Bij inclusiviteit gaat het er om dat er een omgeving wordt gecreëerd waarin iedereen welkom is. Bij sportbeoefening zou dat zeker zo moeten zijn, zodat iedereen zich op zijn of haar gemak zou kunnen voelen vanwege de gelijke kansen en rechten voor iedereen. Helaas merken we dat de harde realiteit is dat niet iedereen overal kan komen en dat er voor sommigen onoverkomelijke drempels zijn en dus niet iedereen dezelfde mogelijkheden heeft. Op zich hoeft het geen probleem te zijn dat bepaalde faciliteiten alleen voor leden toegankelijk zijn, want dat geeft de bestuurders de mogelijkheid om contributie te heffen en de organisatie zodoende draaiende te houden. Zulke faciliteiten staan model voor verenigingen, omdat alles heel goed onderhouden wordt en de continuïteit daardoor gegarandeerd is. Voor faciliteiten die vrijelijk toegankelijk zijn, is het over het algemeen een uitdaging om aan financiële middelen te komen en moeten ze het hebben van subsidie en donaties om broodnodige uitgaven te kunnen doen.

Vanwege de omstandigheid dat velen zich geen lidmaatschap van een private club kunnen permitteren, zouden er van overheidswege in elke buurt sportfaciliteiten moeten zijn waar kinderen ongeacht het budget van de ouders, veilig basisvaardigheden kunnen aanleren om zich op latere leeftijd aan te kunnen sluiten bij een sportvereniging. In samenwerking met buurtverenigingen en scholen, moet er een programma worden uitgevoerd om kinderen reeds in een vroeg stadium fysiek te onderwijzen. Een aantal jaren geleden heeft het Surinaams Olympisch Comité de aanzet gegeven om zo vroeg mogelijk te beginnen met het ontwikkelen van basisvaardigheden bij kinderen. Hoewel er behoorlijk wat animo was bij sportleiders en anderen die met jongeren in contact komen, is er geen continuïteit gegeven aan dit project, waardoor het geleidelijk aan is doodgebloed.

Het is bedroevend dat er zoveel talent aanwezig is hier te lande, maar dat er geen constante aanwas is van excellente sporters die in dezelfde periode een hoog niveau bereiken om als team prestaties neer te zetten in de regio en daar buiten. Er moet een meerjaren ontwikkelingsplan worden geschreven en uitgewerkt dat erin moet voorzien de basis over de hele linie te versterken. Om dit te bereiken moeten de verschillende actoren samenwerken om te kunnen voldoen aan de voorwaarden die kinderen in staat moeten stellen om te kunnen sporten. Daarnaast moeten er daadwerkelijk op geregelde basis activiteiten worden ontplooid waar kinderen plezier aan kunnen beleven. Voorts moet erop worden toegezien dat de activiteiten niet te technisch zijn, waardoor elk kind kan meedoen zonder het gevoel te hebben tekort te schieten.

De activiteiten moeten er op gericht zijn iedereen erbij te betrekken en het accent moet aanvankelijk gelegd worden op het beleven van plezier. Temeer daar sport vaak gebruikt wordt om te ontspannen en te verbinden, is het van eminent belang om iedereen erbij te betrekken. Het gebeurt nog te vaak dat kinderen die niet meteen meekunnen worden afgewezen, waardoor ze zich niet zo gauw zullen aansluiten bij een vereniging. Door het simpel te houden zullen kinderen eerder geneigd zijn zich aan te sluiten en anderen motiveren hetzelfde te doen. Op die manier zullen meer kinderen de basisvaardigheden van sporten op een plezierige manier leren en is de kans groot dat velen zich zullen aansluiten bij een sportvereniging. Ook al zou het laatste niet het geval zijn, is deze benadering van sport toch te verkiezen boven de huidige, omdat zo een groter aantal kinderen wordt betrokken.

Mireille Hoepel