Accommodatie en facilitering voor de binnenlandse gemeenschappen ter bescherming van het tropisch oerwoud zijn anno 2025 een absolute noodzaak voor de regering. Er zijn nu krachtige acties vereist om klimaatfinanciering los te krijgen van de westerse geïndustrialiseerde mogendheden. Als carbon-negatief land (het uitstoten van minder CO₂ dan wat in de atmosfeer wordt opgenomen) heeft Suriname een strategische onderhandelingspositie om deze financiering te verkrijgen. Bij deze beraadslagingen moet de planning en financiering van duurzame ontwikkelingsactiviteiten voor de binnenlandse gemeenschappen worden meegenomen.

Het zijn immers de mensen in het binnenland van Suriname die er door de eeuwen heen voor hebben gezorgd dat het ecosysteem en de biodiversiteit in stand zijn gebleven, en zo de basis hebben gelegd voor de conservering van ons oerwoud. Dankzij hen kan Suriname nu op wereldfora pronken met dit unicum: dat we een van de drie landen ter wereld zijn met een CO₂-negatieve status. De interventies van de binnenlandse bewoners in het bos zijn door de eeuwen heen minimaal geweest. Waar primaire bossen werden omgezet in kostgrondjes, herstelt de natuur zich binnen enkele jaren opnieuw tot primair bos.

Een belangrijk deel van mijn jeugd bracht ik door in het oerwoud in het district Marowijne. Ik weet daardoor uit ervaring hoe flora en fauna in balans samenleven. Door de gebondenheid en afhankelijkheid van de binnenlandse gemeenschappen van het bos wordt de biodiversiteit en het ecosysteem op een vanzelfsprekende manier behouden.

Druk van industrieën
De opkomst van de goud-, bauxiet- en houtindustrie zet de biodiversiteit echter zwaar onder druk. Dit kan worden gezien als een verwerpelijke revolutie van buitenaf. De verleiding om hierin mee te gaan is groot, vooral omdat er aan de andere kant nog geen sterke alternatieven voor duurzame ontwikkeling beschikbaar zijn. De wereld beseft dit en stelt terecht financiële middelen beschikbaar om de klimaatdoelen te halen.

Zo is, mede dankzij het optreden van president Jennifer Simons tijdens de Algemene Vergadering van de VN en de lobby van internationale milieuorganisaties, een bedrag van 20 miljoen Amerikaanse dollar toegezegd voor klimaatfinanciering. Dit bedrag kan, door intensiever diplomatiek werk en het uitbreiden van internationale netwerken, nog verder worden opgeschaald.

Capaciteit en transparantie
Capaciteitsversterking en technische ondersteuning van de ministeries van OGM, RO, NH en GBB moeten snel worden opgepakt. Ook bijdragen van de SBB en milieuorganisaties als NMA en CI-Suriname zijn gewenst. Deskundigen van al deze instanties dienen gezamenlijk een transparant financieel plan op te stellen en te presenteren.

Met de op handen zijnde klimaatfinanciering moet de staat de ontwikkeling van het binnenland serieus en structureel opnemen in de nationale ontwikkelingsagenda. Suriname kan het zich niet veroorloven deze unieke kans zonder tastbare resultaten te laten voorbijgaan.

Historisch perspectief
In de afgelopen 50 jaar heeft Suriname miljarden aan buitenlandse middelen ontvangen, onder andere uit Noord-Amerika en Nederland. Bij de onafhankelijkheid in 1975 stelde Nederland 3,1 miljard Nederlandse gulden beschikbaar voor de ontwikkeling van Suriname. Daarnaast zijn sindsdien talloze leningen aangegaan. Toch is er in het binnenland nauwelijks iets zichtbaar van al deze middelen. Dit komt door het structurele gebrek aan publieke voorzieningen in Zuid-Suriname.

Ettiré Patra