Spanje heeft zondagavond geschiedenis geschreven door voor de tweede keer wereldkampioen voetbal te worden. La Roja versloeg titelverdediger Argentinië na verlenging met 1-0 dankzij een doelpunt van invaller Ferran Torres in de 106e minuut. Daarmee voegt Spanje de wereldtitel toe aan de Europese titel en bevestigt het zijn status als de dominante voetbalnatie van dit moment.


De finale van het WK 2026 leek lange tijd af te stevenen op een strafschoppenserie, maar uiteindelijk werd het geduld van de Spanjaarden beloond. Ferran Torres werkte in de verlenging een voorzet van Nico Williams beheerst binnen en bezorgde zijn land daarmee een historische overwinning. Het was de bekroning van een wedstrijd waarin Spanje vrijwel voortdurend de regie voerde en Argentinië nauwelijks ruimte gaf om zijn eigen spel te spelen.


Voor Argentinië eindigde daarmee de droom om de wereldtitel te prolongeren. De Zuid-Amerikanen, die in de halve finale nog op karakter van Engeland hadden gewonnen, kwamen in de finale nauwelijks aan aanvallen toe. De ploeg van bondscoach Lionel Scaloni werd vooral teruggedrongen op eigen helft en moest vertrouwen op doelman Emiliano Martínez, die met een reeks reddingen zijn ploeg lange tijd in de wedstrijd hield. Spanje creëerde kans na kans, zag een treffer worden afgekeurd en bleef ondanks de frustratie vasthouden aan zijn vertrouwde combinatievoetbal.

De wedstrijd kreeg een extra wending toen Argentinië kort na rusttijd in de verlenging met tien man verder moest na een rode kaart voor Enzo Fernández. De numerieke meerderheid gaf Spanje nog meer controle en uiteindelijk brak Torres de weerstand van de wereldkampioen.

De finale werd vooraf gepresenteerd als een symbolische strijd tussen twee generaties. Aan de ene kant stond Lionel Messi, de 39-jarige aanvoerder die Argentinië vier jaar geleden naar de wereldtitel leidde en opnieuw een finale bereikte. Aan de andere kant stond een jonge Spaanse lichting met onder anderen Lamine Yamal, Pedri, Nico Williams en Ferran Torres, spelers die de toekomst van het internationale voetbal lijken te vertegenwoordigen. Uiteindelijk bleek de collectieve kracht van Spanje sterker dan de individuele klasse waarop Argentinië in eerdere wedstrijden vaak had kunnen vertrouwen.


Met de overwinning bekroont Spanje een uitzonderlijke periode. Na de Europese titel bevestigt de ploeg nu ook haar suprematie op mondiaal niveau. Het elftal combineerde gedurende het hele toernooi verzorgd positiespel met een agressieve pressing en een solide defensie. Tegenstanders slaagden er zelden in het ritme van de Spanjaarden te ontregelen.

Waar Spanje in de knock-outfase achtereenvolgens Portugal, België en Frankrijk uitschakelde, bereikte Argentinië de finale na zwaarbevochten overwinningen op onder meer Zwitserland en Engeland. In de eindstrijd kwam de titelhouder echter tekort tegen een tegenstander die vrijwel negentig minuten lang het initiatief opeiste. Voor Spanje is de wereldtitel meer dan een nieuwe prijs. Het is de bevestiging dat de wederopbouw na de gouden generatie van Andrés Iniesta, Xavi Hernández en Iker Casillas volledig is geslaagd. Zestien jaar na de eerste wereldtitel in Zuid-Afrika staat opnieuw een Spaanse aanvoerder met de wereldbeker in handen.


De beelden van Ferran Torres, die na zijn winnende treffer onder luid gejuich richting de Spaanse supporters rende, zullen nog lang verbonden blijven aan deze finale. Niet alleen omdat hij de beslissende goal maakte, maar omdat hij het moment markeerde waarop Spanje zich definitief kroonde tot zowel Europees als wereldkampioen.