De hoogste wetgever, de Grondwetgever, heeft bepaald in artikel 68 hoe het lidmaatschap van De Nationale Assemblee beëindigd wordt. In dit concreet geval van het lid Akiemboto door ontslag op eigen verzoek is in artikel 68 lid 3 bepaald dat nadere regelen omtrent het verlies van het lidmaatschap bij wet kunnen worden vastgesteld. Dus in tegenstelling tot wat wij dachten is er geen sprake van een organieke wet (die is verplicht).

Toch zijn, in de wet van 17 augustus 2016 S.B. no 114, regels en procedures ten aanzien van beëindiging van het lidmaatschap van De Nationale Assemblee vastgesteld. Daar wordt ontslag op eigen verzoek ingevolge artikel 68 lid 1 sub b, gelijk gesteld met overlijden artikel 68 lid 1 sub a. Hieruit blijkt dat de hoogste wetgever de mogelijkheid heeft uitgesloten dat deze bepaling voor meerdere interpretaties vatbaar is en dat het afhankelijk wordt gesteld van een organieke wet.
Een totaal foute aanpak welke begint bij het Assembleelid Akiemboto en vervolgens wordt voortgezet door de President, om te eindigen bij De Nationale Assemblee.

Op grond van artikel 141 van de Kiesregeling had Akiemboto zijn schrijven moeten sturen naar de president van de Republiek Suriname. De president op zijn beurt moest dit schrijven doorgeleiden naar De Nationale Assemblee. Beide handelingen ingevolge artikel 141 de leden 1 en 2 (zie begripsbepaling ontslagbrief).

De brief van de president met een dergelijke inhoud moest naar de heer Akiemboto worden verzonden dan was de kous af want het vindt geen grondslag in de bevoegdheid van de president krachtens de Kiesregeling artikel 141. Door deze toch door te geleiden naar De Nationale Assemblee heeft de president de administratieve procedure voor de beëindiging in werking gesteld.

De Nationale Assemblee (DNA) hoeft geen rekening te houden met de inhoud van de brief van de president, omdat die buiten de orde valt. DNA is verplicht de procedure aangegeven in de betreffende wet  “regels en procedures ten aanzien van beëindiging van het lidmaatschap van De Nationale Assemblee” op te volgen. Dit houdt in, de administratieve invulling van de opengevallen plaats in DNA, omdat deze zo snel mogelijk uit 51 leden moet bestaan.

De Babylonische juridische spraakverwarring welke is ontstaan komt door de wijze waarop het openbaar bestuur is omgegaan met deze simpele rechtshandeling van een belanghebbende. Over de intentie van betrokkene bestaat er geen twijfel, hij wilde uit DNA.
Echter zijn deze gewijzigde standpunten ontstaan door de verwarrende, telkenmale veranderende berichten.
Het intrekken is krachtens de Grondwet niet mogelijk derhalve kunnen de rechtsgevolgen ook niet zonder meer ongedaan worden gemaakt.

Deze interessante case zou best bij de groene tafel mogen belanden in het belang van ons openbaar bestuur.

Eugène van der San