Als sociaal-maatschappelijk actieve burger was ik op 28 augustus 2026 oprecht geraakt door de boodschap van minister Harish Monorath ter gelegenheid van Raksha Bandhan. De kern van die boodschap was helder: veiligheid en bescherming van alle burgers behoren tot de
verantwoordelijkheid van het Ministerie van Justitie en Veiligheid. Dat zijn woorden die vertrouwen geven.

Raksha Bandhan staat voor liefde, bescherming, verbondenheid en wederzijdse verantwoordelijkheid. Het ministerie vertaalde die symboliek naar een veiligheidskoord. Ik dacht: dit is precies wat ons mooie land Suriname nodig heeft. 

Diezelfde avond liet de werkelijkheid bij mij en mijn familie echter een andere indruk achter. Tijdens de 45e Jalsa Salana, georganiseerd door de vrouwenorganisatie van de Ahmadiyya Moslim Gemeenschap Suriname, sprak ik over morele en geestelijke hervorming, rechtvaardigheid en wereldvrede. Mijn boodschap was eenvoudig: wereldvrede begint in het hart van de mens. Als wij vrede willen, moeten wij vrede uitdragen. Als wij rechtvaardigheid willen, moeten wij rechtvaardig handelen. En als wij respect willen ontvangen, moeten wij bereid zijn respect te geven. 

Terwijl ik op het podium stond, werd ik door mijn zus gebeld. Drie gemaskerde mannen waren mijn woning binnengedrongen waar mijn bejaarde moeder op dat moment alleen aanwezig was. Op zo'n moment verwacht je niet alleen geruststellende woorden. Je verwacht hulp, bescherming en menswaardige opvang. 

Volgens de informatie die ik die avond van mijn familie ontving, hadden omwonenden inmiddels de politie ingeschakeld. Kort daarna arriveerde een politievoertuig van politiepost Santo Boma bij de woning. Mijn moeder, die na het incident alleen en zichtbaar aangeslagen was achtergebleven, probeerde contact te krijgen met de politiefunctionaris in het voertuig. Volgens haar verklaring en de informatie waarover ik beschik, stapte de functionaris op dat moment niet uit om met haar te spreken of de situatie bij de woning op te nemen. Er werd ter plaatse evenmin een verklaring van haar vastgelegd. Nadat het politievoertuig was vertrokken, kreeg de familie vanuit de politiepost te horen dat de aangifte op het bureau moest worden gedaan. 

Toen ik later zelf naar politiepost Santo Boma ging om melding te maken van het incident en de beschikbare camerabeelden aan te bieden, ontstond aanvankelijk onduidelijkheid over wie de formele aangifte moest afleggen. Uiteindelijk werd mijn moeder, als rechtstreeks betrokkene, gevraagd naar het bureau te komen. Ook over de zorgvuldige vastlegging van haar verklaring bestonden bij ons zorgen. 

Voor ons, en vooral voor mijn moeder die nog diep geschokt was, voelde deze gang van zaken niet als de opvang en bescherming waarop een kwetsbaar slachtoffer op zo'n moment zou moeten kunnen rekenen. Ik besef dat er operationele of procedurele redenen kunnen zijn geweest voor de gevolgde werkwijze en dat ik niet over alle interne informatie beschik. Mijn bedoeling is daarom niet om een individuele 
politiefunctionaris zonder wederhoor te veroordelen. Ik vraag aandacht voor de wijze waarop kwetsbare slachtoffers na een ernstig incident worden benaderd en opgevangen.

Daarmee bleef bij mij een ongemakkelijke vraag achter: hoe wordt bescherming ervaren door een bejaarde burger die, terwijl zij alleen thuis is, slachtoffer wordt van zo'n ingrijpende gebeurtenis? Mijn latere bezoek aan politiepost Santo Boma maakte het contrast voor mij alleen maar scherper.

Overdag werd gesproken over veiligheid, bescherming en verantwoordelijkheid. Diezelfde avond ervoer een burger die bescherming niet op het moment dat zij haar dringend nodig had. De publieke boodschap van bescherming stond daarmee pijnlijk tegenover de door mijn familie ervaren werkelijkheid. Die werkelijkheid is geen retoriek wanneer een bejaarde vrouw na een ernstig incident diep geschokt achterblijft. 
Daarom vraag ik minister Monorath: waar is het veiligheidskoord wanneer een burger het daadwerkelijk nodig heeft? U sprak over de veiligheid van alle burgers. Dat woord is belangrijk: alle. Ook de bejaarde vrouw die alleen thuis is. Ook de burger zonder invloed, zonder connecties en zonder toegang tot macht. 

Mijn vraag is niet primair politiek, maar menselijk: hoe zorgen wij ervoor dat de bescherming waarover op ceremoniële momenten wordt gesproken, ook wordt ervaren wanneer een burger daadwerkelijk om hulp vraagt? 

Een veiligheidskoord is een mooi symbool. Uiteindelijk heeft een burger echter vooral behoefte aan een politieorganisatie die bereikbaar is, adequaat reageert en slachtoffers op een menswaardige manier opvangt. Veiligheid moet niet alleen worden aangekondigd. Veiligheid moet worden ervaren. Als veiligheid werkelijk een prioriteit is, moet dat zichtbaar zijn op straat, in de bereikbaarheid en snelheid van de
politie en vooral in de manier waarop slachtoffers worden behandeld.

Mijn moeder en ik hebben op 28 augustus 2026 een situatie meegemaakt die voor ons pijnlijk contrasteerde met de boodschap van bescherming die diezelfde dag werd uitgedragen. Eén incident beschrijft niet het volledige functioneren van het Korps Politie Suriname. Ieder incident waarin een burger zich onvoldoende beschermd of opgevangen voelt, verdient echter een zorgvuldige beoordeling. Juist op zulke momenten wordt vertrouwen in de overheid opgebouwd of aangetast. 

Met dit stuk verzoek ik de leiding van het Korps Politie Suriname en de minister van Justitie en Veiligheid daarom om de gang van zaken te onderzoeken en toe te lichten. Daarbij hoop ik vooral dat wordt nagegaan hoe de eerste opvang van kwetsbare slachtoffers kan worden versterkt en hoe verklaringen zorgvuldig en begrijpelijk kunnen worden vastgelegd. 

Een veiligheidskoord krijgt pas betekenis wanneer de bescherming die het symboliseert ook in de praktijk wordt gevoeld. De vraag is daarom niet alleen of veiligheid wordt beloofd, maar of burgers die veiligheid ook daadwerkelijk ervaren wanneer zij haar het hardst nodig hebben?

Varsha Boejharat