Oorlogen worden om vele redenen gevoerd: om macht, invloed, grondgebied of religie. Maar hoe verschillend de aanleidingen ook zijn, de uitkomst blijft steeds dezelfde: menselijk leed.

In Gaza worden honger en bombardementen als wapens ingezet. Miljoenen mensen proberen te overleven in omstandigheden die nauwelijks voorstelbaar zijn, en vrouwen en kinderen worden daarbij niet gespaard. In Oekraïne woedt al bijna drie jaar een strijd die dagelijks levens kost en families uiteenrukt. Huizen, toekomstperspectief en geliefden verdwijnen daar in een ritme dat wij ons nauwelijks kunnen voorstellen.

Misschien lijkt dit alles ver van ons bed, maar ook Suriname kent zijn eigen oorlog: een strijd die al vijftig jaar voortduurt tegen corruptie. Er bestaat zelfs een anticorruptiewet, maar hoe ver zijn we gekomen? Bij elke regeringswissel worden de emmers met oude schandalen omgekeerd over het volk, terwijl de nieuwe leiders beloven het anders te doen. Toch blijkt bij de volgende wissel dat de emmers niet alleen voller zijn, maar ook talrijker. Het vertrouwen van burgers wordt steeds opnieuw besmeurd.

En dan zijn er de oorlogen die ieder mens van binnen voert. Een strijd om te overleven, een strijd om een goed mens te zijn, een strijd om iets achter te laten voor onze kinderen. Maar in een steeds doller wordende wereld voelt die strijd vaak hopeloos. Het lijkt alsof we leven volgens de regel: wie niet erft en niet steelt, werkt tot hij sterft.

Mensen jagen langs elkaar heen, sociale banden raken los, en de hunkering naar bezit lijkt sterker dan de behoefte aan verbondenheid. De grootste auto, het duurste huis, de snelste route naar geld: ze worden statussymbolen, maar zelden bronnen van werkelijk geluk.

Of het nu gaat om oorlogen tussen landen, de strijd tegen corruptie of de persoonlijke gevechten die wij allemaal voeren: de inzet is steeds dezelfde – waardigheid en menselijkheid. Dat is de oorlog die we absoluut niet mogen verliezen.

Indra Toelsie