Miljoenen mensen leven iedere vier jaar mee met het WK voetbal. Teams trainen jarenlang, supporters dromen mee en spelers geven alles voor negentig minuten. Toch zal uiteindelijk slechts één land de wereldbeker omhooghouden.

Maar stel dat het leven zelf de grootste voetbalwedstrijd is. Je lichaam is het shirt dat je draagt. Je geest is het speelveld. Je karakter bepaalt de tactiek. En je ziel is de speler die deze wedstrijd werkelijk speelt. De coach is de Heer, die ons vanuit het hart leidt en ons door de heilige geschriften de weg wijst.

Voetbal kent regels. Het leven ook. Sta je buitenspel, dan ben je te vroeg vooruitgelopen. In het leven gebeurt hetzelfde. Wie alleen succes, macht of plezier najaagt, zonder geduld, wijsheid of innerlijke groei, ontdekt vroeg of laat dat hij niet in het juiste spel zit.

Een gele kaart is een waarschuwing. Ook het leven geeft signalen wanneer het ego de overhand krijgt. Wie naar die signalen luistert, groeit. Wie die waarschuwingen blijft negeren, riskeert uiteindelijk een rode kaart. Niet van een scheidsrechter, maar van zijn eigen ongecontroleerde verlangens, die hem steeds verder verwijderen van zijn hoogste doel.

Zelfs uit een hoekschop kan een beslissend doelpunt ontstaan. Zo kunnen de kansen die het leven ons biedt onverwacht uitgroeien tot keerpunten, wanneer wij bereid zijn te leren en te groeien.

Soms lijkt de wedstrijd verloren. Maar dan komt de blessuretijd. Het leven geeft ons vaker een tweede kans dan wij denken. Elke nieuwe dag is extra speeltijd om opnieuw te kiezen voor waarheid, liefde en zelfbeheersing.

En soms voelt het leven als een strafschoppenserie. De druk is hoog en iedere keuze lijkt beslissend. Juist dan blijkt dat niet talent, maar innerlijke rust, vertrouwen en karakter het verschil maken.

Een goede coach kijkt verder dan de volgende aanval. Hij vormt het karakter van zijn spelers. Zo nodigt ook het leven ons voortdurend uit om niet alleen sterker te worden, maar vooral wijzer. De grootste tegenstanders bevinden zich immers niet aan de overkant van het veld, maar in onszelf: lust, woede en hebzucht – de drie poorten naar zelfvernietiging. Wie deze innerlijke vijanden overwint, behaalt een overwinning die veel groter is dan welke sportieve triomf ook.

Aan het einde van het toernooi tilt één aanvoerder een gouden beker omhoog. De wereld juicht, maar het applaus verstomt. Zelfs de grootste sportheld zal ooit worden vergeten.

Er bestaat echter een grotere overwinning. Wie zijn ware natuur ontdekt, zijn hart zuivert en liefde voor God leert ontwikkelen, wint een trofee die nooit vergaat. Geen tijd kan haar vernietigen, geen tegenslag kan haar afnemen en zelfs de dood kan haar niet wegnemen.

Want wanneer het laatste fluitsignaal klinkt, is het niet de vraag hoeveel doelpunten je hebt gemaakt, maar of je de grootste wedstrijd van allemaal hebt gewonnen: die van je eigen hart.

Reguillo Hira