Wanneer men vandaag naar de spectaculaire economische groei van China kijkt, lijkt het bijna alsof dat land in één generatie van armoede naar welvaart is gegaan. Miljoenen mensen zijn uit extreme armoede gehaald, steden zijn gebouwd, industrieën zijn gegroeid en de economie is een van de grootste ter wereld geworden.

De vraag die ook voor Suriname interessant is, is: wat deed China anders?

Als we dit bekijken vanuit organisatorische principes zoals die ook in management filosofieën van L. Ron Hubbard worden beschreven, dan vallen enkele belangrijke factoren op.

Ten eerste koos China zeer bewust voor productie als nationale prioriteit. Het land richtte zich op industrie, export, technologie en infrastructuur. Alles werd georganiseerd rond één centraal idee: meer produceren, meer waarde creëren en daardoor economische groei stimuleren.

Ten tweede werd beleid sterk gericht op lange termijn doelen. Grote infrastructuurprojecten, industriële zones en onderwijsprogramma’s werden niet gepland voor één regeringsperiode, maar voor tientallen jaren vooruit.

Een derde factor was praktische economische organisatie. Productiegebieden, havens, transport en industrie werden systematisch ontwikkeld. Daardoor ontstond een sterke basis waarop bedrijven konden groeien.

Ten vierde investeerde China enorm in technische kennis en onderwijs. Miljoenen jongeren werden opgeleid in techniek, wetenschap en industrie – precies de sectoren die economische groei mogelijk maken.

Wanneer we dat vergelijken met Suriname sinds de onafhankelijkheid in 1975, zien we dat ons land veel potentieel heeft, maar dat er vaak geen consistente lange termijn economische strategie is geweest. We hebben natuurlijke hulpbronnen, vruchtbare landbouwgrond en talentvolle mensen. Maar productie en economische diversificatie zijn niet altijd systematisch ontwikkeld.

De nationale discussie ging vaak meer over politieke verdeling dan over economische productie.

Daar ligt misschien de grootste les: welvaart komt uiteindelijk voort uit productie en organisatie.

Voor Suriname zou een nieuwe economische visie kunnen betekenen:
- sterke ontwikkeling van landbouw en voedselproductie;
- groei van industrie en verwerking van grondstoffen;
- stimulering van ondernemerschap;
- investeringen in technisch onderwijs;
- infrastructuur die export en handel ondersteunt.

Maar Suriname hoeft dit niet alleen te doen.

Nederland en de grote Surinaamse diaspora daar kunnen een belangrijke rol spelen. Tienduizenden Surinamers in Nederland beschikken over kennis, kapitaal, ondernemerschap en internationale netwerken.

Zij zouden kunnen bijdragen door:
- investeringen in Surinaamse ondernemingen;
- technologische kennisoverdracht;
- samenwerking tussen universiteiten;
- het opzetten van start-ups en exportbedrijven;
- het verbinden van Suriname met Europese markten.

In plaats van een “brain drain” kan er zo een brain bridge ontstaan.


Suriname staat vandaag opnieuw op een kruispunt. Het land heeft alle ingrediënten om economisch te groeien: natuurlijke rijkdom, jonge mensen en een wereldwijde diaspora.

De echte vraag is niet of groei mogelijk is.

De echte vraag is of we bereid zijn om productie, organisatie en lange termijn visie centraal te stellen in onze nationale ontwikkeling.

Want wanneer een land zich structureel richt op productie, kennis en samenwerking, kan economische transformatie – zoals China heeft laten zien – sneller plaatsvinden dan velen denken.


Sonny RJ Khoeblal