Niemand kan ontkennen dat er hier te lande wel degelijk talent aanwezig is. Vanaf de generatie voetballers die tientallen jaren geleden beslag legden op de Caribische Cup, waren er door de jaren heen steeds weer enkele smaakmakers te bewonderen in de reguliere voetbalcompetitie. Helaas is het aantal uitschieters per periode te gering om een degelijk elftal op de been te brengen dat bij regionale meetmomenten de nodige prestaties kan neerzetten. Sinds de gloriejaren van Transvaal in de 70’er jaren van de vorige eeuw, is het pas na ongeveer een halve eeuw weer gelukt aan een Surinaamse club om furore te maken in de regio, toen Robinhood in 2019 de Concacaf Caribbean Club Shield won en in 2023 de prestatie van Transvaal evenaarde door de prestigieuze Concacaf Caribbean Cup te veroveren. Deze prestaties zijn nota bene met een amateurstatus geleverd door de Rood-groene formatie; zo waar een puike prestatie.

Helaas heeft Transvaal noch Robinhood kunnen voortborduren op het niveau dat gehaald werd toen de regionale prestaties werden neergezet. Vooral de teleurstellende prestaties van Robinhood na het schitterend seizoen 2022-2023 roepen vragen op over de duurzaamheid van de aanpak bij onze recordkampioen. Behalve deze twee prominente voetbalclubs die samen de meeste kampioenschappen in de wacht hebben gesleept, zijn er ook verenigingen die erin slagen om de lokale competitie te winnen, maar in de regio geen potten kunnen breken. Gelet op het voorgaande behoeft het geen betoog dat het niveau van ons voetbal in alle facetten, verbetering behoeft. Behalve dat de verenigingen op bestuursniveau moeten transformeren, is het noodzakelijk dat deze sportorganisaties niet alleen in naam profclubs blijven, maar ook daadwerkelijk professionaliteit uitstralen. 

Het is oneerlijk dat spelers die elders een voltijdse baan hebben en daarnaast enkele dagen in de week in de middag enkele uurtjes trainen, het moeten opnemen tegen spelers die daadwerkelijk beroepsvoetballers zijn. De verenigingen die hier te lande in de Suriname Major League uitkomen zijn de jure profclubs, maar de facto zijn het nog steeds amateur organisaties. Om kans te maken geselecteerd te worden voor de nationale selectie, moet je allereerst profvoetballer zijn en ook als zodanig leven. Dat houdt in dat je nergens anders werkzaam moet zijn, waardoor jij je volledig kan richten op het voetballen en beschikbaar kan zijn om meerdere keren per dag te trainen op het veld of in de gym. Zolang niet voldaan is aan deze voorwaarden, zullen de sporters bij deze clubs niet kunnen meedingen naar een plaats in de nationale selectie.

Velen maken zich zorgen over de toekomst van de lokale voetballers, maar zijn niet bereid onder ogen te zien dat er een structurele verandering nodig is om deze sporters op het gewenste niveau te brengen. Surinaamse clubs moeten hun spelers de status geven van professional, door ze een financiële vergoeding te geven waar ze van kunnen leven (gezin onderhouden), zodat ze nergens ander hoeven te werken en dus beschikbaar zijn om meerdere keren per dag te trainen. Indien het financieel niet haalbaar is voor de verenigingen, zouden ze kunnen overwegen om partnerschappen aan te gaan waardoor ze meer financiële armslag krijgen. Ze zullen op die manier sportieve doelen in de regio kunnen nastreven en de spelers daarnaast de kans geven op een interlandcarrière.

Mireille Hoepel