Als democratisch land ben je verbonden met de wereld, omdat diverse uitdagingen grensoverschrijdend zijn. Denk hierbij aan klimaatverandering en vervuiling, internet, reizen, migratie, cultuur en informatie. Daarnaast is geen enkel land zelfvoorzienend. Je economie is daarom onder andere afhankelijk van handelsverdragen voor goederen, diensten en grondstoffen. Daarom stimuleren democratieën de vrijheid van ondernemerschap voor grensoverschrijdende investeringen, bevorderen zij samenwerking en, over het algemeen, het kapitalistische systeem. De veiligheid en vrede binnen democratieën worden beschermd door mensenrechten en dialoog.

Voor voormalige koloniën, die onder westerse democratieën vielen, boden de mensenrechten in eerste instantie echter geen bescherming, omdat deze mensenrechten werden geformuleerd vanuit westerse mogendheden. Gekoloniseerde volken en vrijheidsstrijders gebruikten daarom de taal van de mensenrechten en de stroming van het socialisme als krachtig wapen om onafhankelijkheid en gelijke behandeling af te dwingen. De koloniën werden daarna gedwongen om democratieën te worden. Maar juist het westerse kapitalistische systeem, met zijn diverse handelsverdragen en banksystemen, zorgde er na de onafhankelijkheid voor dat voormalige koloniën toch een bepaalde economische afhankelijkheidspositie behielden. Het opbouwen van een uitgebuit land brengt achterstanden met zich mee. Daarvoor moeten leningen worden afgesloten en is het moeilijk om de welvaart van het volk te vergroten, ook al heeft men na de onafhankelijkheid voor een democratie gekozen.

Het gevecht tussen het kapitalistische systeem en de socialistische/communistische stromingen kennen we van de Koude Oorlog, maar is nu weer in alle hevigheid losgebarsten. Zeker nu China en Rusland economisch aan het herstellen zijn. Het kapitalistische systeem is daardoor onder druk komen te staan. De oorlogen die onder andere hieruit zijn voortgevloeid, Oekraïne tegen Rusland en Amerika/Israël tegen Iran, worden gezien als oorlogen tegen niet-democratische staten. Regimes die erg socialistisch zijn ingesteld, mogen weer worden aangevallen, zoals we kortgeleden in Venezuela hebben gezien. En of u het wilt geloven of niet, bijna alles draait nu om goederen, diensten en grondstoffen die nodig zijn om het kapitalistische systeem overeind te houden. De mensenrechten mogen daarvoor worden opgeofferd, waardoor de veiligheid en vrede onder democratische landen onder druk zijn komen te staan. De prijzen van importgoederen zullen door deze oorlogen, als gevolg van verschillende factoren, drastisch stijgen.

De Straat van Hormuz bij Iran blijft nog zeker enkele weken tot maanden dicht voor het ‘Westen’, omdat het vredesoverleg door Amerika opnieuw is geschonden door oorlogshandelingen uit te voeren. Wat zijn daarvan de consequenties?
● De productie of export van fossiele brandstoffen heeft een directe impact op de internationale energiemarkten en de prijzen aan de pomp en op onze energierekening.

● Ongeveer een vijfde van alle kunstmest ter wereld wordt geproduceerd in het Midden-Oosten, mede door de beschikbaarheid van goedkoop aardgas. Conflicten in deze regio leiden tot hogere productiekosten voor kunstmest, wat de wereldwijde voedselprijzen opdrijft.
● Het drijft ook de prijzen in de kunststof- en rubberindustrie op.

● Vijftig procent van de wereldwijde ureumvoorraad, 45 procent van zwavel, 30 procent van helium en ammoniak en 20 procent van de fosfaatproductie staan op dit moment op het spel. Volgens marktkenners zijn dit de ‘bouwstenen’ van moderne landbouw, halfgeleiderfabricage, gezondheidszorg en zware industrie. Deze crisis is dus niet slechts een energieverhaal; het is een grondstoffencrisis met diepgaande gevolgen voor voedselzekerheid, industriële productie en technologieproductie.
● Daarnaast is het Midden-Oosten een belangrijke leverancier van grondstoffen zoals helium, aluminium en broom, die essentieel zijn voor de productie van AI-chips. De oorlog bedreigt de aanvoer van deze materialen.

Nu wordt ook in de Zwarte Zee de tarwe uit Oekraïne tegengehouden voor het ‘Westen’, wat de wereldwijde voedselprijzen nog verder zal opdrijven. De vrij nieuwe democratische landen, de voormalige koloniën, zullen hiervan zeker de dupe worden, omdat zij afhankelijk zijn van importproducten. Daardoor zullen de prijzen drastisch verder stijgen en dat zullen wij merken wanneer we onze boodschappen gaan doen.

Van belang is nu om nationaal de rust te bewaren tijdens deze wereldcrisis, zodat het gevoel van eenheid en bescherming kan terugkeren voor alle Surinamers. Bepaalde politieke partijen die alleen voor hun etnische achterban willen opkomen, maken de politieke tweedeling alleen maar groter, waardoor maatregelen van het regeringsbeleid systematisch worden geboycot. In een wereldcrisis heeft dit ernstige consequenties voor het overgrote deel van het volk. Laten zij zich alstublieft realiseren dat zij voor het gros van hun achterban evenmin voor welvaartsvergroting hebben kunnen zorgen. Een nationaal beleid moet het volk en onze grondstoffen nu beschermen. Gezamenlijk kunnen we deze wereldcrisis overbruggen.

Eerlijke voorlichting vanuit de regering blijft hiervoor wel noodzakelijk.

Marie-Louise Vissers