Mahdi is zijn huis aan het verven voor Nowruz. Met elke penseelstreek brengt hij niet alleen kleur aan zijn muren, maar ook hoop in zijn hart. Hoop dat morgen beter zal zijn dan vandaag. Dat de pijn, het lawaai van de explosies, het verdriet, even opzijgeschoven kunnen worden. Dat de lente niet alleen buiten, maar ook binnen in hem kan opbloeien.

Terwijl hij werkt, maken miljoenen gelovigen zich klaar om het einde van Ramadan te vieren, een maand van vasten en bezinning. Tegelijkertijd beginnen elders, bij de Hindoes, de negen dagen van Navratri — een periode van dans, gebed en vernieuwing. Allemaal rituelen die spreken van hetzelfde verlangen: het reinigen van de ziel, het loslaten van wat oud is en ruimte maken voor het nieuwe. Om dichter bij onze Schepper te komen.

Maar Mahdi woont in Afghanistan. Een land waar de nachten vaak gevuld zijn met het geratel van wapens en het dreunen van aanvallen vanuit het noorden en het oosten, waar de stilte zelden lang duurt. Waar hij het geluid van zijn kwast bijna niet hoort boven het geruis van angst en verlies. Waar bloemen planten en muren verven een daad van moed is, een stille rebellie tegen de chaos.

Hij denkt aan de kinderen die niet kunnen spelen, aan de moeders die rouwen om hun verloren kinderen. Toch veegt hij, schildert hij, nodigt hij de lente uit in zijn huis, alsof hij zegt: "Ik ben hier nog. Ik geef niet op."

Hier in Suriname leven wij in vrede. We kennen de rust, de veiligheid. Begrijpen we echt wat dat betekent? Beseffen we dat miljoenen mensen zoals Mahdi dromen van hetzelfde? Van een veilige plek, een tafel waaraan ze zonder angst kunnen zitten, een nacht waarin ze ongestoord kunnen bidden en hopen van een morgen zonder bommen?

De rituelen van Nowruz, Ramadan en Navratri zijn meer dan tradities. Ze zijn stemmen van hoop, een krachtig verzet tegen wanhoop en verdeeldheid. Ze tonen onze onverwoestbare verbondenheid met het leven en het licht, zelfs in de donkerste tijden.

Mahdi’s penseelstreken zijn zijn lied van hoop, een gebed zonder woorden — een belofte aan de toekomst. Ze zeggen: wij zijn hier, we blijven leven, we blijven hopen.

Laten we deze week, terwijl wij onze eigen zielen reinigen, ook denken aan hen die vechten voor dezelfde vrede. Laten we dankbaar zijn voor wat we hebben en ons inzetten het te bewaren. Want in deze kleine daden schuilt de kracht om de wereld te helen. Laten wij onze handen uitsteken, ook al zijn de afstanden groot.

Mahdi’s huis wordt fris en nieuw. Zijn ziel ook. En misschien, als we goed luisteren, horen wij ook het fluisteren van die lente in onszelf.

Indra Toelsie

P.S. Aan allen die deze heilige tijd van vasten beëindigen of juist beginnen: moge deze periode van zelfzuivering en overgave jullie ziel verlichten en versterken. Dat jullie gebeden en vasten een bron mogen zijn van innerlijke vrede, heling en verbondenheid met de Schepper. Moge deze heilige momenten jullie kracht schenken om het licht te dragen, ook in de moeilijkste tijden.