Beste Surinamers,

Laat mij eerst en vooral vooropstellen dat ik slechts gast ben in het mooie Suriname. Achttien jaar geleden sloop de liefde voor mijn echtgenote mijn hart binnen, niet lang daarna gevolgd door de liefde voor Suriname. Maar liefde maakt blind. Ik werd geboeid door de saamhorigheid van de Surinamers onderling, door de universele liefde voor het land en de eigen cultuur. En door de eensgezindheid en veerkracht om de vele crises waarmee het land en zijn inwoners te maken kregen, het hoofd te bieden.

Maar later kreeg ik ook oog voor de minder fraaie kanten: corruptie, misdaad, laksheid en ongeïnteresseerdheid. Wat mij echter het meest in het oog sprong, was de berusting. De berusting in de zin van: “Het is wat het is.” Zo anders dan “de Nederlander”, zo anders dan ik was. Wij Nederlanders, wij klagen wat af. Internet vijf minuten uit de lucht: het regent telefoontjes. Vluchten een kwartier te laat: KLM wordt overspoeld met mails en apps. Maar vanuit die “klaagcultuur” is er wel een voortdurende drang om verbeteringen te realiseren. En die verbeteringen worden dan ook vaak gerealiseerd. Ik mis dat in Suriname.

Dingen worden er – naar mijn mening – te vaak op hun beloop gelaten. Opgedragen werk wordt niet goed uitgevoerd: laat maar gaan. Afgesproken tijden worden niet gehaald: laat maar gaan. Vertragingen op vluchten? Laat maar gaan. Het komt wel goed. No span. Maar soms is een beetje “span” wel goed. Het draagt bij aan verbeteringen. Het brengt de mens en dus het land verder. Als iedereen het maar best had gevonden om met paard en wagen te gaan, hadden we nooit de auto of trein gekregen. Als iedereen het maar best had gevonden om met de pen brieven te blijven schrijven, hadden we nooit de typemachine of computer gekregen.

Ik heb veel geleerd van Surinamers. Bijvoorbeeld dat ik me niet zo snel druk moet maken. En nog slaag ik daar niet altijd in; vraag maar aan mijn vrouw. Ik hoop dat de Surinamer ook iets van mij, gast in jullie mooie land, wil leren: door je juist wél druk te maken en je land daarmee verder te brengen. Suriname heeft veel potentie. De kranten staan er vol van. Oil & Gas klinkt als een toverspreuk uit Harry Potter. Maar Oil & Gas alleen is niet voldoende. Potentie alleen is niet genoeg.

Een land vooruitbrengen vraagt betrokkenheid, verantwoordelijkheid en de bereidheid om elkaar aan te spreken wanneer dingen niet goed gaan. Dat is niet alleen een taak van een paar hoge heren en dames in het landsbestuur, maar van de hele bevolking. Laat het besturen van het land niet alleen over aan een paar regeringsleden. Neem samen verantwoordelijkheid.

Juist omdat Suriname een deel van mijn leven is geworden, hoop ik dat dé Surinamer de moed vindt om te zeggen: dit kan beter en daar gaan WIJ SAMEN aan werken.

Eric Hundscheidt
Alblasserdam
Nederland