Terwijl het vraagstuk van wateroverlast tijdens de openbare vergadering donderdag aan de orde is, schaam ik mij diep na geluisterd te hebben naar enkele redeneringen, opmerkingen en smoesjes van bepaalde DNA-leden. De constructieve bijdrage van de heer Johnny Kasdjo buiten beschouwing gelaten.

Ondanks dat wij beschikken over een Meteorologische Dienst, weten wij als geen ander dat zelfs deze dienst niet in staat is nauwkeurig te anticiperen op de omvang van neerslag en andere klimatologische verschijnselen. De natuur blijft immers onvoorspelbaar en overstijgt vaak menselijke kennis en capaciteiten. Daarom moeten wij ons vooraf praktisch en structureel weerbaar maken.

Een omvangrijke situatie waarmee ons land jaarlijks te kampen heeft, vereist niet alleen duurzaam beleid, maar ook een integraal actieplan. Daarom kan ik mij volledig terugvinden in de uitspraak van DNA-lid Kasdjo, die zijn collega’s opriep hun energie op de juiste wijze in te zetten teneinde de problematiek van wateroverlast effectief aan te pakken.

Een bekende uitspraak van Alan Lakein luidt: “Planning is bringing the future into the present so that you can do something about it now.” Maar in Suriname hollen wij altijd achter de feiten aan. Er moet bij wijze van spreken eerst een overstroming plaatsvinden voordat wij werkelijk OPSTAAN en HANDELEN. Velen binnen ons hoogste bestuursorgaan lijken het verschil niet te kennen tussen beleid maken en beleid uitvoeren.

Jarenlang aangeven dat je iets op papier hebt staan en er wat aan wilt doen, zonder dat woorden concrete vormen aannemen, komt neer op holle klanken.

Terugkomend op de toespraak van lid Kasdjo: in plaats van tijd te besteden aan de vraag hoe dit vraagstuk integraal aangepakt kan worden met alle relevante stakeholders, werd er vooral met verwijten over en weer gestrooid over wie wel of niet schuldig zou zijn. Schuldig waaraan? Aan de natuur? Aan God?

Iedereen draagt verantwoordelijkheid: elk DNA-lid, elke instantie en elke burger. Waar is het gezamenlijke, kant-en-klare plan dat nú uitgevoerd kan worden met behulp van beschikbare middelen en grants, zodat voorbereidingen tijdig getroffen kunnen worden om deze crisis een stap voor te zijn?

Wanneer een landbouwer vorig jaar reeds getroffen werd door wateroverlast en dit jaar opnieuw hetzelfde meemaakt, dan hebben belangrijke stakeholders hun verantwoordelijkheid onvoldoende genomen. Men probeert deze doelgroep wel te compenseren, maar trainingen over een landbouwrisicoplan of contingency plan blijven uit.

Volgend jaar verkeren zij opnieuw in dezelfde situatie, omdat er niet aan is gedacht het compensatiegeld te benutten voor innovatieve en duurzamere landbouwmethoden. Hierdoor blijft de vicieuze cirkel zich herhalen en worden beschikbare middelen verkeerd gealloceerd.

Er bestaan vandaag de dag diverse innovatieve methoden die landbouwers kunnen hanteren bij het planten, zodat gewassen beter bestand zijn tegen zware regenval.

Indien er reeds een gezamenlijk plan bestond waarin innovatieve landbouwtrainingen structureel geïntegreerd waren, dan zou geld uit grants niet telkens besteed hoeven te worden aan compensatie voor de getroffen doelgroepen.

Het is jammer dat er binnen de overheid nog te vaak een cultuur leeft waarin men niet anticipeert, niet vooruit plant en pas ingrijpt wanneer een situatie reeds ernstig is verergerd. Hoe lang zullen wij nog achter de feiten aan blijven hollen?

Hopelijk houden wij onze ogen wijd open, zodat wij een dergelijke cultuur achterwege laten wanneer het aankomt op de ontwikkelingen binnen de olie- en gassector.

door Felitia Saaki
occfavor85@gmail.com
I am a builder of humanity