Nabestaanden kunnen hun emoties niet bedwingen tijdens een persconferentie. Zij tonen hun leed aan de samenleving en willen een forensisch onderzoek naar de dood van hun dierbaren te Pikin Saron. (Foto's: René Gompers)
De familieleden geven hun relaas over het gebeurde en maken hun eisen kenbaar. In het midden advocaat Milton Castelen.
Broer Bryan Dijksteel toont de foto's waaruit blijkt dat zijn dierbare in leven was toen de politie hem had aangehouden.
Op de foto wordt getoond dat de schedel van Dijksteel is ingeslagen. .



Zolang er geen forensisch onderzoek is verricht en de doodsoorzaak is vastgesteld zullen de doodgeschoten Ivanildo Dijksteel en Martinus Wolfjager niet worden begraven. Zij hebben een maand geleden het leven gelaten te Pikin Saron. Nabestaanden van de twee mannen twijfelen zwaar aan de verklaring die gegeven is. Volgens de overheid zijn de mannen tijdens een vuurgevecht met de politie omgekomen. Maar de lijken, getuigenverklaringen, handelingen van de overheid en foto's van de mannen voordat ze zijn overleden, schetsen een ander beeld. De families willen inzage in het autopsierapport.

De  stichting Inheems Kollectief Suriname (IKSUR) en de families Dijksteel en Wolfjager, hebben donderdag tijdens een persconferentie in het C-47 gebouw hun eisen en grieven geuit.  Er zijn foto's getoond van wijlen Dijksteel. Hij ligt op de grond, levend, geboeid, in goede fysieke staat. Op de foto van zijn lijk is zijn gezicht verwond en de schedel ingeslagen. Terwijl de mannen zijn uitgemaakt voor criminelen is de overheid wel bereid de begrafeniskosten te betalen. Voor de families is dit een tegenstrijdige handeling dat hun twijfels in de overheid nog meer versterkt.

Iksur-voorzitter Lloyd Read en advocaat Milton Castelen delen mee dat er indicaties zijn dat de mannen niet tijdens een vuurgevecht zijn doodgeschoten. Er kan hard gemaakt worden dat zij niet gewapend waren toen ze werden beschoten. Er wordt aangegeven dat het Openbaar Ministerie zich zeer terughoudend opstelt om onderzoek te doen of te helpen met het onderzoek. Dit wekt vermoedens op dat zaken verborgen worden gehouden. Er is nu al geen transparantie over bijvoorbeeld wie de opdracht heeft gegeven om op de mannen te schieten of de instructies over wat voor geweld er gebruikt mocht worden door de gemengde eenheid van politie en militairen.

De emoties konden moeilijk bedwongen worden en tranen zijn de vrije loop gelaten. De mensen zijn meer dan moe en voelen zich tot het uiterste gedreven door de regering die openlijk toestaat dat delen van hun woon- en leefgebieden, zonder hun medeweten, worden weggegeven aan derden. De Staat weigert de vonnissen uit te voeren die de grondenrechten van Inheemsen erkent, maar probeert een nationale wet te maken om het grondenrechtenprobleem op te lossen. Maar in zijn huidige vorm plaatst die wet Inheemsen en tribalen in een nadeligere positie.

De families eisen dat de informatie van het obductie onderzoek zo spoedig mogelijk wordt bekendgemaakt en dat er een onafhankelijk forensisch- en pathologisch onderzoek wordt gedaan (desnoods met hulp uit het buitenland). Zij willen voor de overige personen die in detentie zijn een eerlijk rechtsproces en dat hun veiligheid is gegarandeerd. De families eisen ook publieke zuivering van de namen van de overleden mannen. De president heeft de mannen als terroristen en criminelen bestempeld. Pas wanneer aan de eisen zijn voldaan zullen de mannen begraven worden.