De oude tekens zijn gedurende de eeuwen geëvolueerd, maar sommigen blijven tot vandaag nog herkenbaar.

Chaoyang- Het waren hilarische momenten tijdens onze allereerste officiële kennismaking met de Chinese taal. Het publiek bestond uit mediawerkers uit Afrika, Centraal- en Oost-Europa, het Caribisch Gebied en Arabische landen, wat zorgde voor grappige beelden en bijzondere taaluitwisselingen. Aan het einde van de sessie waren we allemaal elkaar aan het Nǐ hǎo-en en Bù kèqì-en.

De Hányŭ, de enige officiële taal van China, bestaat al eeuwen en heeft zich door de verschillende dynastieën heen ontwikkeld. Hoewel China 56 etnische groepen telt, is er maar één officiële taal voor meer dan een miljard mensen.

In Hong Kong, met veel minder inwoners, daarentegen, zijn er drie officiële talen: Engels, Kantonees en Mandarijn (het moderne Chinees). In de eigen omgeving wordt bovendien het dialect gesproken.

Mandarijn is zelfs één van de zes officiële talen van de Verenigde Naties.

We kregen een kijkje in de elementen van de Chinese taal en voelden ons weer even terug in de schoolbanken: onderwerp, gezegde, bijvoeglijk naamwoord... Althans, dat denken we. Want het Mandarijn kent geen werkwoorden! Waar wij zeggen: "Het gaat goed met mij", zeggen zij simpelweg: "Goed met mij." En dan die accenten, die spelen een cruciale rol in uitspraak en betekenis.

De Chinese taal kent een indrukwekkend aantal karakters: zo’n 90.000! In leerjaar zes herkennen Chinese kinderen al meer dan 3.000 karakters, waardoor ze het grootste deel van de Chinese literatuur kunnen lezen.

Onze docent Zhuang Ying vertelde dat als je 2314 karakters weet, je 99% van alle Chinese teksten kunt lezen. Dat klinkt als een fluitje van een cent, maar ik geloof het pas als ik het zelf probeer!


De docent wijst de pictogram voor vuur aan.

Wat het Mandarijn zo bijzonder maakt, is dat het geen alfabet gebruikt, maar beeldende karakters. Een kleine glimp van de oude Chinese taal gaf ons flink wat lachmomenten. Wat wij als een ladder zagen, bleek een boot te zijn. En iemand die klimt? Dat was in het echt een paard! Door de eeuwen heen zijn de karakters verfijnd, maar sommige lijken nog sterk op de oude pictogrammen.

Ook de samenstellingen zijn grappig: een omgekeerde V betekent 'persoon', met nog eens twee omgekeerde V’tjes eronder wordt het een groep mensen – én tegelijkertijd het woord voor ‘Volkswagen’.

Niet al het Chinees wordt netjes geschreven; er is ook een soort ‘doktershandschrift’, de Caoshu (cursief). De nette letters die we op print zien, noemen ze de Kǎishu (normaal).

We tellen samen.

En dan het tellen van één tot tien, misschien steek je er ook wat van op voor het volgende bezoek aan omu op de hoek: Yī (een), èr (twee), sān (drie), sì (vier), wǔ (vijf), liù (zes), qī (zeven), bā (acht), jiǔ (negen) en shí (tien).

De accenten uitleggen? Dat laten we voor wat het is – het moet vooral leuk blijven!

Zhídào xià yīcì běijīng màoxiǎn
(Tot het volgende avontuur in Beijing!)

Indra Toelsie

ps. Nǐ hǎo is 'hoe gaat het'; Xièxiè is 'dank je wel' en Bù kèqì is 'graag gedaan'