Ik zal kort ingaan op de rol van Koffiekampers in actieve politiek. Dit betekent dat in dit artikel kort zal worden ingegaan op de politici met een Koffiekamp achtergrond. Het begon allemaal ergens in 1963 toen de heer Johan Adolf Pengel strijd leverde tegen het ‘white establishment’ in de Nationale Partij Suriname (NPS).

Zoals bekend, werd het kamp van de ‘white establishment’ geleid door David Findlay. Johan Adolf Pengel, die het kamp van de zwarten in de NPS leidde, maakte kennis met Louis Adolf Eersteling van Koffiekamp. Hij heeft de basis gelegd voor de massale toetreding van de bosnegers tot de NPS. Uit dankbaarheid of moet ik zeggen uit solidariteit met de bosnegers, heeft Pengel de heer Louis Adolf Eersteling het kandidaatschap van de NPS voor het kiesdistrict Brokopondo aangeboden. Eersteling heeft na diverse gesprekken uiteindelijk dit kandidaatschap geweigerd. Pengel deed het verzoek aan Pa Loewi Eersteling, zoals die populair werd genoemd, om een kandidaat voor te dragen. Hij heeft toen Wilfred Liefde voorgedragen en de schaduwkandidaat werd Martin Pryor. Voor de duidelijkheid: Wilfred Liefde was een Saramaccaner uit het dorp Ganzee.

Bij de verkiezing van 1963 werd Liefde als eerste bosneger Statenlid gekozen. Het mobilisatiewerk werd onder supervisie van pa Loewi gedaan. Martin Pryor was één van de Koffiekampers, zeg maar de tweede politicus uit Koffiekamp, die in beeld kwam in de nationale politiek.

Bij de verkiezing van 1988 kwamen Irma Eersteling en Uria Wijnerman via de Progressieve Arbeiders en Landbouwers Unie (PALU) in De Nationale Assemblee (DNA). In 1991 kwamen Bill Pryor, de ere-voorzitter van de Broederschap en Eenheid in de Politiek (BEP), en Marcel With via de combinatie DA91 in DNA.Daarna zijn de volgende Koffiekampers in DNA gekozen: Wijnand Schalwijk, Andrè Misiekaba, Sergio Akiemboto en Miguella Huur. In de huidige DNA zitten drie Koffiekampers.

In het binnenland hanteert men de moederlijnrelatie om te bepalen tot welke groep of dorp je behoort. Adeline Wijnerman is de eerste minister uit de Koffiekamp gemeenschap. Daarna werden André Misiekaba en Sergio Akiemboto, de tweede en derde minister uit Koffiekamp.

De bijdrage van Koffiekampers aan de nationale politiek, heb ik met dit korte artikel willen bekend maken aan de Surinaamse gemeenschap. Ik heb slechts de positie die deze politici hebben ingenomen of nog innemen kort belicht ervan uitgaande dat de lezer weet heeft of kennis opdoet van de bijdrage van deze Koffiekampers aan de ontwikkeling van Suriname vanuit hun respectievelijke positie.

Bert Eersteling