Column: Jörgen

Ik zal er niet langer omheen draaien: er is iets tussen mij en Jörgen R.. Het speelt al een jaar of twaalf en ik begrijp zelf eigenlijk ook niet precies wat er aan de hand is. Hola, vóór u mij verkeerd begrijpt - dat risico moet ik in deze column voor de verandering maar een keer uitsluiten - : het heeft niets met heldenverering of 'groupiegedrag' te maken. En verdenkt u ons ook niet van een heimelijke verhouding. Zou nogal snugger zijn om er dan zelf op Starnieuws over te beginnen. Bovendien vallen Jörgen en ik niet op mannen. Het ligt anders.

Begin deze eeuw liepen we elkaar tegen het lijf. Ik had net mijn ene broer op het vliegtuig gezet en nam met mijn andere broer de lift naar een van de vele parkeergarages op Schiphol, toen we plotsklaps oog in oog stonden. Vanzelfsprekend volgde een blik van herkenning. Dat kan trouwens wederzijds zijn geweest, want niet lang daarvoor zaten onze kinderen tegelijkertijd op de Nassy Brouwerschool in Noord en bevonden Jörgen en ik ons regelmatig onder de wachtende ouders op het schoolplein.

Vreemd gezelschap in een lift heeft doorgaans iets ongemakkelijks. Je staat nog wel eens te dicht op elkaar, bespeurt bepaalde lichaamsgeuren of een minder frisse adem. Maar daar was deze keer geen sprake van. ‘Ha Jörgen’, riep ik enthousiast. Dat viel goed. ‘Hé fawaka?’, antwoordde hij, vermoedelijk omdat mijn naam hem even was ontschoten. In een vlaag van spontaniteit vertelde ik hem vervolgens dat ik over niet al te lange tijd mijn eerste boek zou publiceren. Dat laatste kunt u overigens maar beter niet aan mijn vriend Giwani Zeggen verklappen. Anders krijg ik binnen de kortste keren het verwijt dat ik mezelf belangrijker maak dan ik ben en koste wat het kost publiciteit zoek.
Jörgen gaat al iets langer mee in de media. ‘Nice man’, sprak hij met een grijns. ‘Ga ik zeker lezen.’ De liftdeuren zoefden open. We drukten de vuisten tegen elkaar en weg was hij.

Kort daarop bezocht ik een try-out van zijn theatershow. Na afloop wist ik door te dringen tot zijn kleedkamer en hem een exemplaar van mijn boek in handen te drukken. Dat kon Jörgen wel waarderen. Op voorwaarde dat ik er een opdracht inschreef. En wat denk je? Een maand later wijdde Jörgen er zomaar een column in de GPD-bladen aan.
Daarna gingen jaren voorbij waarin we geen contact hadden. Wat geenszins wil zeggen dat ik hem niet bleef volgen. Zo beleefde ik een van Jörgens shows tot twee keer toe. Eerst in Theater Thalia, daarna in het De La Mar in Amsterdam om erachter te komen dat hij in het Sranan (nog) beter op dreef is.

Net toen ik het plan had opgevat om maar weer eens aan een boek te beginnen om een nieuwe ontmoeting met Jörgen te forceren, kwamen we elkaar opnieuw tegen. Dat was twee jaar terug, bij het tienjarig bestaan van het Clarence Seedorf Stadion. Jörgen maakte een tv-documentaire over Clarence en ik liep daar per ongeluk ook rond. We groetten elkaar als oude bekenden. Vrouw, kinderen, alles lekker? Terloops informeerde hij naar mijn volgende boek. Volgens hem was het hoog tijd dat ik er weer eens eentje publiceerde.

Zo werd ik van de week in het Bijlmerparktheater op mijn schouder getikt. Stond-ie zomaar voor mijn neus. ‘Hé Didi fawaka?’ Dat was nog eens toevallig, vond Jörgen. En het kwam prima uit want mijn laatste boek bleek in zijn auto te liggen. Of ik zo vriendelijk wilde zijn er na de overigens uiterst boeiende literaire talkshow Bijlmer Boekt! van schrijfster Christine Otten, mét een ouderwetse sketch van Jörgen zelf, even een krabbel in te zetten. Tuurlijk deed ik dat: een man als Jörgen kun je zoiets niet weigeren. Opnieuw met een opdracht erbij.
Een paar dagen later kreeg ik een uitnodiging om de opnames van zijn show bij te wonen. Aan promotie doet Jörgen niet tijdens de uitzending want daarmee loopt zijn producer het risico op torenhoge boetes wegens sluikreclame. Maar ‘een witte man die een roman schrijft over Suriname’, da’s toch een ander verhaal. En zo maakte ik dit weekend mijn opwachting in ‘Raymann op zondag’. Het leverde mij ‘fifteen seconds of fame’ op maar mooi dat ik op twee continenten tot de huiskamers ben doorgedrongen.

Diederik Samwel