Al maanden wordt de leefbare situatie in Suriname steeds grimmiger; onlangs zijn we weer opgeschrikt door de situatie rond Pikin Saron. De moed zakt nog dieper de schoenen in en elk kleine beetje hoop lijkt steeds weer als sneeuw voor de zon te verdwijnen.

Ik ben zelf geen hardloper (in veel opzichten) maar ik raakte bijzonder geïnspireerd door Olympisch atlete Sifan Hassan. Enige weken geleden heeft zij in Londen voor het eerst een marathon gelopen en is als magistrale winnares geëindigd.
Verrassend: vol van domme angst wilde ze gewoon proberen hoever ze kon komen.
Opmerkelijk: vlak daarvoor was voor haar de ramadan en de voorbereiding was dus verre van optimaal.
Verbazingwekkend: want onderweg moest zij diverse malen stoppen om de verkrampte benen te rekken en strekken.
Bijzonder: zij had als enige loper in de kopgroep een fles water bij zich, die ze zonder enige bedenkingen aanbood aan haar dorstige concurrenten.

In een interview vertelde ze in prachtige argeloosheid dat ze zichzelf ook heeft verbaasd. Dat er pijn was en ongemak, maar dat doorlopen haar toch de beste keuze leek: “Laat ik toch maar kijken wat wel mogelijk is”. Die houding is tekenend voor de mindset die nodig is voor het best haalbare resultaat.

Suriname rent een eigen marathon en heeft nog een lange afstand af te leggen, voordat het land zich opgewerkt heeft naar meer ontwikkeling en hogere welvaart en welzijn voor alle Surinamers.

Vanuit die gedachte is met een ingezonden artikel “Is Suriname u 1000 uur waard?” een oproep gedaan aan Surinamers om ideeën die zij hebben voor de toekomst van ons land aan te brengen en uit te werken naar concrete plannen. Het is buiten verwachting dat verschillende slimme en veelbelovende voorstellen zijn ingediend. Er is inmiddels o.a. een werkgroep samengesteld om mogelijkheden te verkennen voor initiatieven op het gebied van internationale samenwerking ten behoeve van de ontwikkeling van Suriname (“Laten we kijken wat mogelijk is”).

Heel recent is er een uitgewerkt voorstel ingediend bij de Surinaamse overheid om Speciaal Partnerschap met de Europese Unie aan te gaan. Suriname is interessant voor de EU:
- voor klimaatverandering/groene transitie beschikt ons land over een tropisch regenwoud (deel van de Amazone) en zeer rijke biodiversiteit;
- voor de continuïteit van de energievoorziening zijn recente grote offshore olievondsten in Suriname.

Suriname kan de steun van de EU goed gebruiken, o.a. vanwege een onhoudbare schuldenlast die nog is verergerd door de Coronapandemie, waardoor nu een IMF-programma nodig is. Tegen de achtergrond van de Overeenkomst van Cotonou wordt voorgesteld de politieke, ecologische en economische samenwerking met de EU op te waarderen in de vorm van een speciaal partnerschap. Daarbij met het verzoek om substantiële noodzakelijke steun van de EU (met name voor een sociaal vangnet, groene financiering en schuldherstructurering). Het is nu aan onze overheid of ze de stap richting de EU wil/durft te nemen.

Er zijn veel initiatieven en mensen die daadwerkelijk meewerken aan plannen die de toekomst van Suriname positief kunnen kleuren. In die zin kunnen we ook trots zijn op onze Surinamers. Maar tegelijkertijd wordt zichtbaar hoe moeizaam dit alles tot stand komt, hoe lastig het is om uit te gaan van wat wel mogelijk is in plaats van te roepen: “het kan niet” omdat er geen geld is. Of als de route naar succesvol resultaat niet open en helder voor ogen ligt. Misschien ook wel omdat er qua ambitieniveau en uitvoerbaarheid door de overheid een (te) groot gat gecreëerd is, kijkend naar alle euforische projecten en plannen. Deze gepresenteerd met trotse houding: we kunnen het zelf, als iemand de gevulde portemonnee maar voor de deur klaarlegt.

Ondeskundigheid en trots (of zelfs arrogantie) is een giftige combinatie, zeker als het mensen weerhoudt om hulp te vragen of geboden hulp te accepteren. Het is een domme en kwalijke manier van denken, want die houding zorgt ervoor dat elk enthousiasme, elke vorm van (klein) initiatief al sterft, voordat het gebruikt kan worden ten bate van ons land.

Terug naar de marathon: wat onmogelijk leek te zijn voor Sifan Hassan, onervaren als ze was, heeft ze tijdens het lopen omgezet naar het beste resultaat wat mogelijk is. Ze bleef door de pijn heen lopen en doorbijten, opgeven was geen optie.

Surinamers kennen die strijd als hun dagelijks leven: het is voor hen bijna (letterlijk) onmogelijk om het hoofd/huis en gezin boven water te houden. En dan is de kunst om je gedachten om te zetten van “het kan niet” naar “wat is nog wel mogelijk”. Hoe dan ook: er is altijd een hoop!

T. Sansaar