Het Amazonegebied. Het blijft de longen van onze planeet, maar ook het strijdtoneel van een wereldwijd gevecht tussen economie en ecologie. Terwijl de wereld vol aandacht kijkt naar landen als Brazilië, die elke dag vechten (en soms verliezen) tegen illegale houtkap en ontbossing, lijkt het alsof niemand zich afvraagt hoe klein Suriname deze strijd aanpakt.

Het is geen geheim: Suriname is een van de groenste landen ter wereld. Bijna 93% van het land is bedekt met regenwoud, een getal dat bijna te mooi is om waar te zijn. Toch is dit de realiteit. Maar waarom zien we Suriname dan niet in de headlines als een boegbeeld in de strijd om het behoud van de Amazone? Misschien omdat Suriname geen aandacht zoekt, of misschien omdat er een onderliggend probleem is dat veel complexer is dan simpelweg bos versus industrie. Suriname heeft zichzelf lang gepositioneerd als een land dat zich inzet voor natuurbescherming. 

Met initiatieven als het Centraal Suriname Natuurreservaat lijkt het land serieus bezig te zijn met het behoud van zijn rijke ecosysteem. En dat zou inderdaad bewonderenswaardig zijn – als de volledige waarheid zo simpel was. Achter deze beschermde gebieden, en achter de groene cijfers, speelt een ander verhaal. Want de druk op Surinames regenwoud neemt toe, en het zijn niet alleen buitenlandse bedrijven die daar schuld aan hebben.

Het is makkelijk om te wijzen naar illegale goudmijnbouw of de houthandel als de grote boosdoeners, maar hoe vaak kijken we naar onszelf, naar de keuzes die wij maken als wereldbevolking, en de keuzes die we Suriname eigenlijk niet bieden? Economisch staat het land namelijk voor enorme uitdagingen. Als een van de armere landen in Zuid-Amerika, is Suriname bijna gedwongen om keuzes te maken die haaks staan op de idealen van natuurbescherming. Je zou kunnen zeggen dat de wereld Suriname dwingt om concessies te doen, simpelweg omdat het land de middelen niet heeft om te doen wat werkelijk nodig is om het regenwoud te beschermen.

En wat doet de internationale gemeenschap? Suriname krijgt af en toe lof en complimenten, maar echte steun blijft uit. Waar is de infrastructuur die het land nodig heeft om op een duurzame manier zijn economie op te bouwen, zonder zijn natuurlijke rijkdommen uit te putten? Waar is de financiële steun om het land niet te laten kiezen tussen economische vooruitgang en natuurbescherming? In plaats daarvan blijven we Suriname af en toe overladen met mooi klinkende woorden over het belang van de Amazone, terwijl we het land zelf de verantwoordelijkheid geven om een wereldwijde klimaatcrisis te helpen oplossen. 

De paradox is dat Suriname juist een belangrijke troef kan zijn in de strijd tegen klimaatverandering. De bossen in Suriname nemen enorme hoeveelheden koolstof op en dragen zo bij aan het verminderen van de uitstoot. Maar deze milieuprestatie zou niet alleen op de schouders van Suriname moeten rusten. De rest van de wereld zou verantwoordelijkheid moeten nemen en echt moeten investeren in het behoud van dit gebied. Het lijkt me niet meer dan eerlijk dat, als de wereld van Suriname, we het land ook de middelen en kansen geven om dat op een duurzame manier te doen.

In plaats daarvan blijft de Surinaamse regering gevangen in een soort vicieuze cirkel. Wij kunnen de druk van buitenlandse investeerders die hongerig zijn naar Surinaams hout en goud nauwelijks weerstaan, en ondertussen wordt het land economisch afhankelijk van dezelfde landen die klimaatbeloftes maken op conferenties en Suriname ondertussen in de steek laten. Is dat eerlijk? Ik zou zeggen van niet.

Het is tijd voor een eerlijk debat over hoe de wereld werkelijk omgaat met landen als Suriname. Als we willen dat het Amazonegebied blijft bestaan, als we willen dat de longen van de aarde blijven functioneren, dan moeten we Suriname de kans geven om die rol te vervullen zonder dat het zichzelf daarbij opoffert. Het zou niet moeten gaan om complimenten geven, maar om structurele steun, om echte samenwerking. Suriname kan een cruciale rol spelen in de bescherming van de Amazone, maar dan moet de wereld ook werkelijk iets terugdoen. Want Suriname kan het niet alleen. Laten we het daar eens over hebben, voordat het te laat is.

Symphony Sabajo