De regering blijft tot vervelens toe de samenleving vragen om het nodige geduld te betrachten, offers te brengen dan wel de broekriemen strakker aan te spannen en tegelijkertijd loze beloftes doen dat het goed komt met Suriname. Echter, nagenoeg alle beloftes zijn tot  dusver voor het gros van de burgers een illusie gebleken. De praktijk is immers dat, terwijl de armoede onder brede lagen van de gemeenschap schrijnende vormen aanneemt, er geen direct zicht is op structurele verbetering van de precaire situatie en er nog steeds wordt beweerd dat er onvoldoende financiële middelen beschikbaar zijn voor duurzame structurele investeringen, regeringsfunctionarissen en consorten, nog steeds gretig misbruik maken van de schaarse middelen uit ‘s landskas.

Was het beleid van de regering tot dusver al een doorn in het oog van menig Surinamer, thans is Suriname in rep en roer nu bekend is geworden dat de president, vicepresident, ministers en onderministers met een heel ruimhartige koopkrachtversterking van 50% worden verrijkt. Sterker nog, de verhoging voor de ministers geldt tot zes maanden en voor de president en de vicepresident tot een jaar na hun ambt. Departementsdirecteuren, - onderdirecteuren, de rechterlijke macht, de pg en de Staatsraad, liften mee met deze koopkrachtversterking en/of andere regelingen.

Het is overigens niet de eerste keer dat een regering laat zien dat wie het kruis heeft, zich zegent. Als voorbeeld  breng ik in herinnering de Wet Financiële Voorzieningen President, Vice President,  ex-Ministers en Onderministers, waarvoor de toenmalige president Venetiaan heeft gezorgd, en de, in opdracht van de toenmalige president Bouterse, met twk gedane betalingen aan zichzelf en de vicepresident van elk ruim een half miljoen SRD, alsook aan de gewezen en de toen nog aanzittende ministers van tonnen SRD.

Saillant detail is, dat niet aan de indruk valt te ontkomen dat er met de toelichting op de huidige koopkrachtvoorziening van 50% de nood van het getergde Surinaamse volk, onmiskenbaar wordt gebagatelliseerd. De president onderkent wel degelijk de sterke koopkrachtdaling, sedert 1994, en stelt nadrukkelijk dat dit ook grote gevolgen voor het besteedbaar inkomen van de leden van de regering heeft, maar verzuimt ernstig zich rekenschap te geven van de ingrijpende gevolgen daarvan voor de burgers, waarvan velen tot voor kort wel, maar nu nauwelijks of helemaal niet meer uitkomen met hun salaris.

Tot overmaat van ramp,  deed de minister van Binnenlandse Zaken nog de mededeling, dat de 50% koopkrachtvoorziening tijdelijk en vooruitlopend is op een algehele aanpassing, terwijl de minister van Bibis bovendien van mening is dat de ministers een leven en uitgaven hebben, en daarom koopkrachtversterking nodig hebben. Gezien voorgaande ministeriële opvattingen, schieten woorden tekort om de schrijnende situatie van het gros der werkenden, AOV-ers, gepensioneerden en burgers met een beperking, nader te schetsen. Het is gewoon schrijnend! Inmiddels is de regering al maanden bezig om een aangewezen groep burgers te voorzien van een tegemoetkoming van 1.800 SRD per maand. De registratie, administratie en uitbetaling zijn echter nog steeds niet op orde, terwijl velen, die ook een leven en uitgaven hebben, nog geen cent hebben ontvangen.

Gaandeweg heeft de vorstelijke 50% koopkrachtvoorziening van de regering ook tot grote ontevredenheid geleid bij delen van de vakbeweging en worden er al voorbereidingen tot acties getroffen; terecht wordt aangevoerd dat looneisen steeds zijn afgewezen of onder druk kwamen te staan, omdat de regering stelde dat er geen geld is en dat de gevraagde verhogingen, in inflatie en koersstijgingen zullen resulteren.

De retorische vraag is thans, hoe de regering de forse verhogingen wil financieren en aan het volk zal verkopen, vooral gezien de erbarmelijke situatie waarin land en volk thans zijn beland. De gezondheidszorg en andere sectoren baren ernstige zorgen, terwijl er onvoldoende personeel, ziekenauto's en politievoertuigen beschikbaar zijn.  De gemeenschap wordt dagelijks geconfronteerd met schrikbarende criminele activiteiten, terwijl het politiekorps onderbezet is en vaak dienstauto's moet ontberen.

Heer president, ondanks uw herhaalde oproepen zal het volk van Suriname echt geen geloof hebben in uw regering, als u niet daadwerkelijk het roer terstond omgooit en het juiste pad gaat bewandelen. Het zal zeker ook van wijsheid getuigen en de aangekondigde vakbondsacties in goede banen leiden, als de koerscompensatie van 50% meteen wordt ingetrokken en de daarvoor gereserveerde middelen ten goede komen aan de burgers; overigens ware het ook zeer aan te bevelen, om uw vicepresident duidelijk te maken dat zijn functie helaas geen ruimte biedt voor zijn hobby’s als miljonair. Men zegt weleens dat geduld bitter is, maar dat haar vruchten zoet zijn; op elke regel is er echter een uitzondering!

Roy Harpal