Met het bindend verklaren van de verkiezingen van 25 mei door het Onafhankelijk Kiesbureau (OKB), zit Suriname op koers naar een nieuw tijdperk onder de gedoodverfde presidentskandidaat Jennifer Simons en de vicepresidentskandidaat Gregory Rusland.

Suriname ademt verlicht, na vijf jaar van teleurstelling, bestuurlijke arrogantie en groeiend wantrouwen jegens de staat, staat het land op de drempel van een veelbelovend nieuw hoofdstuk. De aanstaande coalitie met het koppel Jennifer Simons - Gregory Rusland vormt een baken van hoop voor een samenleving die smacht naar rechtvaardigheid, integriteit en echte verbinding. Waar het volk jarenlang gebukt ging onder een regering die zich ontpopte tot een geïsoleerd bolwerk van macht, dient zich nu een toekomst aan die stoelt op overleg, redelijkheid en nationale eenheid.

Erfenis van Santokhi-bewind
De regering onder leiding van Chan Santokhi begon met grote beloftes, maar eindigde in diepe desillusie. In plaats van een breed gedragen volksregering werd het een gesloten machtscentrum, waarin de president regeerde als een alleenheerser. In een democratie hoort het staatsbesluit een uitzondering te zijn; onder Santokhi werd het de regel. Staatsbesluiten werden doorgedrukt ondanks negatieve adviezen van de Staatsraad, een van de laatste bastions van institutioneel evenwicht. Wetten werden opzijgeschoven, afspraken genegeerd en checks and balances uitgehold.

De beloofde transparantie maakte plaats voor achterkamertjespolitiek. De bestuursstijl was doorspekt van eigenrichting: benoemingen op basis van loyaliteit in plaats van bekwaamheid, friends & family onder het mom van 'beleid', en het doelbewust marginaliseren van kritische geluiden. Etnische verdeeldheid werd niet bestreden maar eerder gestimuleerd. Onder het mom van 'evenwichtige vertegenwoordiging' werden privileges herverdeeld in plaats van rechtvaardigheid nagestreefd.

Wederopbouw
Tegen deze achtergrond krijgt de opkomst van Jennifer Simons als toekomstig president een bijzondere betekenis. Simons, met haar lange parlementaire staat van dienst en bekend om haar doortastend leiderschap, belichaamt een terugkeer naar waardigheid, bestuurlijke rationaliteit en constitutionele helderheid. In tegenstelling tot het autoritaire optreden van de huidige president, is Simons een pleitbezorger van parlementaire soevereiniteit, overlegstructuren en bestuurlijke soberheid.

Samen met Gregory Rusland vormt dit duo een krachtige combinatie. Niet alleen qua competentie, maar ook qua symboliek: man en vrouw, ervaring en visie, natie en gemeenschap.

Nationale eenheid en rechtvaardigheid
De nieuwe coalitie, zoals die zich nu aftekent, breekt radicaal met de bestuurlijke cultuur van polarisatie. Waar de voorgaande regering Suriname vaak belichaamde als een lappendeken van belangen, etniciteiten en loyaliteiten, belooft de Simons-Rusland coalitie één Suriname, verenigd in verscheidenheid.

Simons heeft zich gecommitteerd aan een sober regeerbeleid: het terugdringen van overbodige staatsuitgaven, een scherpe aanpak van corruptie en het einde van het decadente 'friends and family' beleid. Ze heeft publiekelijk beloofd dat geen enkele ambtenaar of politicus nog boven de wet zal staan. De regering zal transparanter zijn, toegankelijker voor burgers en dienstbaar aan het algemeen belang.

Naar een hoopvolle toekomst
De komst van Simons en Rusland markeert meer dan een machtswissel, het is het begin van moreel herstel. Burgers voelen zich weer gehoord. De roep om ethiek, rechtvaardigheid en menselijke waardigheid zal niet langer worden genegeerd. Suriname krijgt weer een kans om een land te worden waarin je afkomst, naam of partijbinding niet je kansen bepaalt, maar je inzet, talent en rechtvaardige behandeling.

De hoop is tastbaar. De verwachtingen zijn hoog. Maar voor het eerst in lange tijd zijn die verwachtingen geworteld in vertrouwen, niet in valse beloften.

Suriname is klaar om op te staan. Met Simons aan het roer en Rusland aan haar zijde keert het land zich af van verdeeldheid en wanbestuur, en kiest het voor een koers van eenheid, integriteit en hoop.

Robert Jahangier