In een tijd waarin men snel oordeelt en weinig ziet van wat zich achter de schermen afspeelt, is het pijnlijk dat juist onderwijsgevenden in Suriname steeds vaker worden weggezet als lui, bevoorrecht en weinig productief. Men wijst naar vakanties, telt schoolvrije dagen en trekt daaruit gemakzuchtige conclusies. Maar wie zo spreekt, heeft het onderwijs nooit écht begrepen.

Onderwijsgevenden vormen de ruggengraat van onze maatschappij. In hun handen ligt de vorming van elk beroep dat Suriname draagt: artsen, ingenieurs, juristen, ondernemers en vakmensen. Geen enkele sector kan bestaan zonder het fundament dat in het klaslokaal wordt gelegd.

Wie neerkijkt op de leerkracht, zaagt aan de poten van de stoel waarop de samenleving zelf zit.

Het werk van een onderwijsgevende eindigt niet bij de schoolbel. Uren van voorbereiding, het nakijken van toetsen, rapportages, oudergesprekken, administratieve werkzaamheden, bijscholing en het begeleiden van kinderen met leerachterstanden of sociale problemen — dit alles gebeurt vaak onzichtbaar, in de avonduren, in weekenden en zelfs tijdens zogenoemde 'vakanties'.

Onderwijs is geen baan die je aan het einde van de dag uittrekt; het is een roeping die je meedraagt.

Daarbij werken veel onderwijsgevenden onder omstandigheden die verre van ideaal zijn: volle klassen, beperkte leermiddelen, maatschappelijke problematiek die het klaslokaal binnenkomt, gratificaties die vijf tot tien jaar op zich laten wachten en een beloning die absoluut niet in verhouding staat tot de verantwoordelijkheid die zij dragen. Toch staan zij klaar — elke dag weer — met toewijding, geduld en liefde voor hun leerlingen.

Vakanties zijn geen luxe, maar een noodzaak. Onderwijs is emotioneel en mentaal intensief werk. Wie dagelijks geeft, begeleidt, corrigeert, motiveert en opvangt, moet ook herstellen om opnieuw te kunnen geven. Een uitgeputte leerkracht kan geen hoop doorgeven en geen toekomst bouwen.

Een samenleving die haar onderwijsgevenden niet eert, ondergraaft haar eigen toekomst. Respect voor onderwijs is respect voor ontwikkeling, voor groei en voor vooruitgang.

Het is tijd dat we stoppen met simplistisch oordelen en beginnen met erkennen wat werkelijk telt: zonder onderwijsgevenden staat alles stil.
Laat ons daarom niet neerkijken, maar opkijken. Niet oordelen, maar waarderen.
Want waar onderwijs wordt gedragen, daar krijgt een land toekomst.
Wie onderwijsgevenden waardeert, eert de ruggengraat van de samenleving.

Nadia Huisraad
Pedagoog