Hoewel de VMS eigenlijk niet voornemens was te reageren op de misplaatste beschuldigingen is wellicht een beknopte, algemene reactie hier wel op zijn plaats.

Met de beschuldiging dat de Vereniging van Medici in Suriname (VMS) zich schuldig zou maken aan “selectieve verontwaardiging”, wordt zowel haar rol als haar verantwoordelijkheden binnen het zorgstelsel miskend. De VMS heeft niet de behoefte en zeker niet de plicht om haar bijdrage aan de zorg in ons land publiekelijk te etaleren, noch haar mening over bepaalde zaken de zorg rakend te ventileren. De VMS timmert op diverse wijzen aan de weg, doch acht het soms noodzakelijk om in breder kader aandacht voor bepaalde zaken of ontwikkelingen te vragen.

Dat de VMS zich thans uitspreekt over de zorgwekkende ontwikkelingen bij het Staatsziekenfonds (SZF), spreekt voor zich en is noodzakelijk. Het SZF is namelijk het grootste publieke zorgfonds van het land en staat in directe contractuele en financiële relatie tot de medici, de beroepsgroep van de VMS. De medici hebben zich tegenover het SZF contractueel verbonden om tegen vergoeding hun diensten te leveren aan de SZF-verzekerden (circa 80% van het verzekerdenbestand in ons land). Dat vereist continuïteit van beide zijden en dat brengt met zich mee dat het beheer van de financiële middelen, waar het om enkele miljarden op jaarbasis gaat, zeer accuraat dient te gebeuren en dat de doelmatigheid van de te besteden middelen scherp in de gaten wordt gehouden, om de kosten van de zorg onder controle te kunnen houden zonder aan kwaliteit te laten inboeten. Indien dit niet scherp in de gaten wordt gehouden, stort de zorg (steeds verder) in en zal dit desastreus zijn voor de totale gezondheidszorg in ons land.

Het is dan ook bijzonder vreemd dat met het bewuste artikel een aanval wordt gedaan op de VMS, die juist als beroepsgroep van deskundigen in de zorg in brede zin een uitgestoken hand biedt aan de beleidsmakers bij het zoeken naar oplossingen ter zake.

Het zoeken naar spijkers op laag water om een beroepsvereniging van inconsistentie te betichten, wekt de indruk dat men eerder uit is op het aanwenden van vooroordelen en het creëren van publieke twijfel dan op het leveren van een inhoudelijke bijdrage aan het zorgdebat. Het zonder solide onderbouwing in twijfel trekken van de integriteit van een beroepsgroep, die dagelijks veelal onder bijzonder moeilijke omstandigheden zorg verleent, zegt uiteindelijk meer over de intentie van de beschuldiging dan over het onderwerp van kritiek.

Tot slot:
Wie het onderscheidingsvermogen mist om de complexe relaties tussen maatschappelijke instituties en hun verantwoordelijkheden op hun essentie te beoordelen, doet er goed aan terughoudendheid te betrachten voordat men een oordeel de publieke ruimte in slingert. Publieke opinie is immers geen speeltuin voor suggesties of insinuaties.

De Vereniging van Medici in Suriname