De artiesten voeren de bezoekers met hun optreden terug in de tijd. (Foto's: Indra Toelsie)
De kraanvogel bij het binnengaan van de Wǎngshī Yuán.
Een illustratie van de Wǎngshī Yuán.
Traditioneel muziek klinkt zo gauw je de tuin betreedt.



Suzhou in de provincie Jiangsu staat bekend om zijn klassieke Chinese tuinen die sinds 1997 gezamenlijk op de UNESCO Werelderfgoedlijst staan als ‘Classical Gardens of Suzhou’. Als deelnemers aan het China International Press Communication Center (CIPCC) 2025 Program bezoeken we een van de negen tuinen: de Wǎngshī Yuán, oftewel de Master of the Nets Garden.

De tuin ligt in het historische centrum van Suzhou en dateert oorspronkelijk uit de Song-dynastie (960-1279), maar kreeg haar huidige vorm in de 18e eeuw tijdens de Qing-dynastie. Met een oppervlakte van ongeveer 5.000 vierkante meter staat deze tuin bekend om haar perfecte balans tussen natuurlijke en kunstmatige elementen.

Voor ons bezoek worden we gevraagd ons te verkleden in traditionele kostuums. In de kleedkamer heerst een gezellige sfeer. We mogen onze eigen outfits kiezen, bewonderen elkaars keuzes en zien hoe de kostuums ons staan. Al gauw lijken de dames op feeën in kleurrijke gewaden. Hier en daar worden er adviezen gegeven aan de heren over welke kostuums het beste passen. Het resultaat mag er wezen. In onze prachtige outfits maken we een korte wandeling van het hotel naar de tuin.

In passende kleding naar de Wǎngshī Yuán.

Het is verrassend om midden in de bruisende stad een smal pad in te lopen en vervolgens een omgeving binnen te stappen waar de tijd stil lijkt te staan. Voor de ingang van de tuin ligt een witte kraanvogel gevormd uit oude straatstenen. Wie erover loopt, kan verzekerd zijn van een lang leven, vertelt een van onze begeleiders. Het is alsof we een tijdmachine zijn ingestapt: het geluid van de stad en andere bezoekers valt weg. De intieme sfeer en harmonieuze composities maken de tuin tot een meesterwerk van Chinese tuinarchitectuur.

De naam 'Master of the Nets' verwijst naar een oud verhaal over een wijze visser die zijn netten uitgooide in de tuin, wat symboliseert dat de tuin een plek is om rust te vinden en de drukte van de wereld achter zich te laten. Precies dat gevoel daalt neer op de bezoekers.

We bezoeken de tuin ’s avonds, wanneer de verlichting de mystieke sfeer nog meer tot leven brengt. De tuin is verdeeld in verschillende secties met kleine paviljoens, kronkelende paden, rotsformaties, sierlijke bruggetjes en waterpartijen. Elk hoekje biedt een schilderachtig uitzicht dat zorgvuldig ontworpen is volgens de principes van Chinese landschapsarchitectuur, waarbij elke compositie aan een levend schilderij doet denken.


In diverse paviljoens worden we meegesleept door traditionele muziek en dans. Iedereen lijkt betoverd door de sfeer, misschien nog meer door de kostuums die we dragen. China slaagt erin zijn cultuur te koesteren en te behouden te midden van zijn snelle modernisatie.

Die overtuiging wordt versterkt als we een deel van het Beijing-Hangzhou Grand Canal bezoeken. Net als bij het tuinbezoek lopen we een smal steegje in vanaf de hoofdweg. Onze begeleider Wei vertelt dat het kanaal met zijn 1700 kilometer het langste en oudste kunstmatige waterwegennetwerk ter wereld is, en een van de grootste technische meesterwerken in de Chinese geschiedenis.

Het Beijing-Hangzhou Grand Canal bij nacht.

Met respect en ontzag kijken we om ons heen. Het Grand Canal verbindt Beijing in het noorden met Hangzhou in het oosten en bestaat uit een aaneenschakeling van kanalen, rivieren en meren. De aanleg begon al in de 5e eeuw voor Christus tijdens de Zhou-dynastie, maar werd vooral uitgebreid en voltooid tijdens de Sui-dynastie (581-618 na Christus). Het kanaal diende om het noorden en zuiden van China economisch, politiek en cultureel met elkaar te verbinden. Het was een belangrijke transportader voor granen, goederen en mensen en speelde een cruciale rol in de eenwording en ontwikkeling van China.

We stappen in een boot voor een korte tocht over het kanaal. Varen op het water geeft altijd een rustiek gevoel, maar ’s nachts over het Grand Canal lijkt het bijna een sprookje. Het aanblik doet niet onder voor een gondeltocht in Venetië.

Iedereen probeert het mooiste beeld vast te leggen; selfies en groepsfoto’s zijn niet weg te denken. Het uitzicht laat alle gesprekken verstommen. Het is alsof we zoveel mogelijk van de pracht in ons proberen op te nemen, in de hoop die zo lang mogelijk met ons mee te dragen.

Langs het Grand Canal geven de gebouwen ondanks aangebrachte modernisering nog steeds traditionele charme.

Sinds 2014 staat het kanaal op de UNESCO Werelderfgoedlijst vanwege zijn uitzonderlijke historische en culturele waarde. Langs de oever liggen vele oude steden, historische plaatsen en economische centra, waaronder Suzhou, Yangzhou en Hangzhou, die elk hun eigen unieke cultuur en architectuur tonen.

Onze boot legt aan en we stappen uit bij Nanchangjie (Nanchan Street), een van de oudste straten van Suzhou. Direct aan het Grand Canal gelegen, behoudt deze straat nog altijd haar traditionele charme met smalle steegjes, oude waterkantgebouwen en kenmerkende architectuur uit de Ming- en Qing-dynastieën.

Nanchangjie langs het Grand Canal.

We lopen langs een levendige mix van winkels, traditionele theehuisjes, ambachtelijke werkplaatsen en eetgelegenheden met lokale specialiteiten. Het is druk, maar niet luidruchtig. Muziek klinkt op de achtergrond, zacht en aangenaam. De geuren van diverse eetkraampjes prikkelen onze zintuigen en trekken onze aandacht. Ook wij blijven regelmatig staan bij een eetstand om te proeven. De straat is een plek waar geschiedenis, handel en cultuur samenkomen, en waar bezoekers kunnen genieten van de authentieke Suzhou-sfeer en gastvrijheid.

Onze begeleider Wei (m) geeft uitleg over de Nanchangji terwijl we langs de kraampjes lopen.

Ik denk aan onze eigen stad Paramaribo, die ook op de UNESCO Werelderfgoedlijst staat. Wat een verschil met hoe men hier in China omgaat met hun rijke geschiedenis, vergeleken met hoe wij omgaan met de onze – die niet minder waardevol is.

Met een gevoel van nostalgie verlaat onze groep deze plek. Nanchangjie weet het verleden en het heden op een prachtige manier te verbinden.

Indra Toelsie