Walter Oostelbos bezig op zijn Instagram-account.
Wie de Instagram-pagina van de Nederlandse ambassadeur Walter Oostelbos volgt, ziet geen diplomatieke statements of formele ontmoetingen op de voorgrond. In plaats daarvan: een houten huis met karakter, een verstilde rivier, een detail dat anderen voorbijlopen. Elke dag is er een foto met een verhaal, al jaren lang trouw. Wat begon als een spontane ingeving tijdens een weekend in Knini Paati, groeide uit tot een dagboek van beelden en verhalen. Inmiddels heeft Oostelbos bijna 3.000 foto’s en korte beschrijvingen gepubliceerd – allemaal op persoonlijke titel.

“Ik zie het niet als een verplichting,” zegt hij in gesprek met Starnieuws op de Nederlandse ambassade, waar ook eerste ambassadesecretaris Martijn van Lith, belangstellend meeluistert. “Het is een passie. Maar mijn vrouw en kinderen noemen het een hobby.” Die ‘obsessie’ verraadt vooral iets anders: een diepgewortelde passie. Als historicus en oud-journalist kijkt Oostelbos anders. Hij ziet niet alleen wat er is, maar ook wat dreigt te verdwijnen – en wat vaak over het hoofd wordt gezien.

Suriname celebrated 50 years of Srefidensi (Independence). After speeches at a special public meeting of the National Assembly and a military parade on Independence Square, a large public reception was held at the presidential palace. Upon arrival, guests were treated to a giant cake in the shape of the country, beautifully decorated with photos of strong women from Suriname's past and present. Surrounding it are smaller cakes representing the different population groups that symbolize the ethnic richness and diversity of the country. And everything was edible! 50 years of Srefidensi was a day to remember. Congratulations, Suriname! 

Suriname als voorbeeld voor de wereld
Wat de diplomaat nog het meest raakt, is iets dat voor veel Surinamers vanzelfsprekend lijkt: de manier waarop verschillende bevolkingsgroepen en religies samenleven. Volgens hem is dat allesbehalve normaal in de wereld van vandaag. “In veel landen leidt religieuze en etnische diversiteit tot spanningen of zelfs geweld. Suriname laat zien dat het ook anders kan. Integratie is hier in alle opzichten geslaagd – vooral binnen families.” Juist dat verhaal, vindt hij, wordt te weinig verteld.

Suriname staat volgens hem nog relatief kort op eigen benen en zou internationaal veel sterker kunnen inzetten op dit unieke kenmerk. Niet als slogan, maar als voorbeeld. “Dit is iets waar de wereld van kan leren.”

The Londa ke náach is a boys' or young men's dance in Suriname that is performed by Hindustani people. The dance consists of movements with the hands and hips. It originates from India, where women were only allowed to dance for a select group of people or in temples. The dance is performed during celebrations such as weddings, birthdays, gáw puja (neighborhood prayer) or navratri (worship of the universal mother), but also during major events. Unfortunately, interest among Hindustani youth is declining, as boys are said to be ashamed to dress up as women. This dancer recently welcomed guests in plantageresortfrederiksdorp in the district of Commewijne. 

De kracht van het kleine verhaal
Zijn dagelijkse posts zijn zelden groots. Geen headlines, maar kleine observaties. Een gebouw, een straat, een gebruik. Vaak gekoppeld aan een stukje geschiedenis. Voor Oostelbos is dat geen toeval. Het is een bewuste manier van kijken – en delen. “Geschiedenis zit niet alleen in boeken. Die leeft om ons heen. Maar je moet het wel willen zien", zegt de diplomaat. 

Zijn volgers, vaak ook Surinamers zelf, reageren regelmatig verrast. Ze herkennen plekken, maar zien ze ineens anders. “Mensen zeggen vaak: dit heb ik nooit zo bekeken.”

This charming wooden middle-class house in @vistparamaribo is located on Rattan Oemrawsinghstraat, where the Surinamese Olympic Committee is also based. The streets in this neighborhood are named after Surinamese sports heroes. In the 1970s, Rattan Oemrawsingh revived cricket in Suriname by reclaiming the disused cricket ground in the nearby Cultuurtuinlaan (now Letitia Vriesdelaan). Despite his efforts, cricket never became a major sport in Suriname.

Erfgoed onder druk
Een terugkerend thema in zijn ‘dagboek’ is erfgoed – tastbaar en ontastbaar. Vooral de historische houten gebouwen hebben zijn bijzondere aandacht. Hij maakt zich zorgen over hoe snel die verdwijnen. “Je ziet dat karakteristieke panden worden afgebroken en vervangen door nieuwbouw. Terwijl juist die gebouwen het verhaal van het land vertellen.” Oostelbos verwijst naar Frimangron, waar in korte tijd twee van de vier naast elkaar staande houten huizen zijn verdwenen. Voor hem is dat meer dan alleen sloop – het is verlies van geschiedenis.

The spectacular Waterkant was built in the first half of the 17th century, making it the oldest street in @visitparamaribo. Due to its location on the quay of the Suriname River, this is the first image of the Surinamese capital that countless visitors have seen for centuries when the ships they arrived on moored here. Its iconic appearance makes it a central part of the historic city center, which has been protected as a @unescoworldheritage site since 2002. The buildings all date from after the Great City Fire of 1821, with the exception of the presidential palace on the far right. That dates from 1730 and stands on Independence Square.

De binnenstad van Paramaribo noemt hij uniek. Een plek waar eeuwen geschiedenis zichtbaar zijn. “Die kun je niet uitwissen, ook niet als je de gebouwen vervangt.” Tegelijkertijd begrijpt de diplomaat dat niet iedereen die geschiedenis op dezelfde manier beleeft. Voor sommigen zijn die panden ook verbonden met een pijnlijk verleden van onderdrukking. Maar, zegt hij, dat verleden verdwijnt niet door de gebouwen weg te halen.

The Tapanahony River (also known as the Tapanahoni) is a major river in the southeastern part of the Republic of Suriname. The Tapanahony rises in the southern Eilerts de Haan Mountains in the border region with Brazil and flows northward from there through a mountainous and hilly landscape, reaching an elevation of up to 700 meters. At Stoelmanseiland, the river flows into the Marowijne, the border river with French Guiana. Upstream, there are many villages inhabited by the indigenous Tiriyó tribe, while the villages further downstream are inhabited by the Amerindian Wayana tribe and the Maroon Ndyuka or Aukan people. The village in the photo is Diitabiki.

Een afscheid met beelden
Suriname is zijn laatste standplaats. Over enkele maanden neemt Oostelbos afscheid van de diplomatieke dienst en gaat hij met pensioen.
Wat blijft, is zijn ‘dagboek’ – duizenden beelden en verhalen die samen een uniek portret vormen van een land dat hij leerde kennen door te kijken naar wat vaak over het hoofd wordt gezien.

Misschien is dat wel zijn grootste boodschap: dat de kracht van Suriname niet alleen ligt in wat groot en zichtbaar is, maar juist in de details. In de diversiteit die werkt. In de geschiedenis die nog leeft. En in het vermogen om die verhalen te blijven zien – en te blijven vertellen.