Terwijl christenen wereldwijd de lijdensweek ingaan en moslims de vastenmaand net achter de rug hebben, wordt pijnlijk duidelijk hoe de oorlog in het Midden-Oosten juist begon tijdens deze heilige perioden. Oorlogen zijn vaak gevoerd in naam van het geloof, maar het lijden kent geen geloof. Het sijpelt binnen in elke straat, elk huis, elke gebroken ziel – ongeacht religie of afkomst.

Het kruis dat Jezus droeg — het ultieme teken van onvoorwaardelijk lijden en opoffering — is vandaag de dag niet lichter dan het kruis van miljoenen onschuldigen. Kinderen die hun ouders verloren, moeders die huilend over de ruïnes van hun huizen zitten, mensen die hun hele leven achterlaten op zoek naar veiligheid. Zij zijn gevangen tussen de ijzeren vuisten van wereldleiders, wier ego’s hen blind maken voor de menselijke tragedie die zich ontvouwt.

Terwijl de machthebbers in comfortabele paleizen slapen, zonder bang te zijn voor bommen of kogelregen, zitten mannen, vrouwen en kinderen in donkere schuilkelders, met lege magen en een hart vol angst. Ze weten niet of ze morgen zullen overleven, kunnen niet dromen van een toekomst waar vrede heerst. Hun ogen weerspiegelen wanhoop en hoop tegelijk — een paradox die niemand zou moeten dragen.

Deze lijdensweek, een tijd van bezinning en medeleven, vraagt om meer dan woorden. Het vraagt om daden die de cirkel van geweld doorbreken. Want zolang oorlogen worden gevoerd en ego’s de menselijkheid overschaduwen, blijft het lijden van deze onschuldigen onverminderd voortduren.

Het is hartverscheurend om te zien hoe de wereld verandert in een slagveld, niet door noodzaak, maar door de koppigheid van enkelen. Terwijl zij denken dat ze zegevieren, verpletteren ze levens, verbrijzelen ze gezinnen en vernietigen ze dromen. De echte verliezen zijn niet hun verlies; het zijn de tranen van een kind, de stilte van een wees, het vergeten van een volk.

Het lijdensverhaal van Jezus leert ons dat ware betekenis schuilt in onrecht en pijn. Maar hoe diep zijn we gevallen als wij vandaag zwijgen bij het zien van miljoenen die dit kruis dragen, terwijl zij die de touwtjes in handen hebben, weigeren te luisteren? Het gewicht van hun lijden is even zwaar als dat van de Verlosser.

Geschiedenis leert ons dat macht zonder compassie vernietigend is. Ware overwinning komt niet van het opleggen van je wil, maar van het herstellen van vrede en het beschermen van de onschuldigen. Wie betaalt de prijs? Niet de leiders die de oorlog starten, maar de mensen die alleen maar terug willen naar hun huis, hun familie, hun leven.

Laten we deze lijdensweek niet alleen herdenken als een verhaal van vroeger, maar als een oproep nu — om menselijkheid te kiezen boven ego, om te vechten voor vrede in plaats van voor oorlog. Want alleen dan kunnen we hopen op een wereld waarin niemand meer hoeft te lijden door de fouten van de machtigen.

Zoals Erich Maria Remarque zo treffend zei:
"De oorlog zal nooit de schuldigen treffen, maar altijd de onschuldigen."

Laten wij onze stem verheffen, voor degenen die zwijgen, voor degenen die lijden, voor degenen die hoop nodig hebben.

Indra Toelsie