11 manieren om de deviezenschaarste op te lossen

De schaarste aan deviezen en het overheidstekort zijn de afgelopen jaren niet opgelost door bezuinigingen, maar via buitenlandse en binnenlandse leningen waardoor dit probleem naar de toekomst is verschoven. Toen eind vorig jaar de grens van de leencapaciteit was bereikt begon de wisselkoers te depreciëren. Dat leidt tot inflatie en koopkrachtverlies, behalve bij de exporteurs en personen met inkomsten in valuta, die zijn er juist op vooruit gegaan.

Hier bespreken we 11 maatregelen om die depreciatie af te remmen. Ieder van die maatregelen heeft een ander effect op de doelvariabelen: Wisselkoers SRD/US$; CPI; Int. Reserves CBvS in maanden import; Monetaire financiering overheid in % BBP; Reële BBP; Werkgelegenheid bedrijven; Reële loon van bedrijven; Werkloosheid; AOV-uitkering in % van de armoedegrens en Overheidsschuld in % van BBP.

Als je niet bezuinigt en gewoon doorgaat, dan stijgt de 'midden' koers (het gemiddelde van cambio en CBvS koers) van SRD/US$ 13 in 2020 naar SRD/US$ 30 in 2021 en verder en verder. De koopkracht van werknemers van bedrijven zakt in 2021 met 22% en dit is boven op de daling met 15% in 2020 vanwege de inflatie effecten.  

Van de volgende 11 maatregelen kan een pakket worden gemaakt, zodanig dat de koers na begin 2021 niet nog verder stijgt en de koopkracht van werknemers en bedrijven in 2021 niet verder zakt.

Het aangaan van buitenlandse leningen voor niet productieve doeleinden heeft gevolgen in de toekomst. Zie onze realiteit anno 2020. Een toename in deze maatregel heeft een daling van de Binnenlandse Monetaire financiering tot gevolg.

Dit is de mate van buitenlandse financiering van private investeringen. Een toename hiervan heeft een stijging van de internationale reserve tot gevolg.

Een verhoging van de loonbelastingen resulteert in een afname van de binnenlandse monetaire financiering en van het reële BBP.

Een verhoging van de indirecte belastingen resulteert in een toenemende inflatie en een daling van zowel de monetaire financiering als het reële BBP. En, een afname van de reële lonen bij bedrijven. 

Een verlaging van de materiële overheidsconsumptie heeft een verlaging van de monetaire financiering en het reële BBP tot gevolg.

Een verlaging van het aantal landsdienaren heeft dezelfde gevolgen als punt 5 hierboven.

Een afname in investeringen van de overheid resulteert in een afname in de monetaire financiering en het reële BBP. We zien ook een toename van de werkloosheid. 

Nu volgen na de bezuinigingsmaatregelen enkele ontwikkelingsveronderstellingen. Een halve eeuw geleden dacht men nog dat door ontwikkelingsuitgaven ontwikkeling zou kunnen worden bereikt. Intussen weten we dat daar iets anders voor nodig is namelijk een toename van de productiviteit. Dan worden meer producten levensvatbaar. 

Het kunnen substitueren van import resulteert in een afname van de invoer en een verhoging van het reële BBP. Door de unificatie van de wisselkoers, kan de importvervangende sector nu beter concurreren.

Het kunnen verhogen van de exporten resulteert in een grotere deviezenvoorraad. De depreciatie van de wisselkoers verbetert de concurrentiepositie. Maar het duurt even voordat de export groeit. 

Een verhoging van de productiviteit heeft op korte termijn logischerwijs een verhoging van de werkloosheid tot gevolg. De positieve effecten zijn een verbetering van de concurrentiepositie en daardoor groei van export, daling van import en uiteindelijk meer werkgelegenheid. 

Als bedrijven hun productie willen verhogen zijn daar investeringen voor nodig. Een verhoging hiervan geeft als resultaat een daling in de Internationale Reserve op korte termijn, maar een stijging als de export toe neemt.

Conclusie:

De diverse maatregelen hebben verschillende effecten op de doelvariabelen. Via een goed en samenhangend pakket kunnen de doelvariabelen in enkele jaren worden gerealiseerd waardoor er een verbetering komt in de genoemde macro economische parameters.