Migranten blijven wanhopig vastzitten aan de Amerikaanse poorten

Honderden migranten van over de hele wereld die op zoek waren naar een beter leven in de Verenigde Staten, zijn in plaats daarvan vast komen te zitten in erbarmelijke omstandigheden nabij de Mexicaanse grens, verleidelijk dicht bij hun bestemming, en wanhopig.

Aan de vooravond van het verstrijken van Title 42, de bepaling uit het Covid-tijdperk die de meeste asielzoekers verhinderde legale toegang tot de Verenigde Staten te zoeken, hebben honderden migranten hun kamp opgeslagen aan de grens tussen Tijuana, Mexico en San Diego.

Sommigen van hen zitten al bijna een week vast, in de hoop zichzelf aan te geven bij de Amerikaanse douane en grensbewaking, maar wachten in plaats daarvan in de open lucht, vast in een juridische limbo.

"We zijn erg moe en hongerig en ik ben hier al zes dagen", zei Pham Thanh (28), uit Vietnam, sprekend door de bolders van een 10 meter hoge grensbarrière. "President Biden, ik vraag om ons te redden, alstublieft", zei hij.

Verwarring heerst onder de migranten - hoewel het aflopen van Ttel 42 ooit een betere kans op asiel had geboden, zullen nieuwe regels die daarvoor in de plaats komen, asiel weigeren aan bijna alle migranten die illegaal oversteken, waardoor ze gedwongen worden te beslissen of ze een betere kans op het leven hebben in de VS door nu of later over te steken.

De naar schatting 400 migranten komen uit de hele wereld. Reuters sprak donderdag met mensen uit Vietnam, Afghanistan en Colombia. Ze kamperen op Amerikaans grondgebied op een strook land tussen twee imposante grensmuren.

De zuidelijke muur markeert de officiële Amerikaans-Mexicaanse grens en is relatief eenvoudig te doorkruisen. Er zijn enkele gaten of plaatsen waar het gemakkelijk te beklimmen is. De tweede, noordelijke muur - op veel plaatsen 10 meter hoog - sluit hen in. Velen willen graag de Verenigde Staten binnenkomen en zichzelf aangeven om asiel aan te vragen.

Volgens getuigen van Reuters hebben agenten van de grenspolitie de migranten in groepen ingedeeld, waarbij prioriteit wordt gegeven aan degenen die het eerst aankwamen en aan vrouwen die met kinderen reizen. Ze krijgen allemaal een kleurgecodeerd polsbandje - een soort tijdstempel om hun plaats in de rij te markeren.

De groep met de hoogste prioriteit wordt af en toe weggeroepen voor verwerking. Agenten maken foto's van hun gezichten en paspoorten.

"Ik was niet zo goed op de hoogte. Ik dacht dat als we hier zouden komen en het land om hulp zouden vragen, we met open armen zouden worden ontvangen. Ik had niet gedacht dat we hier een week zouden blijven, in de kou en regen en met heel weinig eten", zegt Luisa Fernanda Herrera Sierra (22) uit Colombia.

Aan de noordkant van de tweede muur rijden gehelmde Border Patrol-agenten rond op vierwielige terreinwagens. Als ze aanwezig zijn, staan hulpgroepen op een afstand. Maar als ze vertrekken, delen hulpverleners voedsel en water uit via de paaltjes in de muur, opnieuw voorrang gevend aan vrouwen met kinderen.

Naast voedsel en water is een andere reddingslijn die vrijwilligers bieden, het opladen van mobiele telefoons, zodat migranten kunnen communiceren met dierbaren thuis.

Hashmutallah Habibi (26) uit Afghanistan, zei dat hij naar de Verenigde Staten vertrok omdat "we niet thuis kunnen zitten wachten tot er goede dingen gebeuren in ons land." Maar hij had nooit verwacht dat hij zes dagen lang zonder douche of schone kleren aan de voet van een stoffig ravijn zou komen te zitten met een zieke zus.

"Ik hoop en bid dat ze ons vandaag opnemen, want als ze ons niet opnemen, is mijn toekomst en die van mijn familie donker omdat we uit een donkere plek zijn ontsnapt", zei Habibi.

Veel van de migranten weten dat ze een moeilijke weg te gaan hebben, aangezien velen, zo niet de meesten of allemaal, geen asiel hebben aangevraagd in een ander land, voordat ze hier aankwamen.

Fabian Camilo Hernandez (26) uit Colombia, die reist met zijn vrouw en 22 maanden oude baby, zei dat hij niet op reis zou zijn gegaan als hij had geweten wat hem te wachten stond. "Het is moeilijk om hem te zien huilen, niet goed te slapen," zei Hernandez. "Ik wil er niet aan denken wat er zou kunnen gebeuren. Ik hoop maar dat ze ons binnenlaten."

Honderden migranten van over de hele wereld die op zoek waren naar een beter leven in de Verenigde Staten, zijn in plaats daarvan vast komen te zitten in erbarmelijke omstandigheden nabij de Mexicaanse grens, verleidelijk dicht bij hun bestemming, en wanhopig.