Mijn ochtend op het Tian’anmenplein...

Dit is de dag waar we ons wekenlang op hebben voorbereid: de 80e herdenking van de overwinning in de Chinese Volksoorlog van Verzet tegen de Japanse agressie en de wereldwijde antifascistische oorlog. Meer dan honderd journalisten uit evenveel landen, allemaal deelnemend aan het 2025 China International Press Communication Centre Media Exchange Programme, moesten zich uiterlijk om 02.20 uur in de vroege ochtend melden bij de bussen voor het vertrek naar het Media Center.
Veel collega’s hadden nauwelijks geslapen, uit angst iets te missen van wat wordt gezien als het belangrijkste evenement van het jaar in China. Zelf, geen liefhebber van koffie, zette ik mijn alarm op 00.30 uur, maar alle goede voornemens ten spijt, ik ging toch niet vroeg naar bed. Ik nam wat me-time met een nieuwe Chinese dramaserie.

In de bus naar het Media Center probeerden velen een kort dutje te doen; het beloofde een lange dag te worden. De straten waren vrijwel leeg, overal knipperden de rode en blauwe lampjes van politieauto’s en uniformen. We reden een alternatieve route: het gebied rond Tian’anmenplein was hermetisch afgesloten voor iedereen zonder uitdrukkelijke toegang.

Na ongeveer een uur bereikten we het Media Center, waar we door strenge beveiligingsscans gingen. Binnen wachtte een nieuwe hele check. Velen haastten zich om nog wat te drinken en eten te halen in de snackruimte. Het Media Center fungeert als centrale plek waar alle journalisten zich aanmelden en door de verdere procedures gaan.


Na de controle kregen we een pakket met voedsel en drinken: water, brood, corn dog sausages, sap en chocolade – een degelijke ‘noodvoorraad’ om de lange uren op het plein door te komen. Andere bussen stonden klaar om ons dichter bij het plein te brengen. Vervolgens maakten we een wandeling van ongeveer anderhalve kilometer, volgden de regels en vervolgden onze weg over het plein.

In de bus deelden ze seatnummers uit die we aan onze badges moesten bevestigen. Deze badges hingen al in meerdere lagen om onze nek.

Onze rode stoelen stonden 'bijna recht' tegenover het podium waar de gastheer, president Xi Jinping, zijn toespraak zou houden. Samen met zijn gasten, onder wie de Russische president Vladimir Putin en de Noord-Koreaanse leider Kim Jong-Un, zou hij de grootste militaire parade ooit van zijn land bijwonen.

Het Tian’anmenplein, met een omvang van ongeveer 440.000 vierkante meter, vulde zich gestaag van alle kanten. De organisatie verliep vlekkeloos. Bij zonsopgang zaten we klaar, na de vele controles en wandelingen, om dit historische moment mee te maken. Een pre-parade van troepen begon, terwijl mensen zich in een onophoudelijke stroom bleven aanmelden. Zowel journalisten als gewone burgers haastten zich om zoveel mogelijk foto’s en video’s te maken, om deze unieke momenten later te kunnen herbeleven.

Op elke zitplaats lag een giftbag - rood, geel of blauw - met een fles water, een regenjas, tissues, een doekje (waarschijnlijk om zweet af te vegen), een pet en twee Chinese vlaggetjes om mee te wapperen. Onze tas in dit deel van het plein was rood, maar de petten hadden verschillende kleuren: rood, geel of blauw.

De rode achtergrond van de Chinese vlag symboliseert de revolutie en het communisme. De grote gele ster staat voor de Communistische Partij die het land leidt. De vier kleine gele sterren vertegenwoordigen de vier sociale klassen: arbeiders, boeren, kleine bourgeoisie en patriottische kapitalisten. De gele kleur staat voor vreugde en welvaart, en samen symboliseren ze de eenheid van het Chinese volk onder leiding van de partij en de revolutie.

In de Chinese cultuur staat blauw voor rust, vrede, trouw en loyaliteit. Vandaar dus de blauwe kleur die was geïncorporeerd in de feestelijkheden. Rood blijft prominent.