Ex-president steekt zijn hand in het vuur voor een 'oso dresi' uit Pikin Saron. BOG-directeur, Radjesh Ori, kondigt aan dat een uitbraak in dat dorp heeft plaatsgevonden. (Foto's: René Gompers)
Minister Amar Ramadhin van Volksgezondheid zegt niet tegen 'oso dresi' te zijn. Hij wil wel dat er onderzoek plaatsvindt.



Terwijl ex-president Desi Bouterse beweert dat er een wondermiddel tegen het coronavirus is op Pikin Saron in het district Para, is er in dat dorp een uitbraak van de zeer besmettelijke ziekte uitgebroken. Minister Amar Ramadhin van Volksgezondheid merkt op dat niet alleen in Suriname de natuurgeneeskunde wordt uitgeoefend. Maar nergens in de wereld is er een wondermiddel tegen Covid-19, deelt hij mee. Anders zou de rest van de wereld al op de hoogte ervan zijn.

Op een persconferentie in hotel De Ark heeft Bouterse dinsdag benadrukt dat de ‘oso dresi’ bestemd is voor het versterken van het immuunsysteem. “Ik ben tijdens het zoeken naar oplossingen een middel tegengekomen, het komt uit Pikin Saron,” deelt hij mee. “Ik weet wel dat we tientallen levens gered hebben. Ik kan daarvoor echt wel mijn hand in het vuur steken als men het wil gebruiken. Je kan zo positief (getest) zijn als maar wezen kan. Gelooft u me, in vier dagen bent u weer beter. Als u gaat testen, bent u weer negatief.”

Een paar uren eerder tijdens een persconferentie heeft BOG-directeur Radjesh Ori meegedeeld dat er een uitbraak is op Pikin Saron. “Dus volgens de data van de Medische Zending zien we dat we in midden Suriname, op Pikin Saron een covid outbreak hebben,” geeft Ori aan. “We weten dat op de Dag der Inheemsen in een heleboel dorpen er feesten zijn geweest. Daar was het begonnen. Uit de cijfers is het niet gebleken dat er verspreiding is in de nabij gelegen dorpen. Dat hebben we nog niet gezien. Laten we hopen dat het zo blijft. Want in Para hebben we vaker outbreaks gehad in verschillende dorpen.”

Minister Ramadhin deelt mee dat de overheid geen ruzie heeft met natuurgenezers. ‘Lanti’ wil juist onderzoek van de middelen en ordening van de sector, benadrukt hij. Een belangrijk onderdeel daarvan is informatie over hoe de middelen worden gemaakt en welke ingrediënten erin zitten. Dat willen de natuurgenezers juist niet doen omdat ze vrezen dat derden met hun recept vandoor zal gaan. Het gebeurt ook vaak dat mensen na gebruik van bepaalde ‘oso dresi' in het ziekenhuis terecht komen. Ook is er onderling een harde concurrentie.

Ori merkt op dat het gebruik van huismiddeltjes niet verboden is. Men moet wel rekening houden dat het niet altijd werkt. “Als je het wil doen, doe het maar vergeet het medische niet,” stelt hij. “We hebben tig gevallen van mensen die bezig waren met huismiddeltjes. En (pas) als het te laat wordt, komen ze binnen. Het is jammer maar het blijft maar doorgaan. Tachtig procent van de mensen genezen vanzelf. Maar het kan zijn dat je denkt dat je huismiddel heeft gewerkt.”

Ramadhin benadrukt dat er geen enkele ‘dyugu dyugu’ tussen de overheid en de beoefenaars van de natuurgeneeskunde. “Wij werken in de medische wetenschap met bewijs,” merkt hij op. Voordat een medicinaal product, of een product uit de natuur wordt vrijgegeven als een “effectief, werkzaam en veilig” middel, moet het eerst onderzocht worden. Ramadhin: “Dat hebben we in Suriname niet. Heel jammer. Terwijl we al honderden jaren met traditionele geneeswijze bezig zijn.”

Er zijn nu wel mogelijkheden om de Surinaamse natuurgeneeskunde in kaart te brengen. Er moet een inventarisatie komen van wat er aan producten zijn en wie welke middelen produceert. De deelnemers moeten bereid zijn om hun producten te onderwerpen aan een onderzoeksproces. Het onderzoeken is een grote drempel. “Het moment dat je dat aankaart trekken mensen zich terug,” deelt Ramadhin mee. “Dan hoor je: mensen willen met onze recepten weggaan of men wil met onze geheimen ervandoor. Dat is absoluut niet het geval. We moeten de ruimte bieden aan elke persoon die denkt een oplossing te bieden tegen Covid-19.”

Bouterse ziet nog steeds grote mogelijkheden voor de sector maar dat hangt van de beoefenaars af. “Je mist een stuk eenheid bij de mensen die zich bezighouden met de natuurgeneeskunde,” haalde hij aan. “Het is jammer omdat zij van grote dienst zouden kunnen zijn voor de volksgezondheid. Het is altijd ‘wie is de beste?’ Het is altijd een wedstrijd. Suma sani e wroko moro bun. Het is altijd ruzie. Heel jammer.” Bouterse stelt voor dat ze zich gaan verenigen. En dat ze daarna hun kennis en kunde gaan delen en misschien ook integreren met de moderne geneeskunde.