Covid-19 heeft de wereld reeds langer dan een jaar in de houdgreep. Er zijn ondertussen verschillende vaccins op de markt, maar de bescherming die zij bieden en voor hoe lang, blijft onduidelijk. Een groot deel van de wereldbevolking zoekt toch zijn heil in vaccinatie. Terwijl velen de tegenstelling tussen gezondheid en economie benadrukken denk ik dat wij te doen hebben met een krachtenspel tussen gezondheid, economie en vrijheid. In de eerste weken en maanden van de pandemie heeft de meerderheid van de mensheid gedwee de besluiten – soms bevelen – van overheden opgevolgd. Het zou namelijk – volgens hun regeringen - gaan om het behouden van enerzijds de gezondheid of anderzijds de economie. Andere smaken waren er niet. Maar naarmate de tijd vordert moest deze kortzichtige kijk op de werkelijkheid plaatsmaken.

Terwijl De steen der wijzen nog niet gevonden is voor wat vereenvoudigd gezien wordt als het krachtenspel tussen gezondheid en economie, gingen burgers steeds meer inzien dat het kostbare goed vrijheid niet aan de willekeur van welke machthebber dan ook overgelaten mag worden.
Dat dit nog niet volledig is doorgedrongen tot onze regeerders bleek de afgelopen week wel. Terwijl de minister van Volksgezondheid op zijn reguliere covid-19-meeting verscherpte maatregelen aangekondigd had, verscheen hij vrijdag met het bericht dat binnen 12 uren Suriname in een totale weekend-lockdown gaat. Dat dit laatste besluit direct daarna ingetrokken werd was voorspelbaar. Maar zo bestuur je toch niet! Regeren is vooruitzien. Een regering met een beetje empathie voor de burgers neemt na lang wikken en wegen een besluit. Deze plotselinge vrijheidsbeneming – sommigen ervaren het misschien terecht als vrijheidsberoving – moet het gevolg zijn van rijpberaad. Indien dat niet plaatsvindt dan toont degene die zo een beslissing neemt - net als notoire laatkomers – geen respect voor z’n medemens.  Maar daarnaast zal elke regering bij het nemen van zulke besluiten de materiële en immateriële schade - die wordt aangericht - in beschouwing moeten nemen.

Wezenlijke onderdelen van beleid zijn het nemen en het niet nemen van besluiten. Ik vraag mij dan ook in gemoede af waarom de regering op 29 maart – de dag van Phagwa - het nemen van besluiten achterwegen heeft gelaten.
In plaats daarvan werden feestvierders – achteraf - als de vermeende veroorzakers van een eventuele 3e covid-19 golf in beeld gebracht. Van verantwoordelijke regeerders mag proactief denken en handelen worden verwacht. Als ontwikkelingen - waarvan vooraf voorspeld is wat de negatieve gevolgen daarvan mogelijk zouden kunnen zijn – op hun beloop gelaten worden, dan is de regering verwijtbaar.

Phagwa vindt namelijk steeds meer ingang bij grote delen van het volk.  Als gevolg daarvan weet men dat mensen jaar na jaar zich in drommen begeven naar de Waterkant, Palmentuin en wijde omgeving. Wanneer je daaraan koppelt het feit dat deze mensen al ruim een jaar in semi gevangenschap leven, want zo ervaren zij dat, dan zijn deze mensen niet verwijtbaar.

In de rij van te nemen maatregelen moet een lockdown als het uiterste middel gezien worden. De maatregelen moeten ook bekeken worden tegen de achtergrond van de oproep aan de bevolking, met name de jongeren om te ondernemen; om ondernemer te worden. In het STVS-journaal zag ik een tijd geleden hoeveel van deze ondernemende jongeren het slachtoffer geworden zijn van de huidige situatie. Maar we weten ook dat de overheid niet uitblinkt in het geven van nodige financiële compensatie aan deze jonge ondernemers. De regering moet ervoor waken dat door zigzagbeleid deze jongeren niet afstompen en zij de ondernemersgeest – die zij nog steeds hebben - ver achter zich laten. Overigens verdient het ook geen schoonheidsprijs zoals gerenommeerde Surinaamse ondernemers door de regering in de kou worden gelaten. Vaak krijgen ze niet eens antwoord op hun brieven.

De aankondiging van maatregelen door de regering moet professioneel beter publicitair begeleid worden. Regeerders moeten begrijpen dat mensen bereid zijn offers te brengen indien zij inzien wat het belang daarvan is. Daarnaast zullen mensen zich steeds meer verzetten om regels te gehoorzamen die door de bestuurders in hetzelfde land aan hun laars worden gelapt.
Leiderschap uit zich daarin dat maatregelen die getroffen worden effectief zijn. Het medicijn mag echter niet erger zijn dan de kwaal.

Hans Breeveld