Derde helft WK 2026: Spanje neemt de wereldkroon over, Messi verlaat WK-podium als verslagen grootheid

De finale begon al lang voordat de bal rolde. FIFA had van de afsluiting een omvangrijk entertainmentprogramma gemaakt. De ceremonie voor de wedstrijd bracht muziek, bekende artiesten, voetballegendes en filmsterren samen. Onder anderen Jennifer Hudson, Robbie Williams en Nicole Scherzinger traden op, terwijl de wereldbeker in een uitgebreid programma aan het publiek werd gepresenteerd. De festiviteiten en aangescherpte veiligheidsmaatregelen zorgden ervoor dat de aftrap enkele minuten later plaatsvond dan gepland.

Ook tijdens de rust werd geschiedenis geschreven. Voor het eerst kreeg een WK-finale een volwaardig halftimeprogramma. Madonna opende het optreden in aanwezigheid van de Braziliaanse voetbaliconen Ronaldo en Ronaldinho. Daarna volgden optredens van onder anderen BTS, Justin Bieber, Shakira en Burna Boy. De Venezolaanse dirigent Gustavo Dudamel en personages uit The Muppets maakten eveneens deel uit van het programma.
Het spektakel liet zien hoezeer het WK zich heeft ontwikkeld van een voetbaltoernooi tot een mondiaal media- en entertainmentproduct. Toch bleef uiteindelijk niet een artiest, politicus of beroemdheid het beeld van de avond bepalen, maar een Spaanse invaller die in de verlenging op de juiste plaats stond.

De finale zelf was minder uitbundig dan de ceremonies eromheen. Spanje nam vanaf het begin het initiatief en probeerde Argentinië met langdurig balbezit, positiewisselingen en druk naar achteren te dwingen. Argentinië verdedigde compact, zocht de duels en vertrouwde op de ervaring van zijn spelers en de reddingen van doelman Emiliano Martínez.

De Argentijnse keeper groeide uit tot een van de opvallendste spelers van de finale. Hij verrichtte tien reddingen, volgens Fox Sports een record in een WK-finale, en hield zijn ploeg lang overeind. Spanje bleef echter aandringen en sloot het toernooi uiteindelijk af met zijn zevende wedstrijd zonder een tegendoelpunt. Voor Argentinië werd de opdracht nog moeilijker toen Enzo Fernández aan het einde van de reguliere speeltijd zijn tweede gele kaart kreeg na een overtreding op Pau Cubarsí. De titelverdediger moest daardoor de verlenging met tien spelers afwerken. De beslissing viel in de 106e minuut. Nico Williams vond Ferran Torres, die de bal in één beweging afrondde. Na meer dan honderd minuten van Spaanse druk was de Argentijnse weerstand eindelijk gebroken. Argentinië probeerde in de slotfase nog terug te komen, maar de Spaanse verdediging hield stand.

Toen het laatste fluitsignaal klonk, zakten de Argentijnen uitgeput op het veld. Aan de andere kant stormden Spaanse spelers, reserves en stafleden naar elkaar toe. De wereldtitel was beslist door één doelpunt, maar de overwinning was het resultaat van een elftal dat gedurende het toernooi steeds meer controle, volwassenheid en overtuiging had uitgestraald.
De wereldtitel bevestigt de terugkeer van Spanje aan de absolute top. Zestien jaar na de eerste mondiale titel, die in 2010 eveneens na verlenging en met 1-0 werd gewonnen, heeft La Roja opnieuw de wereldbeker veroverd. Het succes staat niet op zichzelf. Spanje werd in 2023 winnaar van de Nations League, won in 2024 het Europees kampioenschap en pakte datzelfde jaar olympisch goud. Met de wereldtitel heeft de ploeg van bondscoach Luis de la Fuente die succesvolle periode voltooid. Spanje is nu tegelijkertijd Europees en wereldkampioen.

De titel is ook het bewijs dat Spanje niet afhankelijk is gebleven van de generatie van Xavi, Andrés Iniesta, Sergio Busquets en Iker Casillas. Een nieuwe groep heeft haar eigen geschiedenis geschreven. Spelers als Lamine Yamal, Nico Williams, Pedri, Cubarsí en Ferran Torres vertegenwoordigen een elftal waarin technische kwaliteit wordt gecombineerd met snelheid, pressing en tactische discipline. Spanje kende bovendien een indrukwekkende route door de knock-outfase. Het schakelde achtereenvolgens Oostenrijk, Portugal, België en Frankrijk uit voordat ook Argentinië moest buigen. Vooral de manier waarop Spanje de wedstrijden beheerste, maakte duidelijk dat de wereldtitel geen toevallige uitkomst van één finale was.

Voor Argentinië kwam een einde aan een uitzonderlijke periode als regerend wereldkampioen. De ploeg van Lionel Scaloni reisde naar Noord-Amerika met de mogelijkheid om als eerste land sinds Brazilië in 1962 twee WK-titels op rij te winnen. Die historische prestatie bleef één wedstrijd buiten bereik. Toch kan Argentinië moeilijk als een mislukte ploeg worden beschouwd. Het land bereikte opnieuw de finale en bevestigde daarmee zijn plaats in de wereldtop. Voor de eindstrijd had Argentinië negentien doelpunten gemaakt, het hoogste totaal van een ploeg op één WK sinds Brazilië in 1970 eveneens negentien keer scoorde.

De weg naar de finale was niet eenvoudig. Argentinië versloeg in de knock-outfase Kaapverdië, Egypte, Zwitserland en Engeland. De ploeg vond niet altijd haar beste spel, maar beschikte opnieuw over de wedstrijdmentaliteit, ervaring en emotionele kracht waarmee in 2022 de wereldtitel werd veroverd. Tegen Spanje kwam Argentinië echter nauwelijks toe aan zijn gebruikelijke aanvallende spel. De ploeg werd teruggedrongen, verloor Enzo Fernández en moest uiteindelijk erkennen dat de tegenstander meer controle en meer mogelijkheden had gecreëerd. Argentinië verlaat het WK daarom als verliezend finalist, maar ook als een land dat twee opeenvolgende WK-finales heeft bereikt. Dat is een positie die slechts weinig nationale ploegen in de voetbalgeschiedenis hebben kunnen innemen.
De meeste aandacht ging na afloop onvermijdelijk uit naar Lionel Messi. De Argentijnse aanvoerder was 39 jaar tijdens de finale en stond voor de tweede achtereenvolgende keer en voor de derde keer in zijn loopbaan in de eindstrijd van een WK. Vooraf was de finale neergezet als een duel tussen Messi en Lamine Yamal: de grootste speler van een voorbije generatie tegenover een van de belangrijkste talenten van de toekomst. Messi had voor de finale acht doelpunten gemaakt en vier assists geleverd en was daarmee opnieuw bepalend geweest voor de Argentijnse opmars.
In de finale kreeg Messi echter nauwelijks ruimte. Spanje koos niet voor één vaste bewaker, maar beperkte zijn invloed door de ruimtes om hem heen klein te houden. Messi probeerde zich terug te laten zakken en vanuit het middenveld openingen te vinden, maar Argentinië slaagde er zelden in hem in een beslissende positie te brengen. In de laatste minuten van de verlenging probeerde hij zijn ploeg nog eenmaal vooruit te trekken. De gelijkmaker kwam er niet. Na het laatste fluitsignaal stond Messi opnieuw op het podium van een WK-finale, maar ditmaal niet als de man die de beker omhoog mocht houden. Of de wedstrijd ook zijn definitieve afscheid van het WK was, is nog niet bevestigd. Het volgende toernooi wordt in 2030 gespeeld, wanneer Messi 43 jaar zal zijn. Daardoor droeg de avond onvermijdelijk het gevoel van een afscheid, ook zonder officiële aankondiging.

De nederlaag verandert zijn historische positie nauwelijks. Messi heeft de wereldtitel van 2022, meerdere internationale prijzen met Argentinië en een loopbaan die hem tot een van de grootste voetballers aller tijden heeft gemaakt. Maar het beeld van deze finale zal anders zijn dan dat van Qatar: niet Messi boven op het podium met de wereldbeker, maar Messi die van dichtbij ziet hoe een nieuwe kampioen wordt gekroond.


Het toernooi bracht verrassingen, vroege uitschakelingen en nieuwe landen op het wereldpodium. Traditionele machten bleken niet onaantastbaar. Brazilië werd uitgeschakeld door Noorwegen, Duitsland verloor na strafschoppen van Paraguay en Marokko bereikte opnieuw de laatste acht. Frankrijk eindigde als vierde na een doelpuntrijke wedstrijd tegen Engeland die deerde werd. Maar boven alle verhalen blijft uiteindelijk dat van Spanje staan. La Roja begon het toernooi als Europees kampioen en sloot het af als kampioen van de wereld.