First Lady Ingrid Bouterse-Waldring maakt een dansje. Zij levert felle kritiek op de protestmanifestatie die later op de dag wordt gehouden. (Foto's: René Gompers)
De man met één voet heeft bijzonder veel schik.
Yes, we can do the job, staat op zijn t-shirt gegrift.
Naast deelnemers is ook een aantal auto's in de stoet.
De prodowaka is begonnen aan de dokter Sophie Redmondstraat en is geëindigd bij Waka Pasi.



De man met één voet leeft zich uit. Hinkend beweegt hij zich voort. Hij trekt aan zijn paars t-shirt waarop prijkt “Yes, we can do the job”. Meer dan 3000 mensen hebben meegedaan aan de ‘40 jaar Revo Prodowaka’ zondag. De loop was tegelijk een politiek signaal. De organisatie is fel gekant tegen de oproep van Stefano ‘Pakkitow’ Bierviet om vandaag, op het Onafhankelijkheidsplein te protesteren tegen het beleid van de regering onder leiding van president Desi Bouterse. 

De prodowaka is een van de activiteiten waarmee  ‘40 jaar revolutie’ herdacht wordt, deelt Hariette Bholasingh, voorzitter van Purple Movement mee. Zij deelt mee dat 2500 mensen zich voor de loop hadden ingeschreven. “Maar wat we hebben gezien is het toch iets meer geworden, zo tegen de 3000 aan.” Zij somt op dat er in de districten ook activiteiten zijn, er op 19 februari een lezing in de Congreshal is, en dat op 24 februari een massameeting aan de Waterkant zal zijn die aansluit op de “grote dag”.  Veertig jaar geleden, op 25 februari 1980, is een staatsgreep gepleegd door militairen. “We waren al onafhankelijk, maar politiek Den Haag had de regie nog in handen,” geeft Bholasingh aan. “Toen kwam de revolutie, de coup in 1980. En langzaam maar zeker kwam die bevrijding, zowel op politiek als op andere gebieden.” 

First Lady Ingrid Bouterse-Waaldring, gestoken in wit traditioneel Inheems kledij, is “the center of attention” tijdens de activiteit. Zoveel mensen willen met haar op de foto, komen haar hand schudden of een brasa geven. Ze is de menigte dankbaar voor haar aanwezigheid. Vóór de loop, die begonnen is bij de busterminals aan de dokter Sophie Redmondstraat, heeft zij de achterban toegesproken. Ze riep hen op om goed na te denken wanneer ze gaan stemmen op 25 mei. Ze stelde dat de protestactie bedoeld is “fu law unu, anders hebben ze niets." Ze stelt dat men chaos wil creëren. “Er zijn 98 dagen, wacht rustig af dan ga je stemmen da wo luku suma o wini. Maar nee, den wan meki chaos. Daarom den kari unu, den wan chaos!” 


Een deel van de deelnemers aan de prodo waka in verband met de herdenking van '40 jaar revo'. 

“Den sma sa en kon tap strati tamara na zomaar, san de kon du, wan lo leg uit!” galmt het vanaf een soundtruck. Er is ook flink uitgehaald naar de politieke tegenstanders, terwijl de wapenfeiten van de NDP-regering werden opgesomd. “De politiek mag niet ontbreken,” geeft Bholasingh aan. “Anytime wanneer de NDP ergens activiteiten heeft, moeten de achievements belicht worden. Want ik heb gemerkt, vooral politiek tegenwoordig, dat er zoveel fake news is. En zaken die deze regering heeft gerealiseerd moeten behoorlijk doordringen in mensen hun hersenen.” Bholasingh  geeft de VHP van langs: “Laat Santokhi en de VHP mij tonen wat hij heeft gedaan. Hij gaat voor de derde keer deze verkiezing verliezen. Zelfs Somohardjo heeft sociale dingen gedaan, zoals seniorendagen en uitverkopen onder de brug.”  

“Wat heeft de VHP de afgelopen 70 jaar gedaan?” vraagt Bholasingh zich af. “Ze jutten de cambio's op om de koersen omhoog te drijven en zitten mensen op te roepen… laten de kinderen naar school gaan!” Bholasingh roept de samenleving op de actie op het Plein niet te ondersteunen. “Laten de mensen alert zijn, kritisch zijn. We zijn al achter, andere landen leveren zulke hoge producties, hun kinderen gaan op meerder momenten naar school, en in Suriname roepen we mensen op. Je moet gaan lopen in de stad om een stelletje mensen dat vindt dat het niet goed gaat in het land. Ik zeg niet dat we een 10 scoren, maar we hebben behoorlijk gepresteerd met de regering Bouterse-Adhin!” 

De NDP heeft zich voorgenomen om vanaf nu elk jaar 25 februari groots te gedenken. “De dag van de revolutie is enorm belangrijk,” stelt Bholasingh. “Het is altijd zo een beetje aan het sluimeren geweest, maar wij hebben gezegd dat het vanaf 40 jaar een jaarlijkse herdenking wordt die we groter moeten vieren. Als we praten over bevrijding en vernieuwing, moeten we er ook blijk en waardering aan geven. Je kan die dag niet zomaar voorbij laten gaan.” 

René Gompers