Wij lossen de crisis op in 90 dagen. Het is erger dan we dachten. We hebben 200 dagen nodig. Er is veel meer werk dan wij hadden gedacht. We hebben 6 maanden voor nodig. We hebben een plan. In feite hebben we verschillende plannen. Eén voor crisisbeheersing, één om de Covid-19 pandemie te managen en ook een strategie om de koers beneden SRD7 te brengen. In feite hebben wij ook verschillende strategieën. Eén om 4 miljard euro aan diasporakapitaal aan te trekken en ook één om meer dan 150  buitenlandse ondernemers, die op ons wachten naar Suriname te halen. Wij hebben IMF niet nodig en beter nog, niet het volk zal inleveren maar de regering. Dit zijn enkele van de honderden beloften van de regerende partijen. Beloften die vóór en na de verkiezingen zijn gemaakt aan het volk. 

Na drie jaren van de algemene verkiezingen mag wel geconcludeerd worden dat het volk niet alleen goed gepakt, maar ook goed misleid is. Inmiddels is zelfs de regering vergeten wat haar eigen aanpak zou zijn. Het Herstel- en Stabilisatieplan is goed gefaald. De eerste overeenkomst met IMF is mislukt. Er wordt nu weer onderhandeld. De uitvoering en realisatie van de begroting van deze regering laat veel te wensen over. De resterende twee jaren krijgen we een andere aanpak. Door de regering is een beleidsdocument voor de periode 2023–2025 goedgekeurd. Dit beleidsdocument zal worden uitgevoerd richting verkiezingen. Wat gebeurt dan met de nieuwe overeenkomst die men probeert te sluiten met IMF? Is dan de voordialoog van de president niet een afleider? Uiteindelijk dienen toch de voorwaarden en eisen van IMF uitgevoerd te worden, anders komt er geen geld binnen. 

Allereerst werd in 2020 door de huidige regering de governmenttake verhoogd, daarna weer de wisselkoers gedevalueerd. In januari 2021 werd de solidariteitsheffing geïntroduceerd. De inkomsten-, loon- en omzetbelasting werden verhoogd. Ook werd stapsgewijs de subsidies van verschillende parastatalen, ziekenhuizen, tehuizen en dergelijke verminderd en afgebouwd. Er werd een begin gemaakt met de afschaffing van de subsidie voor de nutsvoorzieningen. Allemaal maatregelen die flink de inflatie omhoog stuwde en de staatskas dik spekte.

Volgens de president zou er uiterlijk 9 juni 2021 zowel op financieel als sociaal gebied verlichting te merken zijn. Zijn uitspraken gedaan in het programma “Welingelichte kringen” werd breed geciteerd. “Men gaat boos en jaloers worden en zich afvragen van waar Chan met dat geld komt” waren letterlijk zijn woorden. Voordat de koers in juni 2021 werd losgelaten, werd er nog eens 3 keren gedevalueerd. Dienovereenkomstig werd de douanekoers verhoogd. De Open Markt Operatie werd geïntroduceerd, waarmee de algemene banken voor bijkans SRD 3 miljard zijn bevoordeeld.

De kosten van telecommunicatie, brandstof, meel en dies meer, zijn allemaal marktconform verhoogd. De  vermindering van subsidie voor boot- en busvervoer en intrekken van Bazo-kaarten, waren allemaal onderdeel van het beleid. Ook de introductie van BTW dit jaar en nog veel meer maatregelen om op te sommen.

Verder werd het beleid uitdrukkelijk gefrankeerd met schending van mensenrechten. Het opsluiten van kritische burgers, intimideren van journalisten, frustreren van protestacties, toename van politiegeweld en vooral de tientallen corruptieschandalen. Het verrijken van familie en vrienden, kortom nepotisme, en vooral het instellen van commissies en teams voor onderzoekingen en oplossen van problemen. Dit is in grote lijnen het beleid geweest van de regering.
Dan nog is er niet genoeg geld in de staatskas om de problemen van het volk op te lossen.

De realiteit is dat vanaf augustus 2020 tot en met december 2022 de regering Santokhi SRD 44,09 miljard aan overheidsinkomsten heeft ontvangen, in vergelijking met de regering Bouterse die de laatste vijf jaren van zijn regeertermijn maar SRD26,14 miljard aan inkomsten had (zie tabellen Overheidsfinanciën 2015 – 2022). De maatregelen van de huidige regering hebben wel veel meer geld in het laatje gebracht maar geen oplossing, noch minder ontwikkeling voor het volk.

Dit, ondanks de regering geen schulden aflost en rente betaalt. Volgens het vierde kwartaal rapport van 2022 van Bureau Staatsschuld wordt op bladzijde 6 het volgende aangegeven: “Per ultimo 2022 bedroegen de achterstallige betalingen USD 523 miljoen, waarvan USD138,6 miljoen op binnenlandse schulden en US$ 384,9 miljoen op buitenlandse schulden”.  
In 2021 en 2022 was de jaargemiddelde inflatie 59,1 om 52,4%. Suriname behoort onder deze regering tot de top tien landen met de hoogste inflatie in de wereld. Dit ook nog met een IMF programma. Het volk is met dit beleid enorm verarmd, de koopkracht is vernietigd en lokale bedrijven zijn kapot gemaakt.

Sociale uitspattingen, waaronder stijging van moord, roofmoord, verkrachting, drugstransport, berovingen zijn aan de orde van de dag. Aan schandalen is er geen tekort. Die hebben we sinds het aantreden van deze regering wekelijks.
De aangekondigde maatregelen van de regering waaronder afschaffing subsidie elektriciteit en water, zal de inflatie verder omhoog stuwen. Ook de negatieve gevolgen van de governmenttake, die vanaf 27 mei  met gemiddeld 15% is verhoogd, zal haar tol eisen op de reeds kapot geslagen koopkracht.  

Als deze regering, met de geplande maatregelen, nog in de overgebleven twee jaren voor de verkiezingen wat veranderingen of verbeteringen teweeg zal kunnen brengen voor het volk, is sterk te betwijfelen. Met argumenten als “ is de vorige regering”, “is een vereiste van IMF”, “het is Corona”, “het is Rusland”,  “no las bribi” en “er is licht in de tunnel” zullen de resterende twee jaren ook voorbij gaan. Het pad van verarming van het volk, zal in de naam van “stabiliteit en groei”, braaf worden gevolgd.

Amzad Abdoel
Gewezen DNA-lid