De PALU vindt dat de regering De Nationale Assemblee (DNA) het bos ingestuurd heeft bij beantwoording van vragen de afgelopen week. Volgens de politieke partij is er zeer verwarrende informatie over de financiële situatie van het land gegeven. Zo sprak de Minister van Financiën, Gillmore Hoefdraad, over de “lopende rekening van de betalingsbalans”. Dit is de balans van de totale importen en exporten van inkomens, goederen en diensten. Deze balans van onze economie zou dus een positief saldo vertonen van US $90 miljoen in het afgelopen kwartaal. Daarmee zou de minister aantonen dat het dieptepunt van de economische malaise achter de rug zou zijn door een goed financieel beleid van de regering. Bij een nadere analyse van de informatie blijkt dat de samenleving een situatie wordt voor geschilderd om de werkelijke situatie rooskleuriger te doen lijken.

Verdiensten toevallig omhoog
Wat de minister niet aangaf, is dat deze positieve balans niet het resultaat is van een bewust gevoerd beleid door de regering om de productie te stimuleren. Deze positieve balans is het resultaat van toevalligheden op de internationale markt buiten de invloedssfeer van de Surinaamse regering. Dit was verwachtbaar bij een omhooggaande prijs van de olie en/of het goud, de twee belangrijkste exportproducten uit de mijnbouw van Suriname. Internationaal zijn de prijzen van beide producten vanaf eind 2016 tot eind mei gestegen. De Surinaamse economie heeft reeds van toevallig omhoog gaande prijzen van goud en olie geprofiteerd tussen 2000 en 2013. Tussen 2013 en eind 2016 is Suriname hard geraakt door de toevallig sterk omlaag gedoken prijzen van deze mijnbouwproducten. Nu het toevallig weer beter gaat internationaal, betekent dit niet dat we uit de problemen zijn. De structurele crisis waarbij de Surinaamse economie reeds decennia lang eenzijdig afhankelijk is van de mijnbouw, duurt nog voort. Ondertussen is de olieprijs gestaag weer omlaag aan het gaan vanaf eind mei.

De minister van Financiën heeft bovendien nagelaten de balans van de 'lopende rekening van de Surinaamse overheid' bekend te maken. Dit is de balans van de eigen inkomsten van de overheid (zonder leningen) en de uitgaven aan vaste lasten als salarissen en subsidies. Deze vertoont een tekort van maar liefst SRD 2 miljard op de begroting voor 2017. In totaal kijkt de Surinaamse regering voor 2017 tegen een tekort aan van meer dan SRD 4 miljard. Het is nog steeds onduidelijk hoe de regering dit tekort voor 2017 zal dekken. De regering zal hiervoor nog een aantal harde bezuinigingen moeten doorvoeren en/of consumptieve leningen moeten sluiten om niet in grote problemen te geraken. Het vermoeden bestaat dat de regering op de “rem zal trappen” voor wat de uitgaven betreft, waaronder subsidies en gewoon zit te wachten en te gokken op extra inkomsten uit de omhooggaande goudproductie en de olie-industrie.

Onsamenhangende maatregelen
Om de productie in andere sectoren dan de mijnbouw te verhogen en daarmee de eigen exportverdiensten duurzaam omhoog te brengen, is een samenhangend stimulerend regeerbeleid noodzakelijk voor de duurzame sectoren landbouw, diensten en toerisme. In het gepresenteerd beleid is geen perspectief gepresenteerd van een beleid dat zou kunnen leiden tot een grote stimulering van de productie. Zo is onduidelijk hoe het gepresenteerd financieel beleid van automatisering en de invoering van BTW samenhangt met het beleid op overige ministeries, met name de productie ministeries als LVV en HI. Belastingen als BTW zijn niet slechts een instrument om inkomsten te genereren, maar moet passen in een lange termijn beleid hoe we denken het land in te richten voor generaties die na ons zullen komen. Na de presentaties in DNA krijgen we de indruk dat de regering toevallige ontwikkelingen die positief inwerken op de Surinaamse economie aangrijpt om een positief beeld te geven over het regeerbeleid. Maar tegelijkertijd als het aankomt op internationale ontwikkelingen die negatief inwerken, deze worden aangegrepen om te zeggen “a no mi”. Zelf laat de regering na om een bewust samenhangend beleid te voeren voor een gezonde financiële huishouding, gericht tegelijkertijd op stimulering van de duurzame productie.