De Surinaamse Voetbalbond (SVB) probeert al tig jaren Suriname op een wereldkampioenschap te krijgen. Helaas is het tot heden nog niet gelukt om rechtstreekse plaatsing te realiseren. Er is haast van alles geprobeerd, maar geen enkele scenario is tot dusver succesvol gebleken. Gedurende de recentste kwalificatiereeks had het er geruime tijd alle schijn van dat beslag gelegd zou worden op een rechtstreekse ticket, maar op de laatste wedstrijddag ging het alsnog mis. Natio wist zich echter wel vast te klampen aan de laatste strohalm en mag in maart via de playoffs met nog twee anderen strijden om een toegangskaart. Heel lang zag het er naar uit dat de succesformule was gevonden om een rol van betekenis te kunnen vervullen op internationaal niveau. Door tot nog toe onduidelijke redenen is voetbalminnend Suriname weer eens op een harde manier geconfronteerd met de realiteit dat er nog werk aan de winkel is.

Het staat buiten kijf dat er lokaal talent aanwezig is, maar het is voor menigeen onbegrijpelijk dat nationale selecties steeds het onderspit delven bij internationale meetmomenten. Zelfs in de periode van de zeer befaamde spelers van weleer, slaagde Suriname er niet in om het hoogst mogelijke voetbalpodium te bereiken. Zo nu en dan probeerde de SVB met een buitenlandse bondscoach succes te behalen, maar ook toen is het gewenste resultaat uitgebleven. Sinds kort is men overgestapt naar Natio Nieuwe stijl, waarbij een bondscoach van Surinaamse origine staat voor de ploeg voornamelijk bestaande uit beroepsvoetballers met dito afkomst. Aanvankelijk waren er drie lokale voetballers bij de selectie, maar geleidelijk aan moesten die het afleggen tegen de profs en bleef enkel de reserve doelman over. 

Hoewel met de laatste formule tot nog toe het sterkste elftal op de been is gebracht, zijn er mensen die van mening zijn dat er meer lokale spelers in de selectie moeten. Indien deze roep slechts van toeschouwers kwam, zou het te begrijpen zijn, omdat sentimenten vaak doorslaggevend zijn bij deze groep. Helaas zijn er ook trainers die deze mening zijn toegedaan en daarbij worden ondersteund door exponenten uit de sportpers. Enkele lokale voetballers die zich hebben kunnen meten aan de beroepsvoetballers, hebben eerlijk toegegeven dat ze tekortschieten. Hoewel ze er graag bij hadden willen zijn, hebben zij de voorkeur gegeven aan het algemeen belang, hetgeen zeer te waarderen is. Als je tegen beter weten in blijft roepen dat er meer lokale voetballers in de selectie moeten, dan moeten de motieven van deze actoren onderzocht worden.

In plaats van een sentimentele benadering de ether in te sturen, zouden deze coaches de hand in eigen boezem moeten steken. Als het lokaal talent structureel tekortschiet, dan is het tijd voor evaluatie van de opleidingen. Daarbij moet misschien niet alleen het curriculum herzien en of verbeterd worden, maar mogelijk ook de kundigheid van de trainers onder de loep genomen worden. Misschien is het de hoogste tijd dat verenigingen ertoe over gaan coaches met een bepaald niveau aan te stellen, zodat het niveau over de hele linie omhoog kan gaan. Coaches die het niveau niet hebben moeten bereid zijn zich te laten bijscholen om gehandhaafd te worden, terwijl degenen die dat niet willen een andere bezigheid moeten zoeken. Het zwaartepunt van de samenwerking tussen de SVB en professionele voetbaldeskundigen van Surinaamse origine, moet mogelijk komen te liggen op de opleidingen hier te lande. Als er op alle facetten verbetering plaatsvindt zal dat het lokale voetbal zeker ten goede komen.

Mireille Hoepel