Ik hoor tot heden alleen de oude retoriek: “er is een puinhoop van gemaakt”, “de corruptie moet worden aangepakt”, “het overheidsapparaat is uit haar voegen gegroeid”, “wij zijn in staat door degelijk bestuur en goed leiderschap dit land uit de crisis te halen”.

Hierboven op het bijbehorend sausje spottend, moppentappers en kot’odo gedrag. De rode draad in deze is dat geen van de partijen die de afgelopen 44 jaar afwisselend regeermacht hebben gehad, zich hebben gehouden aan hun belofte een grondige zelfevaluatie te zullen doen. Althans voor zover dit wel het geval is geweest, is dat niet aan het volk gepresenteerd.

Ik doel in deze niet op oppervlakkige uitspraken, zoals “wij hebben fouten gemaakt”, “wij hebben geleerd uit onze fouten”, “wij zullen intern schoon schip houden”. Dit is voor onze samenleving die vanaf de onafhankelijkheid op misdadige wijze is uitgebuit en al dan niet onder de paraplu van democratie, zelf haar fundamentele rechten geschaad heeft zien worden, van nul en generlei waarde.

Benoem wat concreet fout is gegaan, geef toe dat ook onder uw toeziend oog toppers, loyalisten en grote sponsoren decennia lang rijkelijk zijn beloond over de ruggen van de massa. Beaam dat het uitgeven van gronden bijvoorbeeld in Saramacca en Commewijne echt niet bij meneer Jogi en meneer Kanapé is begonnen. Biecht op dat het rijkelijk zegenen van derden en zichzelf met goud- en houtconcessies echt niet bij meneer Brunswijk is begonnen.

Leg op tafel dat het geven van belachelijke belastingvoordelen echt niet bij meneer Sardjoe en meneer Kirpalani is begonnen, en ga zo maar door. Wat heeft de samenleving immers aan het halfslachtig toegeven van fouten, om daarna weer dezelfde gezichten aan hen gepresenteerd te krijgen. Van politieke grootgrondbezitters, overnight miljonairs, pimpers van dienstvoertuigen, belastingontduikers, goud- en houtrovers, bankrovers, veroordeelde drugsbaronnen tot aanranders.

De cirkel van het wijzen met de vinger naar de ander, zonder de ruggengraat te hebben verantwoordelijkheid te nemen voor het eigen handelen en er daadwerkelijk iets mee te doen, moet eens eindelijk verbroken worden. Dat is waar het getergde Surinaamse volk recht op heeft en naar snakt.

Tot slot is het wel van groot belang te onderstrepen dat de Srananman in deze medeverantwoordelijkheid draagt.
Wij zijn degenen die tot heden niet massaal de politiek ter verantwoording hebben geroepen of met hen hebben afgerekend.

Het idealiseren van personen van laag moraal moet plaats maken voor rationele en kritische beschouwingen.
Dat is de enige redding van Suriname!

Jermain Day