De nationale mannen voetbalselectie van Suriname (Natio) startte het kwalificatietoernooi in het kader van de Concacaf League B, uitstekend. De eerste twee groepswedstrijden tegen Dominica en Nicaragua werden in winst omgezet. Dominica moest in eigen huis de meerdere erkennen in Natio, terwijl Nicaragua alle hoeken van het veld aan de Laetitia Vriesdelaan, te zien kreeg. Historische plaatsing voor de Goldcup leek met nog 4 wedstrijden te gaan voor velen slechts een kwestie van tijd te zijn. Natio ging na twee wedstrijden namelijk fier aan kop met 6 punten, terwijl de overige belagers met minimaal 2 punten achter stonden.

Het kan zijn dat er door deze gunstige positie op de ranglijst, voorafgaand aan de twee wedstrijden tegen Saint Vincent and the Grenadines, een “we zijn er al” mentaliteit is ontstaan bij de spelers. In de uitwedstrijd tegen Saint Vincent and the Grenadines echter, begon de geoliede machine van Natio te haperen en werden twee kostbare punten ‘gedropped’. Het verloop van deze wedstrijd was voor mij reeds een teken aan de wand, maar voor de technische staf blijkbaar nog niet.

In aanloop naar de herhaling op eigen bodem, heb ik een training bezocht en was verrast over de felheid waarmee er getraind werd en de flitsende aanvallen die werden opgezet. Er was een duidelijk concept waar te nemen en dat gaf vertrouwen voor de aanstaande wedstrijd, waarvoor de twaalfde man werd uitgenodigd in grote getale op te komen. Tijdens de wedstrijd was er echter niets te herkennen van de ingestudeerde patronen. Er werd niet verzorgd opgebouwd, de middenvelders waren ‘onzichtbaar’, waardoor de aanvallers te ver terug moesten zakken om de bal op te halen. Dit resulteerde al vroeg in vermoeide spitsen die er niet aan toe kwamen om hun eigenlijke taken uit te voeren. Natio oogde heel erg zenuwachtig en slaagde er niet in om het spel naar zich toe te trekken en de goed opgekomen twaalfde man te bekoren. Er werd veel verkeerd gepassed en om eerlijk te zijn: Natio was een matte vertoning.

Daar gelaten dat Natio niets uitstraalde, kunnen we er niet aan voorbij gaan dat de arbitrage ook steken heeft laten vallen. Zo werd mijn inziens een gaaf doelpunt van Ivenzo Comvalius afgekeurd en even later werd een doelpunt van de tegenstander goedgekeurd, terwijl de spelhervatting niet op de juiste plaats was geschied. Deze twee momenten hebben een domper gelegd op de wedstrijd die overigens verloren ging. Doordat Natio uit twee wedstrijden slechts 1 punt heeft meegenomen, is de pijnlijke realiteit, dat plaatsing voor de Goldcup afhankelijk is van het resultaat van Saint Vincent and the Grenadines.

Desondanks durf ik te stellen dat Natio erg gegroeid is onder Gorré en getoond heeft het spelletje te kunnen spelen. Er zijn nog twee wedstrijden op het programma tegen Dominica en Nicaragua. De vraag is of de staf in staat is om de spelers er op te wijzen dat de eerdere ontmoeting tegen Nicaragua, geschiedenis is. Als de spelersgroep teveel blijft hangen in het verleden, kan er een “we zullen dat varkentje even wassen” mentaliteit ontstaan, hetgeen nadelig kan uitpakken. Hoewel de wetenschap gewonnen te hebben van Nicaragua, goed is voor het vertrouwen, kan de uitwedstrijd slechts in winst worden omgezet met nog eens negentig minuten goed spel. Met de volgende vaak gebezigde uitspraak steek ik de staf en spelers een hart onder de riem: Je speelt zoals je traint. Tijdens de training heb ik goed spel gezien, dus als dat doorgetrokken wordt naar de wedstrijden, dan komt het goed.

Mireille Hoepel