Subhas Mungra, monetair econoom en voormalig minister van Financiën, vindt dat het IMF-programma Suriname niet heeft gered, maar juist blijvende schade heeft toegebracht aan de economie. In een analyse stelt hij dat het programma de koopkracht heeft uitgehold, nationale grondstoffen tegen lage waarde heeft uitgeleverd, en de armoede verder heeft verdiept. Hij roept op om een eventueel vervolg op dit "wurgprogramma" na de verkiezingen resoluut af te wijzen.

Mungra waarschuwt dat een tweede armoedegolf onafwendbaar is als het beleid van valuta devaluatie en uitverkoop van nationale rijkdommen wordt voortgezet. Hij noemt het stilzwijgen over de sociale gevolgen van het IMF-beleid een "monetaire misdaad".

Een concreet voorbeeld dat hij aanhaalt, is de negatieve impact van de valutakoersverhoging op staatsinkomsten. Waar oliemaatschappijen bij een koers van SRD 7 per USD nog 142,8 miljoen USD zouden moeten overmaken, betalen ze bij de huidige koers van ruim SRD 35 nog slechts 28,5 miljoen USD. Hierdoor loopt Suriname volgens Mungra cruciale deviezeninkomsten mis, ten voordele van buitenlandse bedrijven.

Hij vergelijkt deze uitverkoop met moderne vormen van koloniale exploitatie. Waar landen vroeger onder dwang grondstoffen afstonden, gebeurt dit nu via zogenaamd technische hulpprogramma's van instellingen als het IMF. Rijke landen blijven afhankelijk van natuurlijke hulpbronnen uit armere landen voor hun industriële ontwikkeling.

Mungra benadrukt dat er geen reden is om de particuliere sector blind te verheerlijken. Zowel de overheid als het bedrijfsleven moeten verantwoordelijk worden gehouden. Als voorbeeld noemt hij vicepresident Bharat Jagdew van buurland Guyana, die zich stellig verzet tegen IMF-programma’s en het behoud van nationale soevereiniteit vooropstelt.
De oud-minister verwijst ook naar eigen ervaring en herinnert eraan dat belangrijke politieke leiders als Jagernath Lachmon, Desi Bouterse en Ronald Venetiaan nooit voorstanders waren van het IMF-programma.

Een ander punt van kritiek betreft het grootschalige gebruik van Open Market Operations (OMO’s) door de Centrale Bank van Suriname (CBvS). Volgens Mungra is het uitgeven van OMO’s tegen torenhoge rentes misleidend. De voorgestelde doelstelling – het afromen van overtollige liquiditeiten – raakt in de praktijk niet de consumenten, maar bevoordeelt banken en verzekeringsmaatschappijen die over grote sommen geld beschikken. Hij wijst op een belangenverstrengeling, waarbij zowel de huidige CBvS-governor als de vorige minister van Financiën afkomstig zouden zijn uit de verzekeringssector.

Ook plaatst hij vraagtekens bij het feit dat het niet de CBvS is die de rente op OMO’s betaalt, maar de staat. Hierdoor draait uiteindelijk de belastingbetaler op voor de torenhoge lasten, wat de overheidsuitgaven voor gezondheidszorg, onderwijs en infrastructuur onder druk zet.

De huidige sociale gevolgen zijn volgens Mungra schrijnend zichtbaar in het straatbeeld: mensen bedelen dagelijks bij supermarkten, invaliden staan in de hitte op straat, en zelfs vrouwen zitten op de grond bij de melkcentrale om eten te vragen. Zulke taferelen, zegt hij, zijn in zijn halve eeuw aan ervaring nooit eerder voorgekomen en dreigen de etnische spanningen in het land verder te doen oplopen.

Mungra roept op tot:
- Erkenning van de ernstige verzwakking van de economie door armoede, migratie van hoger kader, en sociale achteruitgang;

- Stopzetting van de structurele uitverkoop van Surinaamse grondstoffen;

- Politieke duidelijkheid vóór de verkiezingen over de afwijzing van een nieuw IMF-programma, om sociale onrust te voorkomen.

Mungra roept burgers en beleidsmakers op om niet blind te zijn voor de realiteit, ongeacht politieke voorkeuren.

U kunt het gehele artikel hier downloaden.


Documenten: