De Inter-Guyanese spelen zijn inmiddels achter de rug en de Surinaamse dames hebben zich met groot machtsvertoon ontdaan van hun Guyanese rivalen. Beide wedstrijden werden met klinkende cijfers gewonnen. De jeugdigen hebben zonder vrees de Guyanese tegenstander onder de voet gelopen. Natuurlijk leveren deze overwinningen verder geen voordeel op voor Suriname wat de plaats op de FIFA-ranglijst betreft, omdat het geen officieel FIFA-moment was. Echter geeft het optreden van deze jongedames wel hoop voor de toekomst van vrouwenvoetbal in Suriname. Is het bij de senioren zo dat Guyana de angstgegner is van Suriname -dat werd onlangs voor de zoveelste keer bewezen-, de schoolgaande jeugd trok zich daar niets van aan en liet de Guyaneze scholieren alle hoeken van het veld zien.

Deze dames moeten verder begeleid worden, zodat ze steeds beter worden en stappen kunnen zetten om later deel uit te maken van Natio. De groep moet bij elkaar gehouden worden, zodat de speelsters beter op elkaar ingespeeld raken en elkaar feilloos kunnen aanvoelen. Het is de hoogste tijd dat de verantwoordelijken voor damesvoetbal gaan inzien dat selecties niet na elk toernooi ontbonden moeten worden, maar dat vooral succesvolle selecties –desnoods op een lagere frequentie- bij elkaar gehouden moeten worden.

Het is ook goed om de scholencompetitie weer op te starten, zodat de dames meer wedstrijden spelen, aangezien wedstrijden onder auspiciën van de moederorganisatie, niet gegarandeerd zijn. De manier waarop de SVB omgaat met damesvoetbal is zo schrijnend, dat zelfs de FIFA moet pleiten voor betrokkenheid van vrouwen op bestuurlijk niveau. Nadat vanuit verschillende mediahuizen meermaals aandacht is gevraagd voor de stiefmoederlijke behandeling die vrouwenvoetbal ten deel valt, springt nu dus ook de FIFA voor deze doelgroep in de bres. Men wil wel de financiele ondersteuning van de FIFA, maar is niet bereid om daden daar tegenover te stellen.

Voldoende vrouwen opnemen in de besluitvorming en in uitvoeringsorganen, zal er ongetwijfeld toe leiden dat er meer aandacht komt voor vrouwenvoetbal. Daarnaast is het wenselijk om voornamelijk vrouwen te enthousiasmeren om een rol te gaan vervullen als staffunctionaris in het vrouwenvoetbal. Het is de bedoeling dat alle functies –van de verantwoordelijke voor het materiaal tot de bondstrainer- na verloop van tijd, door deskundige vrouwen worden ingenomen. Zolang de aanpak van het vrouwenvoetbal niet vriendelijk wordt, kunnen we zo hard als we willen blijven gillen, maar zullen de gewenste resultaten uitblijven. De IGS-dames hebben aangetoond dat er talent aanwezig is, maar het roer moet drastisch omgegooid worden om een serieuze meedinger te kunnen worden in de regio.

Mireille Hoepel