een kans om diaspora te benaderen als:
- een brug tussen continenten;
- een vorm van stille diplomatie;
- een instrument voor samenwerking, los van politieke conjunctuur.

Vooruitkijken
In een wereld waarin internationale verhoudingen steeds complexer worden, biedt diaspora iets zeldzaams: continuïteit. Zij overstijgt regeringen, tijdperken en grenzen. Juist daarom verdient zij een plaats in hedendaagse beleidsreflectie - niet als sentiment, maar als strategie. 

Voor Suriname betekent dit: zich bewust positioneren binnen een groter geheel.
Voor India betekent dit: blijven luisteren naar wat haar diaspora wereldwijd terug spiegelt.
Diaspora is geen verleden dat slechts herdacht moet worden, maar een relatie die onderhouden kan worden - in het voordeel van beide landen.

Wandana Kheda