Nabestaanden van de doodgeschoten politie inspecteur Herman Gooding leggen kransen aan de Waterkant. Op deze plek werd hij 34 jaar geleden doodgeschoten. (Foto's: René Gompers)


Precies op de plek waar inspecteur Herman Gooding 34 jaar geleden is vermoord, zijn maandag aan de Waterkant bloemen en kransen gelegd. Na de ceremonie hebben nabestaanden een aantal witte ballonnen opgelaten. “Goed, het gaat goed met ons,” delen dochters Melinda Nijbroek-Gooding en Ruth Sival-Groenveld mee. “Door al het nieuws en zeker het belangrijkste; dat we vandaag hebben gehoord dat het onderzoek naar de moord op onze vader vanaf vorig jaar is heropend.”

Korpschef Bryan Isaacs heeft op de herdenkingsdienst voor wijlen Gooding -georganiseerd door Stichting 8 December 1982 en familie Gooding- meegedeeld dat “recht en waarheid” de daders zichtbaar zullen maken en de verantwoordelijken zal ontmaskeren: “Gerechtigheid kent geen tijd. En daarom is bijna een jaar terug een diepgaand onderzoek herstart, opgepakt vanwaar het was gebleven. Om aan het licht te brengen zij die hier verantwoordelijk voor zijn. En dat vindt plaats onder aansturing van het Openbaar Ministerie.”

Dochter Melinda had het even moeilijk tijdens haar toespraak, toen ze zich herinnerde wanneer ze haar vader voor het laatst levend heeft gezien. “Naarmate ik opgroeide werd ik mij ervan bewust dat het niet goed ging. Het was onrustig in het land, strubbelingen tussen het leger en de politie. Als jong meisje maakte ik mee… de bedreigingen naar mijn vader toe… dreigtelefoontjes thuis en ook zelfs via de radio. Wat ook resulteerde dat we thuis politiebescherming kregen en ook naar school toe. Het maakte mij als kind angstig. Een jaar vóór zijn dood mocht ik mede ook door de cijfers die ik behaalde op school, met mijn vader mee op vakantie naar Nederland. Wat voor mij in eerste instantie vakantie was werd voor mij verblijf. Dat was een besluit, zo jong als ik was dat van mij kwam maar natuurlijk ook door toezegging van mijn ouders. Hoofdzaak was in Nederland door naar school gaan. De weken die ik daar met hem heb doorgebracht was wat ik toen niet wist… tevens ons afscheid. En dat was niet zomaar een afscheid. Bij zijn terugkeer hebben ze mij van hem moeten wegtrekken. Huilend, gillend, over de vloer rollend. Het laatste wat ik zag… mijn vader... langzaam de deur uitgaand. In Suriname werd het steeds onrustiger…”



Gooding is in de nacht van 4 op 5 augustus 1990 doodgeschoten aan de Waterkant nabij Fort Zeelandia waar toen het hoofdkwartier van de Militaire Politie was gevestigd.  “Hij is vermoord,” benadrukt Sunil Oemrawsingh, voorzitter van Stichting 8 December 1982. “Hij was verhaal gaan halen over twee politiemannen die waren aangehouden door de militairen. Tegelijkertijd was er een militair Orlando Swedo opgebracht bij het politiebureau, hij was ingesloten. De militairen toen, de dictatuur, zeiden dat hij vrij moest komen. Dat kon natuurlijk niet want de politie werkt volgens wet en recht, dus kon niet willekeurig mensen naar huis sturen. Hij ging dus naar Fort Zeelandia en werd op die avond op zijn terugweg hier op deze plek vermoord.” Gooding was in die tijd bezig met een aantal onderzoeken waaronder de moorden in Moiwana en een drugsvangst bij Moengo, die na zijn dood niet verder uitgewerkt en afgerond zijn.

Op de plek des onheils zijn bloemen en kransen gelegd door nabestaanden, sympathisanten, minister Kenneth Amoksi van Justitie & Politie en de ambassades van de Verenigde Staten en Nederland. De familie is ingenomen met de aandacht voor hun “zoon, broer, echtgenoot, vader” en zijn levenswerk en karakter die door diverse sprekers is geprezen: integer, volhardend, streng en rechtvaardig.” Dochter Ruth: “Het voelt goed aan. Belangrijk op deze dag is het besef dat we elkaar nodig hebben, dat er omgezien wordt naar mensen die niet voor zichzelf kunnen opkomen. Mijn vader is opgekomen voor de mensen die het nodig hadden. Politiemannen die bevrijd moesten worden. Daar ging hij voor. Ondanks hij wist dat hij zijn leven zou moeten geven. Ik hoop dat er nog meer besef komt dat we elkaar moeten liefhebben.”