Sinds de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) de Covid-19 griepziekte de status van pandemie heeft toegekend, zijn zowat alle sectoren getroffen. Sommigen kwamen helemaal stil te liggen terwijl anderen op een laag pitje draaiden. Grote competities zagen zich genoodzaakt tijdelijk de deuren te sluiten, maar slaagden er naderhand toch in om het seizoen, zij het enigszins aangepast, af te ronden. Kleinere competities als in Nederland en Suriname gingen ertoe over het seizoen vervallen te verklaren, zulks tot ongenoegen van de koplopers, die het kampioenschap aan zich voorbij zagen gaan. Doordat het voor de medische wereld nog onduidelijk was hoe dit nieuw virus het hoofd te bieden, werden er heel wat stringente maatregelen genomen die het sporten onmogelijk maakten. Daar kwam nog bij kijken dat de onwetendheid alom, verergerd door tegenstrijdige instructies van gezondheidsautoriteiten wereldwijd, resulteerde in angst, waardoor menigeen de deur niet meer uit durfde.

Nu, ruim een half jaar verder, begint het economische leven weer op gang te komen, maar het sociale leven en sportactiviteiten worstelen met de herstart. Er zijn intussen protocollen ontwikkeld voor de verschillende organisaties, maar sportbonden voor teamsport zullen langzaam opstarten. Een team moet periodiseren en voor de start van de competitie tijd uittrekken voor algemene en specifieke training, dus zal het nog even duren voordat bijvoorbeeld de bal weer aan het rollen kan worden gebracht. Gedurende deze periode is er ook een belangrijke taak weggelegd voor de conditietrainer en de fysiotherapeut. De sporters zelf zullen enorm hard moeten werken om hun gewenste vorm te herkrijgen, want voetbaltraining is wat anders dan fitness. Er komt veel meer aan te pas, dan alleen maar werken aan een goede conditie. Zelfs profvoetballers hebben problemen om het niveau van voor Covid-19 te halen, laat staan de amateurs die naast voetballen ook nog een voltijdse baan hebben. Een niet te onderschatten aspect is ook het op mekaar ingespeeld zijn. Voor een vlot verloop van de wedstrijd moeten teamgenoten goed op mekaar ingespeeld zijn, anders leidt dat tot onnodig balverlies. Al met al heeft de opstart van zo een competitie veel meer om het lijf dan bij wijze van spreken alleen maar de deuren van het bondsgebouw openen.

Als een bond de mening is toegedaan dat de hierboven genoemde stappen niet nodig zijn, dan moeten de verenigingen zich opmaken voor veel blessureleed, hetgeen de kosten alleen maar zal laten toenemen. Na zo een lange voetballoze periode, moeten de spelers weer systematisch wennen, waarvoor voldoende tijd uitgetrokken dient te worden. De systematische aanpak geldt niet alleen voor voetbal, maar is bij elke teamsport van belang, zij het aangepast aan specifieke behoeften van desbetreffende sport. Al deze zaken zorgen ervoor dat het toch nog even zal duren voordat teamsporters weer in actie zullen komen en vanwege de protocollen nog langer, voordat ze  weer bewonderd kunnen worden. Dit gesteld hebbende denken we aan allen die door teamsport brood op de plank brachten en nu het water aan de lippen zien komen. Velen in binnen- en buitenland zijn vanwege het wegvallen van opbrengsten uit stadionbezoek, onder druk komen te staan. Ik hoop dat Suriname erin slaagt de banen in deze sector te behouden.

Individuele sporters zijn voor wat hun succes betreft voor een groot deel op zichzelf aangewezen en hoeven niet per se naar de sportschool. Voor deze groep zijn de neveneffecten van het Coronavirus het minst. Dit alles in aanmerking nemend kan gerust gesteld worden dat teamsport het meest te lijden heeft van de Covid-19 pandemie.

Mireille Hoepel